Αγγελική Καρυστινού: Τα έργα δεν χρειάζονται μηνύματα, αρκεί να έχουν ερωτήσεις.

Η Αγγελική Καρυστινού σκηνοθετεί την παράσταση Παζολίνι που ξεκινά στις 8 Νοεμβρίου στη Μικρή Σκηνή του θεάτρου Αργώ. Ένας μονόλογος για τη ζωή του σπουδαίου δημιουργού, που βασίζεται στο βιβλίο του Γιάννη Σολδάτου «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε τον θάνατο». Με αφετηρία την παραλία της Όστια, όπου βρέθηκε άγρια δολοφονημένος, παρακολουθούμε την άκρως ενδιαφέρουσα πορεία μίας προσωπικότητας που σημάδεψε τον πολιτισμό διαχρονικά. Ερμηνεύει ο Ένκε Φεζολλάρι.

Συνέντευξη στη Χριστίνα Πραβιτσιώτη

-Τι αντιπροσωπεύει  η συγκεκριμένη παράσταση για εσάς;

Όταν ο Ένκε Φεζολλάρι μου πρότεινε να κάνουμε έναν μονόλογο για τον Παζολίνι ήξερα  ελάχιστα πράγματα γι’ αυτόν. Κυρίως γνώριζα το κινηματογραφικό του έργο.  Στην πορεία όμως, διαβάζοντας και μελετώντας, συνειδητοποίησα  ότι πρόκειται για  μια σπάνια περίπτωση ενός διανοούμενου που μίλησε ξεκάθαρα και είπε την αλήθεια, κι όμως αυτή η αλήθεια τελικά του στοίχισε την ίδια του τη ζωή και μάλιστα με φρικτό τρόπο.

Είναι τρομερό ότι λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία γράφει ένα κείμενο που αναφέρει   ονόματα και γεγονότα, κατακεραυνώνοντας ανοιχτά όσους επιβουλεύονται τη χώρα του και γενικότερα την ανθρώπινη ζωή και ύπαρξη. Αν και θεωρητικός- και μάλιστα πολύ καλός θεωρητικός- ο Παζολίνι μιλάει ανοιχτά, χωρίς παραβολές και  υπαινιγμούς, βάζει το κεφάλι του στην καρμανιόλα και το κάνει με τόλμη. Αυτό προσωπικά με συγκλονίζει, ειδικά σήμερα που λείπει μια τέτοια φωνή από τη δική μας χώρα. Οπότε, η παράσταση αυτή αντιπροσωπεύει  τον αγώνα , τον άνισο αν θέλετε αγώνα για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

-Πόσο δύσκολη ήταν η σκηνοθεσία της παράστασης;

Καμία σκηνοθεσία δεν είναι δύσκολη όταν αποφασίσεις να μπεις σε αυτή, απλώς την κάνεις. Μπαίνεις στον κόσμο της και  το αποτέλεσμα θα δείξει. Αλλά γενικώς, ακόμα και «οι δυσκολίες» της δουλειάς εμένα μου αρέσουν, μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Όχι όμως και οι δυσκολίες του χώρου μας, αυτές με κουράζουν πολύ….

-Ποιο είναι το μήνυμα του έργου;

Κανένα, τα έργα δεν  χρειάζεται να έχουν μηνύματα, αρκεί να  έχουν ερωτήσεις. Μπορεί κάποιος να πει την αλήθεια; Μπορούν οι άλλοι να την ακούσουν; Μπορεί  το σύστημα να δεχτεί όσους το αμφισβητούν; Και ποια αλήθεια είναι αυτή; Και τελικά ποιος όπλισε το χέρι των δολοφόνων του Παζολίνι, αλλά και ποιοι είναι ηθικοί αυτουργοί πολλών ακόμα   πραγματικών ή μεταφορικών δολοφονιών που συμβαίνουν καθημερινά;

-Πώς προετοιμάζεστε για να σκηνοθετήσετε ένα έργο;

Διαβάζω πολύ από διάφορες πηγές, βλέπω εικόνες, ακούω μουσικές   και  διαβάζω πολλές φορές το κείμενο,  αναλύοντας  κάθε  γραμμή για να καταλάβω το νήμα που συνδέει τις λέξεις.  Σε αυτήν την περίπτωση όμως, επειδή  κάναμε και τη δραματουργική επεξεργασία, πέρα από το κείμενο του κυρίου Σολδάτου που έχουμε στα χέρια μας, υπάρχει κι ένα κομμάτι πολύ προσωπικό, καθόλου αυτοβιογραφικό, αλλά βαθιά δικό μου και χαίρομαι που το λέει ο Ένκε επί σκηνής.

-Η σκηνοθεσία είναι η κύρια εργασία σας ή ασχολείστε και με κάτι άλλο;

Εργάζομαι ως ηθοποιός και καθηγήτρια υποκριτικής στη  Δραματική σχολή Πράξη Επτά και συχνά γράφω κι αρθρογραφώ.

-Η επόμενη δουλειά στο θέατρο που προγραμματίζετε ποια είναι;

Σε λίγο ξεκινάμε την επανάληψη του έργου Camille Claudel Mudness του Γιάννη Λασπιά σε σκηνοθεσία Πάνου Κούγια, στο θέατρο Τόπος Αλλού για λίγες παραστάσεις. Με τη Μάνια Παπαδημητρίου και Μαρίνα Χρονοπούλου στο πιάνο κι ετοιμάζω και κάτι ακόμα για αργότερα ως ηθοποιός.

-Θα σας ενδιέφερε να ασχοληθείτε με τα κοινά;

Ως πολιτικός καθόλου. Δεν  μου αρέσει η εξουσία, είναι  φθοροποιός και διαβρωτική. Προτιμώ να κάνω μια εθελοντική εργασία, είναι πιο χρήσιμη.

-Πώς θα σκηνοθετούσατε τον κόσμο για να φαίνεται καλύτερος;

Με πολλά δέντρα, πολλά λουλούδια και πολλά ζώα ελεύθερα παντού… Θα ήταν σίγουρα καλύτερος…