Πιστεύοντας πως όλα στην τέχνη ξεκινούν από την πρόθεση να εκφραστεί μία ιδέα, αισθάνομαι την ανάγκη- σε κάθε καινούρια μου δουλειά- και με οδηγό την αφαίρεση, να προχωρώ σε διαφορετική απόδοσή της, ανάλογη με την «πλαστικότητα» του υλικού και την «ποιητική» μου, δηλαδή την προσωπική μου αφαιρετική προσέγγιση.
Γράφει ο Γιάννης Λιάκος*
Η επίσκεψη μας στον χώρο δημιουργίας του Δημήτρη Βλάσση μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε και να μιλήσουμε για την διαφορετικότητα της εικαστικής του έκφρασης.
Αρχιτεκτονική-Γλυπτική-Design-Θέατρο-Συγγραφή βιβλίων και Σκηνοθεσία θεατρικών παραστάσεων είναι τα θέματα που τον απασχολούν συνεχώς και συνθέτουν την ταυτότητα και την πορεία του εικαστικού δημιουργού.
Δημήτρης Βλάσσης: “Ανήκω στους καλλιτέχνες που δεν εμμένουν στον ίδιο τρόπο έκφρασης που- ίσως- προσφέρει αναγνωρισιμότητα. Έχω περιόδους που θα μπορούσαν κάθε μία ξεχωριστά να ανήκει σε διαφορετικό δημιουργό.
Σκιτσάρω ρεαλιστικά την αρχική ιδέα και ξεκινώ διαδοχικές μεταπλαστικές αφαιρέσεις για να καταλήξω σε γλυπτικές φόρμες που συνειρμικά οδηγούν τον θεατή να απολαύσει μέσα από την αλληλουχία των όγκων το αισθητικό αποτέλεσμα, να εισπράξει την αναφορά στον μύθο του έργου και να κεντρίσει την φαντασία του για ν’ αποκαλύψει την διαδρομή από το ρεαλιστικό ιχνογράφημα στην αφαίρεση και στο αφηρημένο.
Και αυτή η αναφορά είναι η διαφορά ανάμεσα στο αφαιρετικό και στο αφηρημένο. Δηλαδή το αφηρημένο είναι μία αισθητικά άψογη σύνθεση στοιχείων. Το ίδιο και το αφαιρετικό… μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσεις να αποκαλύψεις σε τι αναφέρεται, από που έχει ξεκινήσει. Μέχρι τη στιγμή που στην φαντασία σου θα αποκαλυφθεί η διεργασία και η διαδρομή της αφαίρεσης και συ σαν θεατής θα αποκαλυφθείς σε αυτήν.
Και κάθε φορά που δοκιμάζω την αφαιρετική προσέγγιση σε νέο υλικό εκπλήσσομαι με το πόσο η αδρότητα του υλικού δεν μου αφήνει το παραμικρό περιθώριο να επεκταθώ σε κάποια επί πλέον πληροφορία. Η κάθε προσθήκη λεπτομέρειας φορτώνει το περιττό. Και όσο οι μορφές προχωρούν σε μεγαλύτερη λιτότητα στην έκφρασή τους, τόσο η σύνθεση ηρεμεί. Τόσο το ίδιο το υλικό με καθοδηγεί σε μεθόδους δομής, με στηρίζει στα τολμήματα μέχρι που μου υποβάλλει μορφές. Και μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό στον εκπληκτικό του στίχο «Σ’ ελέγχει η πέτρα που κρατείς και κλει φωνή κι αυτήνη».
Δεν είναι τόσο εύκολο να απαλλαγώ από την αρχιτεκτονική μου θητεία. Αυτό, σε δεύτερη ανάγνωση διαβάζεται ως εμμονή στην αφαίρεση, αν σκεφτεί κανείς πως ανήκω στους αρχιτέκτονες του μοντερνισμού- πλην με λατρεία στην κάθε ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική οποιουδήποτε παρελθόντος.
Σκέπτομαι συχνά πως η αφαίρεση στην τέχνη (εκφραζόμενη συνήθως στην απόδοση του ανθρωπινου σώματος), είναι ομόδρομη με την ιδεοπλασία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Σκέπτομαι πως το ανθρώπινο σώμα- αναμφισβήτητα τέλειο- είναι, τελικά, Μπαρόκ. Και δυστυχώς, όσο πιο πολύ γερνάει, τόσο πιο Μπαρόκ γίνεται. Ισως αυτό να με ενοχλεί περισσότερο. Συγχωρήστε την εμμονή μου στις σφριγηλές, τις στιλπνές επιφάνειες και την αφαιρετική μορφολογία, που πιστεύει πως, έτσι, θα μαγέψει, θα εμποδίσει την φθορά.
Who is who
Ο Δημήτρης Βλάσσης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1946. Αποφοίτησε από την Αρχιτεκτονική Σχολή του Ε.Μ. Πολυτεχνείου Αθηνών το 1969 και έκτοτε εργάζεται ως αρχιτέκτων & designer (με σημαντικό αριθμό έργων αρχιτεκτονικής, αντικειμένων design) ως γλύπτης (με ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, σε Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία, Μεγ. Βρετανία, Κύπρο και Πολωνία), ενώ παράλληλα, δίνει διαλέξεις, διδάσκει σε παραγωγικές σχολές, γράφει διηγήματα και μυθιστορήματα καθώς και άρθρα στον έντυπο και ηλεκτρονικό, ημερήσιο και περιοδικό Τύπο Έχει κάνει θεατρικές σπουδές και ασχολείται με το θέατρο ως κειμενογράφος, σκηνοθέτης και σκηνογράφος.
DESIGN
