«Η Ψιλικατζού»: Υπέροχο Θέατρο με τους ανθρώπους

Γράφει η Αντιγόνη Κατσαδήμα

Η Ψιλικατζού είναι από τις παραστάσεις που δεν σου λανσάρονται για σοβαρό θέατρο. Και όμως, είναι από το πιο σοβαρό. Είναι από τις παραστάσεις που δεν μαρτυρούν, από τον τίτλο τους ακόμη, την αστεία πλευρά της ζωής. Και όμως, την εκφράζουν όσο καλύτερα γίνεται. Ως κωμικοτραγική, όπως έχει συμβεί, άλλωστε, και με όλα τα σπουδαία έργα.

Η εικόνα και η αίσθηση που αποκομίζεις από την Ψιλικατζού της Ντίνας σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, -με την Ελένη Ουζουνίδου στον ομώνυμο ρόλο της Ντίνας και την Άννα Ψαρρά, ως την αδελφή της, στο Vault– είναι αμφότερες αφοπλιστικές.

Το σκηνικό είναι το πιο καναρινί ψιλικατζίδικο, ενώ το πράσινο λαμέ φόρεμα της Ντίνας αποπνέει αύρα ξωτικού που έχει έρθει για να τα καταφέρει στη βιοπάλη. Συγκινείσαι, γελάς, παίρνεις το μήνυμα.

Ότι, εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα υπέροχο θέατρο που γίνεται από ανθρώπους και αφορά ανθρώπους. Ούτε να απορείς που θέλεις να ξέρεις τη συγγραφέα με το μικρό της όνομα. Είναι η Ντίνα που έπεσε στα χέρια της Ελένης Ουζουνίδου, έγινε περσόνα και πλέον μπορεί να ταξιδέψει στις πόλεις, χάρη στον ουσιαστικό συνδυασμό και συντονισμό δυνάμεων.

Στην παράσταση που διαρκεί μία ώρα και δέκα λεπτά, στη Μελενίκου 26, μοιράζεσαι έναν καναπέ με άλλους θεατές, ενώ έχεις κλείσει το κινητό σου, διότι αν είσαι και μπροστά και κοιτάς το viber, η πρωταγωνίστρια «μαλώνει», έρχεται λέγοντας τα λόγια της από πάνω σου και σε καρφώνει. (Και πολύ καλά κάνει, αν ενδιαφέρει η γνώμη μου).

Το έργο αρχίζει ελαφριά κατά τα φαινόμενα, με το προφίλ των πελατών που πηγαίνουν στο ψιλικατζίδικο. Εν συνεχεία, μεταφερόμαστε, από τα είδη προς πώληση, προς το κύριο θέμα του έργου, το οποίο δεν είναι άλλο από την προσπάθεια σύλληψης παιδιού και τις συνακόλουθες επίπονες καταστάσεις αποβολών και νέων δοκιμασιών.

Το θέμα, λοιπόν, της απόκτησης παιδιού με κόστος ψυχικό και έπειτα οικονομικό, είναι σοβαρό αλλά παρουσιάζεται θεατρικά ως ένθεμα αντί για μόνο του. Ανήκει στη θεματολογία της ζωής, όπως στο φυτολόγιο έχουμε διάφορα φυτά να διαφοροποιούν τις σελίδες του.

Μετά την παράσταση, σκέφτεσαι πως όλοι είμαστε γνώστες μιας ανάλογης ιστορίας πολλών εξωσωματικών, αν και δεν ανοίγουμε συζήτηση για τέτοια θέματα. Η γιορτή είναι γιορτή αλλά και το θέατρο θέατρο. Δίνεται η αφορμή και η ευκαιρία να ανοίξει η αυλαία για ένα σοβαρό θέμα που πολλά ζευγάρια έχουν αντιμετωπίσει ή αντιμετωπίζουν, ώστε να απενοχοποιηθεί η σιωπή για κάτι που είναι μέσα στη ζωή.

Στην προσέγγιση του Vault και του Δημήτρη Καρατζιά, η αδελφή λειτουργεί πολύ καλά σκηνοθετικά, διότι η ενέργεια του ρόλου της Ντίνας, προς το κοινό και προς το χαρακτήρα του έργου, λειτουργεί διττά. Ώστε, ο μονόλογος «σπάει» -εκτός του ότι και «τα σπάει»- και η αφήγηση γίνεται πιο ελκυστική στο θεατή.

Πολύ καλή είναι και η επιλογή του μαύρου για την αδελφή, στυλιστικά, ώστε να εκφράζεται και το άλλο «εγώ», το διακριτικό εσωτερικό πένθος αλλά και, πρακτικά, να μην προκαλείται κακοφωνία με το τονισμένο ήδη χρωματικά υπόλοιπο σκηνικό. Ταλαντούχα ηθοποιός είναι η Ελένη Ουζουνίδου, σε έναν ρόλο που βοηθάει να την ξεχωρίσεις και να περιμένεις και άλλα διαμαντάκια από αυτήν στο μέλλον.

Τρέξε να το δεις μέχρι 21/4.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: Κωνσταντίνα Δελημήτρου

Δραματουργική επεξεργασία – Διασκευή – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική – Τραγούδι παράστασης: Μάνος Αντωνιάδης

Σκηνικά: Καρατζιάς Δημήτρης – Μάνος Αντωνιάδης – Μάριος Βουτσινάς

Κοστούμια – Installation “Ψιλικά -Τσιγάρα”*: Μάριος Βουτσινάς

Βοηθός: Αναστασία Δάλμα

Κατασκευή Κοστουμιών: Γεωργία Σάντυ

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Βοηθός φωτιστή: Θοδωρής Μαργαρίτης

Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Trailer παράστασης : Στέφανος Κοσμίδης (https://www.facebook.com/ORKICREATIVE/ )

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=F2eya7iAAZ0

Υπεύθυνη Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Παραγωγή: VAULT

Παίζουν: Ελένη Ουζουνίδου, Άννα Ψαρρά*Το Installation “Ψιλικά -Τσιγάρα” του Μάριου Βουτσινά, θα εκτίθεται στο Vault, ως μόνιμη εγκατάσταση για όλη τη διάρκεια των παραστασεων