Τι σημαίνει πραγματικά «Made in Greece»; Πίσω από ένα ελληνικό προϊόν δεν βρίσκεται μόνο η χώρα παραγωγής του, αλλά ένας ολόκληρος κόσμος γνώσης, δεξιοτήτων και ανθρώπινης εμπειρίας. Ο τεχνίτης που γνωρίζει το υλικό, ο μάστορας που έχει αποκτήσει τη γνώση μέσα από δεκαετίες άσκησης, ο επαγγελματίας που μετατρέπει την εμπειρία σε λύσεις αποτελούν ένα άυλο, αλλά ιδιαίτερα σημαντικό, κεφάλαιο της ελληνικής παραγωγής.
Αυτό το ανθρώπινο κεφάλαιο βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης «MADE IN GREECE – Η Γενεαλογία της Τεχνογνωσίας», που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026 στο Αμφιθέατρο του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΒΕΑ), στην Ακαδημίας 18.
Η εκδήλωση αποτέλεσε πρωτοβουλία της THE TEΛΟΣ SOCIETY – Arts & Culture Research Lab Observatorium, σε συνδιοργάνωση με το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθηνών και υπό την αιγίδα του ΒΕΑ.
Στο επίκεντρο τέθηκε ένα ζήτημα που αφορά όχι μόνο την παραγωγή, αλλά και το μέλλον της εργασίας: πώς διατηρείται, εξελίσσεται και μεταδίδεται η τεχνική γνώση σε μια εποχή ψηφιακής μετάβασης, αυτοματοποίησης και τεχνητής νοημοσύνης;
Από το 2019, η THE TEΛΟΣ SOCIETY δραστηριοποιείται σε περισσότερους από 70 τόπους της ελληνικής περιφέρειας —σε χωριά, νησιά, ορεινές, απομακρυσμένες και παραμεθόριες περιοχές— καταγράφοντας ανθρώπους, επαγγέλματα και τοπικά οικοσυστήματα γνώσης.
Το MADE IN GREECE επιχειρεί έτσι να μεταφέρει τη συζήτηση από το «τι παράγεται» στο «ποιος γνωρίζει να το παράγει». Γιατί η ελληνική παραγωγή δεν είναι μόνο προϊόντα και αντικείμενα. Είναι και η γνώση που έχει συσσωρευτεί μέσα στον χρόνο, η δεξιότητα του χεριού, η εξοικείωση με τα υλικά, η επιτόπια εμπειρία, η κρίση και η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων.
Ιδιαίτερα στην ελληνική περιφέρεια, τα τεχνικά και βιοτεχνικά επαγγέλματα συνδέονται άμεσα με την τοπική οικονομία, την κοινωνική συνοχή και την ανθεκτικότητα των τοπικών κοινωνιών. Η διατήρησή τους δεν αφορά επομένως μόνο τη διάσωση μιας επαγγελματικής παράδοσης, αλλά και τη δυνατότητα των ίδιων των τόπων να συνεχίσουν να παράγουν και να δημιουργούν.
Από τον μάστορα στον σύγχρονο εξειδικευμένο επαγγελματία
Υπό τον συντονισμό της ιδρύτριας της THE TEΛΟΣ SOCIETY, Γεωργίας Κοτρέτσος, ιδιαίτερη αναφορά έγινε στους επαγγελματικούς τίτλους «μάστορας», «τεχνίτης» και «αρχιτεχνίτης».
Πρόκειται για λέξεις που δεν περιγράφουν απλώς μια επαγγελματική ιδιότητα. Κουβαλούν κοινωνική αναγνώριση και αποτυπώνουν μια βαθιά σχέση ανάμεσα στη γνώση, την εμπειρία, τη διάρκεια και την ποιότητα της εργασίας.
Η συζήτηση ανέδειξε έτσι ένα ευρύτερο ερώτημα: πόσο αξία δίνει σήμερα η κοινωνία στη γνώση που αποκτάται μέσα από την πράξη; Και πώς μπορούν τα τεχνικά επαγγέλματα να επανατοποθετηθούν ως επαγγέλματα υψηλών δεξιοτήτων, εξειδίκευσης και επαγγελματικής εξέλιξης;
Σημαντική ήταν η τοποθέτηση του Προέδρου του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Κωνσταντίνου Δαμίγου, ο οποίος αναφέρθηκε στη βιοτεχνική παραγωγή και την τεχνογνωσία ως μια αλυσίδα γνώσης που συνδέει την τεκμηρίωση, την παράδοση και τη σύγχρονη παραγωγή.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη σημασία της διαφύλαξης της παραγωγικής κληρονομιάς στην εποχή της ψηφιακής μετάβασης, καθώς και στον ρόλο των Επιμελητηρίων ως αρωγών και συνδετικών κρίκων ανάμεσα στην επαγγελματική γνώση, την παραγωγή και την κοινωνία.
Η τεχνική εκπαίδευση και η γνώση που περνά από γενιά σε γενιά
Η συζήτηση συνδέθηκε επίσης με την ιστορία της τεχνικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, με αναφορές σε σημαντικούς θεσμούς και σχολές, όπως η Τεχνική Σχολή «Δημόκριτος» στη Χαλκίδα, ο «Ήφαιστος» στην Αθήνα και η Σιβιτανίδειος Δημόσια Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων.
Στο επίκεντρο βρέθηκε η ανάγκη επαναπροσδιορισμού των λεγόμενων «blue collar» επαγγελμάτων, ώστε να αναγνωρίζονται ως πεδία υψηλής τεχνικής κατάρτισης, εξειδίκευσης και γνώσης.
Σε μια περίοδο κατά την οποία η απώλεια πρακτικών δεξιοτήτων αποτελεί σημαντική πρόκληση, η μακρόχρονη βιωμένη τεχνογνωσία αποκτά νέα σημασία. Ο επαγγελματίας που αφιερώνει τη ζωή του στην τέχνη του δεν μεταφέρει απλώς μια τεχνική. Μεταφέρει έναν τρόπο σκέψης, μια μεθοδολογία και μια σχέση με την εργασία που δύσκολα αποτυπώνεται σε ένα εγχειρίδιο.
Το MADE IN GREECE, επομένως, δεν αφορά μόνο την προέλευση ενός προϊόντος. Αφορά τους ανθρώπους που το καθιστούν δυνατό.
Αφορά μια γενεαλογία γνώσης: ανθρώπους που έμαθαν από ανθρώπους, επαγγέλματα που εξελίχθηκαν μέσα στον χρόνο και τοπικές κοινωνίες που διατηρούν ζωντανή την παραγωγική τους μνήμη.
Και σε μια εποχή όπου η τεχνολογία αλλάζει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε, το ζητούμενο δεν είναι να αντιπαραθέσουμε την παράδοση στην τεχνολογία. Είναι να δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε η τεχνογνωσία του παρελθόντος να αποτελέσει κεφάλαιο για την παραγωγή του μέλλοντος.
Από την Εύβοια έως την Ηλεία: η τεχνογνωσία αποκτά πρόσωπο
Η συζήτηση δεν περιορίστηκε στη θεωρητική προσέγγιση της τεχνογνωσίας. Οι τοποθετήσεις των προσκεκλημένων ομιλητών έφεραν στο ίδιο τραπέζι ιστορικά αρχεία, οικογενειακές επιχειρήσεις, τεχνίτες, εκπαιδευτικούς φορείς και Επιμελητήρια από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, αποτυπώνοντας τον τρόπο με τον οποίο η γνώση συνεχίζει να περνά από γενιά σε γενιά.
Η Άρτεμις Χαρίτου, Διοικητική Προϊσταμένη του Επιμελητηρίου Εύβοιας, παρουσίασε τη μελέτη «Ιστορικές Προσωπικότητες του Επιχειρείν, Χαλκίδα 1840-1947, Μέρος Α΄», φωτίζοντας την ιστορία των τεχνικών επαγγελμάτων και της επιχειρηματικότητας στη Χαλκίδα. Μέσα από ιστορικά πρόσωπα, επιχειρήσεις και αρχειακές πηγές αναδείχθηκαν παραδείγματα πρώιμης βιομηχανικής και τεχνικής παραγωγής, όπως η μακαρονοποιία ΣΙΤΩ, το εργοστάσιο ρητινικών προϊόντων του Βασιλείου Σακελλαράκη και το Μηχανουργείο Παπαθανασίου. Η τεκμηρίωση της παραγωγικής ιστορίας συνδέθηκε με την ανάγκη αναβίωσης της τεχνικής εκπαίδευσης και δημιουργίας του ανθρώπινου δυναμικού που χρειάζεται η σύγχρονη παραγωγή.
Ο Ιωάννης Μάνος, Α΄ Αντιπρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθηνών, μίλησε για τους «τεχνίτες-μάστορες από το χθες στο αύριο», εστιάζοντας στην έλλειψη εξειδικευμένων τεχνιτών και στη σημασία της διατήρησης της τεχνογνωσίας. Η διάκριση ανάμεσα στον τεχνίτη και τον «μάστορα» συνδέθηκε με την κατάκτηση υψηλότερου επιπέδου εξειδίκευσης και βαθιάς γνώσης. Παράλληλα, αναφέρθηκαν σύγχρονες μορφές μικρής παραγωγής, όπως τα micro bakeries, η αξιοποίηση νέων τεχνολογιών και η αναβίωση αρχαίων σπόρων, αλλά και η ανάγκη σύνδεσης της μαθητείας με την πραγματική παραγωγή.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Κωνσταντίνος Λεβέντης, Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Ηλείας, ανέδειξε το ζήτημα της γνώσης που κινδυνεύει να χαθεί μαζί με τη συνταξιοδότηση ή την αποχώρηση έμπειρων επαγγελματιών. Υπογράμμισε τον ρόλο των Επιμελητηρίων στη διαδοχή επαγγελμάτων και επιχειρήσεων, στη χαρτογράφηση των αναγκών της αγοράς, στο mentoring και στη διασύνδεση ανθρώπων, γνώσεων και ευκαιριών. Η ζητούμενη συνέχεια, όπως αναδείχθηκε, δεν είναι η απλή αναπαραγωγή του παρελθόντος, αλλά η εξέλιξη της γνώσης ώστε οι επιχειρήσεις να μπορούν να παραμένουν βιώσιμες.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα της οικογενειακής βιοτεχνίας μουσικών χορδών ΣΟΝΑΤΑ, που παρουσίασε η μουσειολόγος και επιμελήτρια Γεθσημανή Καραγιάννη. Η επιχείρηση κατασκευάζει χορδές για μπουζούκι, λαούτο, μπαγλαμά και λύρα, συνδυάζοντας εισαγόμενες πρώτες ύλες με ελληνική τεχνογνωσία και παραγωγή. Η σταθερή ποιότητα, η επαγγελματική συνέπεια, η προσωπική σχέση με το αντικείμενο και η οικογενειακή συνέχεια παρουσιάστηκαν ως βασικοί παράγοντες που επιτρέπουν σε μια μικρή, εξειδικευμένη βιοτεχνία να παραμένει ενεργή μέσα σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Ακόμη πιο παραστατικά, η ιστορία του εργαστηρίου ΦΙΛΙΠΠΑΚΗΣ ART ανέδειξε τη διαγενεακή μετάδοση μιας εξειδικευμένης χειροποίητης τεχνικής. Ο Δημήτρης Φιλιππάκης, δεύτερη γενιά, παρουσίασε την πορεία του εργαστηρίου και την εξειδίκευσή του στην επεξεργασία του χαλκού, ενώ ο αρχιτεχνίτης Ανδρέας Κυραντώνης, τρίτη γενιά, μίλησε για τη μαθητεία του από την ηλικία των 15 ετών. Η πιστότητα στο πρωτότυπο, η πρακτική εμπειρία και η χειροποίητη διαδικασία αποτελούν μέρος μιας τεχνογνωσίας που μεταφέρεται όχι μέσα από θεωρητικά εγχειρίδια, αλλά μέσα από την καθημερινή πράξη.
Ανάλογη είναι και η περίπτωση του Τυπογραφείου Πλέτσας | Κάρδαρη, που εκπροσωπήθηκε από τους Αθανάσιο και Νικόλαο Πλέτσα, δεύτερη γενιά της οικογενειακής επιχείρησης. Με τέσσερις δεκαετίες παρουσίας στον χώρο της τυπογραφίας, η επιχείρηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια διαφορετική πρόκληση: τη διατήρηση της υλικότητας του εντύπου σε μια εποχή ψηφιοποίησης και τεχνητής νοημοσύνης. Η προσωπική επαφή, η εξατομικευμένη εξυπηρέτηση και η σχέση με το ίδιο το έντυπο παρουσιάστηκαν ως στοιχεία μιας γνώσης που δεν είναι μόνο επαγγελματική, αλλά συνδέεται και με τη διαφύλαξη μιας πολιτισμικής μνήμης.
Η τεχνογνωσία ως ανθρώπινη μνήμη
Μια διαφορετική διάσταση έδωσε στη συζήτηση ο Αντώνης-Μάριος Παπαγιώτης, ψυχολόγος και επικοινωνιολόγος, ερευνητής Κυβερνοψυχολογίας και Γεροντολογίας και υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ, από το Διεθνές Κέντρο για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (ICSD).
Η τεχνογνωσία προσεγγίστηκε ως ζωντανή μνήμη, ως γνώση που δεν βρίσκεται μόνο στο μυαλό αλλά ενσωματώνεται στο σώμα και στην πράξη. Η επανάληψη, η προσοχή, η μνήμη και η τελετουργική διάσταση της εργασίας συνθέτουν έναν μηχανισμό μέσα από τον οποίο η πληροφορία μετατρέπεται σε εμπειρία και η εμπειρία σε δεξιότητα.
Η προσέγγιση αυτή ανέδειξε και μια ακόμη πλευρά του ζητήματος: η μεταφορά της τεχνογνωσίας δεν είναι απλώς διαδικασία οικονομικής ή παραγωγικής συνέχειας. Συνδέεται με την ανθρώπινη ανάπτυξη, την αίσθηση ταυτότητας και την ανθεκτικότητα, τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
«Μάθε μια Τέχνη»: η τεχνική εκπαίδευση ως κοινωνική υποδομή
Τον ρόλο της τεχνικής εκπαίδευσης ανέδειξε ο Ανδρέας Στεφανίδης, Πρόεδρος ΔΣ του Εκπαιδευτικού Συνδέσμου Αθηνών – «Ο Ήφαιστος», με την παρουσίαση «Από το “Μάθε Παιδί μου Γράμματα” στο “Μάθε μια Τέχνη”».
Ο «Ήφαιστος», από την ίδρυσή του ως μη κερδοσκοπικής τεχνικής σχολής το 1935 έως σήμερα, συνδέεται με την τεχνική κατάρτιση και την αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων. Η συζήτηση ανέδειξε τη δυνατότητα αξιοποίησης των υφιστάμενων υποδομών για σύγχρονη τεχνική εκπαίδευση, καθώς και την ανάγκη συνεργασίας μεταξύ εκπαιδευτικών και παραγωγικών φορέων.
Η επαγγελματική κατάρτιση δεν παρουσιάστηκε απλώς ως εκπαιδευτική επιλογή, αλλά ως κοινωνική υποδομή που μπορεί να συμβάλει στην παραγωγικότητα, την απασχόληση και την επαγγελματική ανάπτυξη.
Από την παράδοση στη νέα γενιά
Στο κλείσιμο της συζήτησης, ο Πρόεδρος του ΒΕΑ Κωνσταντίνος Δαμίγος έθεσε ένα κρίσιμο ζήτημα: τα τεχνικά επαγγέλματα χρειάζεται να αντιμετωπίζονται ως επαγγελματική επιλογή και όχι ως λύση ανάγκης.
Η προσέλκυση νέων ανθρώπων προϋποθέτει, όπως επισημάνθηκε, καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, προοπτικές εξέλιξης και ασφαλείς συνθήκες εργασίας, αλλά και ουσιαστικό επαγγελματικό προσανατολισμό από μικρή ηλικία. Η ενίσχυση της τεχνικής εκπαίδευσης και η διεύρυνση των δυνατοτήτων άσκησης των επαγγελμάτων αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις για να αποκτήσει η τεχνική εργασία τη θέση που της αναλογεί στη σύγχρονη οικονομία.
Η έρευνα συνεχίζεται έως το 2030
Η πρωτοβουλία της THE TEΛΟΣ SOCIETY δεν ολοκληρώνεται με τη συγκεκριμένη εκδήλωση. Η έρευνα θα συνεχιστεί έως το 2030, με στόχο τη διεύρυνση της καταγραφής και τη δημιουργία ενός ευρύτερου δικτύου συνεργασιών σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Στο δίκτυο συμμετέχουν ήδη το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθηνών, το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, το Επαγγελματικό και Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Ροδόπης, το Επιμελητήριο Έβρου, το Επιμελητήριο Εύβοιας, το Επιμελητήριο Ηλείας, το Επιμελητήριο Ιωαννίνων, το Επιμελητήριο Λάρισας, το Επιμελητήριο Ρεθύμνης, το Επιμελητήριο Φλώρινας και το Επιμελητήριο Ξάνθης.
Η γεωγραφική διεύρυνση της έρευνας έχει ιδιαίτερη σημασία. Γιατί η τεχνογνωσία της Ελλάδας δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Βρίσκεται στα εργαστήρια, στις μικρές επιχειρήσεις, στα οικογενειακά επαγγέλματα, στις τοπικές παραγωγικές κοινότητες και στους ανθρώπους που εξακολουθούν να γνωρίζουν —και να διδάσκουν— πώς γίνεται κάτι.
Το μεγάλο στοίχημα του MADE IN GREECE είναι τελικά αυτό: να μη χαθεί η γνώση μαζί με τον άνθρωπο που την κατέχει.
Να καταγραφεί, να αναγνωριστεί, να εξελιχθεί και κυρίως να περάσει στην επόμενη γενιά.
Γιατί η ελληνική τεχνογνωσία δεν είναι μόνο μέρος της παραγωγικής ιστορίας της χώρας. Μπορεί να αποτελέσει και μέρος της παραγωγικής της προοπτικής.
THE TEΛΟΣ SOCIETY και Γεωργία Κοτρέτσος
Η THE TEΛΟΣ SOCIETY – Arts & Culture Research Lab Observatorium (TTS) είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα την Αθήνα, που δραστηριοποιείται στον χώρο των πολιτισμικών σπουδών, της καλλιτεχνικής έρευνας και της σύγχρονης πολιτιστικής παραγωγής στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Ιδρύτρια της THE TEΛΟΣ SOCIETY είναι η εικαστικός καλλιτέχνις και ερευνήτρια Γεωργία Κοτρέτσος, η οποία παράλληλα είναι εκδότρια του TTS Press. Η δραστηριότητα της THE TEΛΟΣ SOCIETY επικεντρώνεται ιδιαίτερα στην ελληνική περιφέρεια, τα νησιά και τις απομακρυσμένες περιοχές, μέσα από διεπιστημονικές και επιτόπιες έρευνες, συνεργατικά projects και site-specific δράσεις που αναδεικνύουν την ιδιαίτερη ταυτότητα κάθε τόπου.
Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και το ερευνητικό πρόγραμμα MADE IN GREECE – «Η Γενεαλογία της Τεχνογνωσίας», πρωτοβουλία της THE TEΛΟΣ SOCIETY, με τη Γεωργία Κοτρέτσος ως ερευνήτρια του προγράμματος. Η έρευνα, η οποία τελεί υπό την αιγίδα 11 Επιμελητηρίων της χώρας, εξετάζει την τοπική γνώση, τα τεχνικά και βιοτεχνικά επαγγέλματα, τη μετάδοση της τεχνογνωσίας και τη σχέση της με την παραγωγική και κοινωνική ανθεκτικότητα των τοπικών κοινοτήτων.
Το πρόγραμμα βρίσκεται σε εξέλιξη έως το 2030, με στόχο τη διεύρυνση της έρευνας και τη δημιουργία ενός ευρύτερου δικτύου συνεργασιών σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Η Κοτρέτσος είναι Invited Research Fellow στο Institute of Advanced Study του Durham University (Michaelmas Term 2025), ενώ το 2025 ξεκίνησε συνεργασία ως Artist and Consultant στο Narrative Intelligence στον Καναδά. Το 2026 ορίστηκε Sociocultural Director του Hellenic–ASEAN Business Council. Παράλληλα, είναι Επίκουρη Καθηγήτρια στο Πρόγραμμα Εικαστικών Τεχνών του Deree – The American College of Greece.
Έχει αποκτήσει MFA στις Καλές Τέχνες από το School of the Art Institute of Chicago το 2004, με πλήρη υποτροφία ακαδημαϊκής και καλλιτεχνικής αριστείας, και BFA από το Durban Institute of Technology στη Νότια Αφρική το 2000.
Το καλλιτεχνικό της έργο έχει παρουσιαστεί στην Ελλάδα και διεθνώς, μεταξύ άλλων στο Onassis Art Center στη Νέα Υόρκη, στην Asia Society στη Νέα Υόρκη, στην 4η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, στο Tinguely Museum στη Βασιλεία, στη La Kunsthalle Mulhouse, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στο Contemporary Art Museum of St. Louis. Έχει πραγματοποιήσει επτά ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε διεθνείς διοργανώσεις, μεταξύ των οποίων η 56η Μπιενάλε της Βενετίας στο collateral programme, το MediaImpact στη Μόσχα και το FIELD MEETING στη Νέα Υόρκη.
Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, μεταξύ άλλων στη Συλλογή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και στο Ίδρυμα Μαμιδάκη.
Παράλληλα με την καλλιτεχνική και ερευνητική της δραστηριότητα, έχει αποκτήσει Πιστοποίηση Εξειδικευμένης Επαγγελματικής Γνώσης στις Πράσινες Τεχνολογίες στον Πολιτισμό: Περιβάλλον, Καινοτομία και Βιωσιμότητα, σύμφωνα με το διεθνές πρότυπο ISO/IEC 17024, καθώς και πιστοποιήσεις Certified Early Warning Mentor (2025) και Certified Early Warning of SMEs & Natural Persons Mentor (2026) από τον Inter-Chamber Certification Body (ICCB) του ACCI.
Μέσα από την THE TEΛΟΣ SOCIETY και το TTS Press, η Γεωργία Κοτρέτσος αναπτύσσει μια διεπιστημονική προσέγγιση που συνδέει τη σύγχρονη τέχνη, την πολιτιστική κληρονομιά, την έρευνα και τη βιώσιμη ανάπτυξη, δημιουργώντας νέες οπτικές γύρω από τον πολιτισμό και διευρύνοντας τα κοινά της σύγχρονης πολιτιστικής παραγωγής.
Οι εκδόσεις του TTS Press διατίθενται, μεταξύ άλλων, από την Πολιτεία, τον Ιανό, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, τον Ίαμβο, το Pixel, το ToDonti και το Public online.
