Ολόχρυσα χωράφια γεμάτα αραβοσίτια που κινούνται ρυθμικά στο φύσημα του ανέμου, μια μοτοσυκλέτα που τρέχει παράλληλα με τη φωτιά, βενζινάδικα με πινακίδες που λειτουργούν σαν σηματωροί στη μέση του πουθενά, αυτοκίνητα εγκαταλειμμένα σε μια αόριστη θέση στον τόπο και τον χρόνο, κράμα μιας αμφιλεγόμενης και ακριβώς γι’ αυτό, απολύτως γοητευτικής
αισθητικής. Δίπλα σ’ αυτά όλα, οι παραθεριστές του δειλινού και της ρακέτας ξεπροβάλλουν ως οι μόνοι αδιαπραγμάτευτοι εραστές του ελληνικού καλοκαιριού, που αφήνονται να αιχμαλωτιστούν για πάντα στο κλικ μιας ανεμελιάς ιδανικής κι απροκάλυπτα ευάλωτης.Κάτω από το αραχνοΰφαντο πέπλο της ζεστής ώχρας, οι φωτογραφίες της Ροζίτας Σπινάσα παίρνουν τη μορφή μικρών εξομολογητικών χρονικών που όλα μαζί συνθέτουν τα κομμάτια ενός πολυδιάστατου παζλ. Με ανεκρίζωτη την επιθυμία της αναζήτησης νοήματος στον τόπο καταγωγής που εκτυλίσσονται τα καλοκαίρια της στον Νομό Ηλείας, η φωτογράφος ξεδιπλώνει εικόνες βγαλμένες από ένα κράμα ρετρό νοσταλγικής διάθεσης που κάποτε μπορεί να αγγίξει την αμφισημία.

Αυτή η εγγύτατη αίσθηση του οικείου είναι η προσωπική κι ολότελα αυτοεξομολογητική κατάθεση του βιώματος που μετουσιώνεται σε μνήμη, άρρηκτα συνδεδεμένη με τα λαϊκά και τη ροκ, τις αμερικάνικες b-movies και το διήγημα που αντλεί από τη γεμάτη δεξαμενή της ελληνικής επαρχίας. Μέσα στον φακό καθρεφτίζεται το είδωλο ενός κόσμου σκληρού και συνάμα τρυφερού, που δεν αποκωδικοποιείται μεμιάς παρά μόνο μέσω του στιγμιαίου και του θραύσματος, ενός κόσμου που ενώ έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί, οι αρμοί του αρνούνται να διαρραγούν οριστικά. Αυτή είναι η ύψιστη παρηγοριά που μπορεί να προσφέρει η τέχνη.

Ακολουθώντας τα χνάρια που αφήνει πίσω του κι αποτυπώνοντάς τα στο φωτογραφικό χαρτί, η Ροζίτα Σπινάσα τον συναρμολογεί, τον επαναπροσδιορίζει και τον ανανεώνει. Κλικ.

Κείμενο για την φωτογραφική έκθεση της συγγραφέως Σοφίας Μπραϊμάκου