Αρχική Blog Σελίδα 2

Εκρηκτική πρεμιέρα για την παράσταση «Ανα – τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ

Από
Βανέσσα
-
Ανα - τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά

Με μια βραδιά γεμάτη γέλιο, σάτιρα, ενέργεια και διαρκείς εκπλήξεις πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 10 Ιουνίου η πρεμιέρα της παράστασης «Ανα – τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ, εγκαινιάζοντας με τον πιο εκρηκτικό τρόπο τις καλοκαιρινές Τετάρτες της πόλης.

Το κοινό κατέκλυσε το θέατρο και ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό σε μια παράσταση που δεν μοιάζει με τίποτα από όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα. Η σάτιρα, το stand-up, ο αυτοσχεδιασμός, η κωμωδία, ο χορός και το τραγούδι,συναντήθηκαν κάτω από τον ουρανό στο Πεδίον του Άρεως, δημιουργώντας μια μοναδική εμπειρία που συνεπήρε τους θεατές από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή.

Οι 15 κορυφαίοι καλλιτέχνες της παράστασης απέδειξαν από την πρώτη κιόλας βραδιά γιατί αποτελούν την πιο δυνατή παρέα του φετινού καλοκαιριού. Με οξυδερκή ματιά, ανατρεπτικό χιούμορ και ανεξάντλητη σκηνική ενέργεια, σχολίασαν όσα μας απασχολούν, μας προβληματίζουν και –τελικά– μας κάνουν να γελάμε με τον ίδιο μας τον εαυτό.

O Θοδωρής Αθερίδης ως πάμπλουτος αλλά και επαγγελματίας «Ψεκαστής» μοιράζει πικρές αλήθειες και γλυκά γέλια με κάθε του ατάκα. Η Κατερίνα Βρανά είναι σαν να παίζει μπάλα σε δικό της γήπεδο, με σίγουρη τη νίκη και παρατεταμένο χειροκρότημα. Η Έλενα Χαραλαμπούδη (a.k.a 5 minute mum) κάνει τη διαφορά σε μια ξεκαρδιστική μάχη στα χαρακώματα μιας δημόσιας υπηρεσίας. Ο Ορέστης Τζιόβας ως πλούσιος γόνος και πιλότος με λειτουργική διαταραχή, είναι μια αποκάλυψη. Ο Λευτέρης Ελευθερίου με τον Αντώνη Κρόμπα κάνουν την έκπληξη, μπλέκοντας έναν ανήλικο influencer με ένα junkie και δύο φανατικούς οπαδούς του ποδοσφαίρου με την σεξουαλική τους ταυτότητα.Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης ως πρόεδρος Ζελένσκι που ισορροπεί καταπληκτικά ανάμεσα στον πολιτικό τρόμο και το γέλιο. Ο Γιώργος Χατζηπαύλου αποκαλύπτει όλη την σκληρή αλήθεια για τη γονεϊκότητα ενώ η Φαίη Φραγκαλιώτη δημιουργεί το πιο αστείο περιεχόμενο ως δημιουργός περιεχομένου. Η Χριστίνα Βαρώτσου προσπαθεί να ξεφύγει από τα γρανάζια μιας οικογένειας με εμμονή στο γενεαλογικό της δέντρο την ίδια στιγμή που η Δέσποινα Πολυκανδρίτου είναι υπερήφανη απόγονος των «Κλεφτών και αρματολών» ενώ η Άιρα Αντομαϊτυτε είναι ένα ανθρωποειδές που προσπαθεί να επιβιώσει στον πραγματικό κόσμο. Ειδική θέση στην παράσταση, έχουν οι υπέροχες φωνές της Δανάης Κουρεπή και του Χρήστου Αδαμόπουλου αλλά και η τόσο ξεχωριστή και λαμπερή Χρυσηίδα Γκαγκούτη!

Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να αλλάζουν με καταιγιστικούς ρυθμούς, το «Ανα – τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά» υπενθύμιζει ότι το γέλιο παραμένει η πιο ουσιαστική πράξη αντίστασης και αισιοδοξίας. Γιατί μόνο όταν γελάς συνειδητοποιείς ότι είσαι ακόμη ζωντανός, πάνω από όσα και όσους σε βαραίνουν.

Μετά την εντυπωσιακή πρεμιέρα, το ραντεβού ανανεώνεται για κάθε Τετάρτη στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ, εκεί όπου η κωμωδία αποκτά νέα διάσταση και η μέση της εβδομάδας μετατρέπεται στην πιο απολαυστική καλοκαιρινή έξοδο της πόλης.

Οι Τετάρτες ανήκουν πλέον επίσημα στο «Ανα – τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά».

ΔΙΑΝΟΜΗ (αλφαβητικά):
ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΕΡΙΔΗΣ, AIPA ANTOMAITYTE, ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΒΑΡΩΤΣΟΥ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΡΑΝΑ, ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΓΚΑΓΚΟΥΤΗ, ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, ΔΑΝΑΗ ΚΟΥΡΕΠΗ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΡΟΜΠΑΣ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΟΛΥΚΑΝΔΡΙΤΟΥ, ΟΡΕΣΤΗΣ ΤΖΙΟΒΑΣ, ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΛΤΑΜΠΑΣΗΣ, ΦΑΙΗ ΦΡΑΓΚΑΛΙΩΤΗ, ΕΛΕΝΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΔΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΟΥ

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

ΚΕΙΜΕΝΑ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΕΡΙΔΗΣ – ΦΩΤΕΙΝΗ ΑΘΕΡΙΔΟΥ – ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΡΑΝΑ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΟΥ – ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΡΟΜΠΑΣ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΒΡΙΑΝΟΣ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΕΡΙΔΗΣ

ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΣΚΟΣ

ΣΚΗΝΙΚΑ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΟΥΡΙΚΗΣ

VIDEO ART: ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΑΝΑΣ

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΣ: ΚΩΣΤΑΣ ΖΗΣΗΣ

ΦΩΤΙΣΜΟΙ: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΑΘΙΕΛΗΣ

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: ΑΡΤΕΜΙΣ ΔΟΥΡΟΥ – ΔΑΝΑΗ ΚΟΥΡΕΠΗ

ΜΟΥΣΙΚΟΙ:

ΤΥΜΠΑΝΑ: ΣΩΤΗΡΗΣ ΝΤΟΥΒΑΣ

ΜΠΑΣΟ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΟΥΤΑΛΟΥ
ΠΙΑΝΟ: ΚΩΣΤΑΣ ΣΥΝΤΡΙΔΗΣ
ΚΙΘΑΡΕΣ: ΜΗΝΑΣ ΛΙΑΚΟΣ
ΤΡΟΜΠΟΝΙ: ΡΕΝΑΤΟ ΚΟΥΣΙ
ΣΑΞΟΦΩΝΟ: ILIAS AMSONOV
ΤΡΟΜΠΕΤΑ: ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΦΝΗΣ

ΧΟΡΕΥΤΕΣ:

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΓΙΟΥ, ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΧΡΟΝΗ, ΕΛΕΝΗ ΔΗΜΑΚΟΥΛΕΑ, ΕΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΑΡΗΣ ΧΑΛΑΤΣΗΣ, ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΙΔΗΣ, ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΜΕΤΣΟ, ΗΛΙΑΝΑ ΥΦΑΝΤΗ

Info

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΣ ΔΕΗ: Ευελπίδων 4, Κυψέλη – Πεδίον του Άρεως

ΤΗΛ. ΚΡΑΤΗΣΕΩΝ: 210-8227471 & 210-8831487

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ: Τετάρτη

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 20.30

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 150 λεπτά

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ

Έκθεση “Μaria La Callas”: Η ιταλική τέχνη των κοστουμιών της ταινίας

Από
Βανέσσα
-
Photo credit: © Μουσείο Μπενάκη / Ανδρέας Σχοινάς 

Aυτό το καλοκαίρι μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου 2026, στο Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού παρουσιάζεται την έκθεση “Μaria La Callas. Η ιταλική τέχνη των κουστουμιών της ταινίας”. Πρόκειται για μια φιλόδοξη συνδιοργάνωση της Πρεσβείας της Ιταλίας στην Αθήνα και του Μουσείου Μπενάκηη οποία πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Εθνικού Επιμελητηρίου Ιταλικής Μόδας και παρουσιάζει για πρώτη φορά -ως ξεχωριστή έκθεση- μια επιλογή 18 από τα κοστούμια της ταινίας Maria (2024), υπό την επιμέλεια του σχεδιαστή των κοστουμιών της ταινίας, του διεθνώς αναγνωρισμένου και βραβευμένου Ιταλού ενδυματολόγου Massimo Cantini Parrini, σε συνεργασία με σπουδαστές στη Διεύθυνση Μόδας της καταξιωμένης σχολής μόδας Polimoda με έδρα τη Φλωρεντία, της οποίας είναι και ο ίδιος απόφοιτος και μέντορας.

Η έκθεση συμμετέχει στις εορταστικές εκδηλώσεις «Ημέρες Ιταλικής Μόδας στον Κόσμο».

Η ταινία

Η ταινία Maria του χιλιανού σκηνοθέτη Pablo Larraín με πρωταγωνίστρια την Angelina Jolie, στον ρόλο της Μαρίας Κάλλας, παραγωγής 2024, εστιάζει στην Ελληνίδα ντίβα σε μια εύθραυστη περίοδο, τη δεκαετία του ’70, όταν αποσύρεται στο Παρίσι έπειτα από μια λαμπερή και ταραχώδη ζωή. Η ταινία επαναπροσεγγίζει τη θρυλική σοπράνο στις τελευταίες ημέρες της, καθώς αναστοχάζεται την ταυτότητά της αναμετρώμενη με το βάρος μιας τεράστιας κληρονομιάς, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της προσωπικότητάς της. «Φαντάστηκα πώς θα ντυνόταν στα τελευταία χρόνια της ζωής της. Γνωρίζαμε ότι ήταν άρρωστη και παρουσίαζε συμπτώματα κατάθλιψης, αλλά δεν περίμενε να πεθάνει. Ήταν μια άσκηση ευαισθησίας και ακρίβειας, με προσοχή στη μικρότερη λεπτομέρεια», δηλώνει σε συνέντευξή του ο Massimo Cantini Parrini.

Photo credit: Κώστας Ευαγγελάτος

Τα κοστούμια

Η ενδυματολογική προσέγγιση του Massimo Cantini Parrini για την ταινία, η οποία απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια από τον διεθνή τύπο, έχει χαρακτηριστεί ως «οπτική γιορτή της μόδας», για την ικανότητά του να αποτυπώνει, με ευαισθησία και εξαιρετική λεπτομέρεια, τα διάφορα στάδια της ζωής της σπουδαίας σοπράνο. Θρυλικά κοστούμια όπερας συνυπάρχουν με σύνολα που ανακαλούν τη λάμψη της κοσμικής ζωής, σχηματίζοντας ένα ζωντανό αφιέρωμα στη συναρπαστική ταυτότητα της «La Divina», μιας από τις πιο εκλεπτυσμένες και αναγνωρίσιμες ντίβες του εικοστού αιώνα, μιας εμβληματικής εικόνας στυλ και διαχρονικής κομψότητας.

Η δημιουργική διαδικασία πίσω από τα περίπου 60 διαφορετικά κοστούμια που κατασκευάστηκαν αποκλειστικά για την πρωταγωνίστρια, Angelina Jolie, με την οποία ο ενδυματολόγος συνεργάστηκε στενά, αποτελεί φόρο τιμής στη σχολαστική ιστορική έρευνα. Με στόχο να αποδώσει ενδυματολογικά όχι μόνο την εξωτερική εικόνα της Κάλλας αλλά και να εμβαθύνει στην ψυχολογία της μέσω των ρούχων, ο Massimo Cantini Parrini και η ομάδα του, μελέτησαν διεξοδικά φωτογραφίες, εμφανίσεις στη σκηνή και ηχογραφήσεις της Κάλλας από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του 1970. Μια από τις πιο συναρπαστικές προκλήσεις ήταν η αναπαράσταση των εμβληματικών εμφανίσεων της ντίβας στις παραστάσεις της, στα εξώφυλλα των δίσκων της και στις φωτογραφίσεις της, όπως εκείνης για το περιοδικό Life.

Στο πλαίσιο αυτό, μέσα από τις δημιουργίες του, ο Massimo Cantini Parrini, εξερευνά την ισχυρή και πολυεπίπεδη προσωπικότητα της Μαρίας Κάλλας, εστιάζοντας σε στιγμιότυπα από κομβικά σημεία της ζωής και της καλλιτεχνικής της πορείας. Ένα από τα στοιχεία που τον διακρίνουν είναι η εμμονή του με την ιστορική αυθεντικότητα και η τεράστια προσωπική συλλογή vintage ρούχων και αξεσουάρ, αποτελούμενη από αυθεντικά κομμάτια από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα. Συχνά τον αποκαλούν “fashion archaeologist”, επειδή αντιμετωπίζει τα κοστούμια ως ιστορικά τεκμήρια και όχι απλώς σαν αντικείμενα styling. Συνεπώς, η έκθεση μέσα από τα εμβληματικά «Made in Italy» κομμάτια της συλλογής, επανεξετάζει την κοινωνιολογική και πολιτιστική εξέλιξη τριών κρίσιμων δεκαετιών του 20ού αιώνα (’50s, ’60s και ’70s), που συνδέονται με την άνοδο της Ιταλίας στην κορυφή της βιομηχανίας της μόδας.

Μaria La Callas
Σχέδιο κοστουμιού του διεθνώς αναγνωρισμένου και βραβευμένου Ιταλού ενδυματολόγου του Massimo Cantini Parrini για την ταινία Maria του Pablo Larraín (2024), Μικτή τεχνική σε χαρτί © Archivio Massimo Cantini Parrini

Who is Who

Ο Massimo Cantini Parrini γεννήθηκε στη Φλωρεντία και το πάθος του για τα ενδύματα του καλλιεργήθηκε από μικρή ηλικία. Η εκπαίδευσή του έλαβε χώρα εξ ολοκλήρου στη γενέτειρά του: Ακολούθησε σπουδές στο Κρατικό Ινστιτούτο Τέχνης της Porta Romana και αργότερα σπούδασε στο Polimoda, ένα ίδρυμα συνεργαζόμενο με το Fashion Institute of Technology (F.I.T.) της Νέας Υόρκης. Στη συνέχεια αποφοίτησε από το Τμήμα Μόδας και Styling της Σχολής Τέχνης και Φιλοσοφίας.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, κέρδισε τον διαγωνισμό εισαγωγής στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου της Ρώμης, όπου παρακολούθησε το μάθημα σχεδιασμού κοστουμιών υπό την καθοδήγηση του βραβευμένου με Όσκαρ σχεδιαστή Piero Tosi, ο οποίος υπήρξε μέντοράς του και καθοριστική μορφή στην εκπαίδευσή του. Μετά από αρκετά χρόνια συνεργασίας με τη βραβευμένη με Όσκαρ σχεδιάστρια κοστουμιών Gabriella Pescucci, ξεκίνησε μια λαμπρή ανεξάρτητη σταδιοδρομία. Παράλληλα με το επαγγελματικό του έργο, έχει διδάξει σχεδιασμό κοστουμιών για παραστάσεις στη Φλωρεντία, αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας και αργότερα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Από το 2020, είναι μέλος της Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Το 2021, έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ για το σχεδιασμό κοστουμιών στην ταινία Πινόκιο του Matteo Garrone, ακολουθούμενη από μια δεύτερη υποψηφιότητα το 2022 για την ταινία Cyrano του Joe Wright.Από το 2016, έχει κερδίσει έξι βραβεία David di Donatello από εννέα υποψηφιότητες, ένα Ευρωπαϊκό Βραβείο Κινηματογράφου, έξι Nastri d’Argento, το ΒραβείοFlaiano και πέντε Βραβεία Ciak d’Oro, εκτός από πολλές άλλες εθνικές και διεθνείς διακρίσεις.

Στις σημαντικότερες υποψηφιότητές του περιλαμβάνονται επίσης το Βραβείο Critics Choice, τρεις υποψηφιότητες για τα Βραβεία Costume Designers Guild και μία υποψηφιότητα για τα Βραβεία BAFTA.Το 2019, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Ακαδημαϊκού από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, ενώ το 2025 έλαβε την ίδια αναγνώριση από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Πάρμας.

Συνεργάζεται με σημαντικούς σκηνοθέτες και συμμετέχει σε ταινίες, θεατρικές παραγωγές, εκθέσεις και μεγάλες διεθνείς εκδηλώσεις, μεταξύ των οποίων και ο σχεδιασμός των κοστουμιών για την τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων Μιλάνου-Κορτίνας 2026.

Μaria La Callas
Photo credit: Κώστας Ευαγγελάτος

Polimoda

Η Polimoda είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη για την υψηλής ποιότητας εκπαίδευση που προσφέρει στον τομέα της μόδας. Κατατάσσεται μεταξύ των καλύτερων σχολών μόδας στον κόσμο και δεν είναι μόνο ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά ένας δημιουργικός πανεπιστημιακός χώρος που διαμορφώνει την επόμενη γενιά επαγγελματιών του κλάδου. Με 2.000 φοιτητές από 107 χώρες από όλο τον κόσμο, η σχολή συνδυάζει την εμπειρογνωμοσύνη στο σχεδιασμό με την τεχνογνωσία της παραγωγής του Made in Italy, μέσα σε μια κοσμοπολίτικη προσέγγιση. Από το 1986, έτος ίδρυσής της στη Φλωρεντία, η Polimoda βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της εκπαίδευσης στη μόδα και την πολυτέλεια εδώ και 40 χρόνια.

Info

Διάρκεια έκθεσης
Έως 13.09.2026

Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού
Κουμπάρη 1

Ξεναγήσεις
Ξεναγήσεις στην έκθεση θα πραγματοποιηθούν τις παρακάτω μέρες και ώρες: Τις Πέμπτες 18/6, 25/6, 2/7, 9/7, 10/9, ώρα 18:00.
Περιορισμένος αριθμός θέσεων.

 

Η εμβληματική αισθητική εξέγερση του Ζερικώ

Από
Costas Evaggelatos
-
Ζερικώ, Το ναυάγιο, 1821-24

Γράφει ο Κώστας Ευαγγελάτος  

Ο Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ  / Jean–Louis–Théodore Gericault γεννήθηκε το 1791 στη Ρουέν. Η εύπορη οικογένεια του μετακόμισε στο Παρίσι και ο νεαρός Ζερικώ φοίτησε στο Αυτοκρατορικό Λύκειο. Αρχίζει το 1808 να φοιτά στο ατελιέ του Carle Vernet, ζωγράφου ειδικευμένου σε σκηνές μάχης, κυνηγιού και ιπποδρομιών. Δύο χρόνια μετά έγινε μαθητής του επιτυχημένου ζωγράφου της εποχής Πιέρ-Ναρκίς Γκερέν. Παράλληλα περνούσε πολλές ώρες  μελέτης στο Λούβρο και σχεδίασε αντιγραφικά χωρίς να πειθαρχεί στους κλασικιστικούς κανόνες. Εκθέτοντας  το 1812 στο «Σαλόν» το έργο «Αξιωματικός Έφιππος της  Αυτοκρατορικής Φρουράς εφορμά» κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και τον θαυμασμό του μαιτρ Ζαν-Λουί Νταβίντ. Το 1813, συνάπτει ερωτικό δεσμό με την Αλεξαντρίν-Μοντέστ Καρτέλ. 

Ζερικώ, προσωπογραφία

Στο «Σαλόν» του 1814 η ζωγραφική του σύνθεση με έναν καβαλάρη πάλι που όμως  αποχωρεί από τη μάχη πληγωμένος, αντιμετωπίστηκε ψυχρά. Στο έργο αυτό ο Ζερικώ  με χρήση βαθιών σκιάσεων και δυνατού φωτός δεν ήθελε να κάνει κριτική αλλά να επιλύσει προσωπικά ζητήματα με την τέχνη του. Η γενιά του όμως δεν είχε κατανοήσει ότι ποθούσε να γίνει  «ένας νέος Μιχαήλ Άγγελος ζωγραφίζοντας με τις αποχρώσεις του Τισιανού και του Ρούμπενς». Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο διαγωνισμό για το βραβείο της Ρώμης, αλλά απέτυχε. Το 1816 ταξίδεψε στην Ιταλία για να θαυμάσει από κοντά τα έργα των μεγάλων δασκάλων της Αναγέννησης και του Μπαρόκ που ανέκαθεν είχε πρότυπα του. Τότε ήταν που γνωστοποιήθηκε το ναυάγιο της «Μέδουσας», στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 135 άνθρωποι και επέζησαν 15.  Πρόκειται για το διασημότερο ναυάγιο της ζωγραφικής που έλαβε χώρα στις 2 Ιουλίου του 1816 όταν η φρεγάτα Μέδουσα που ξεκίνησε από τη Γαλλία για τον νότο ναυάγησε έξω από τις ακτές της Αφρικής. Το τραγικό αυτού του ναυαγίου δεν ήταν οι άνθρωποι που πνίγηκαν αλλά οι 15 που σώθηκαν πάνω στη «Σχεδία της Μέδουσας», όπου διαδραματίστηκαν φριχτές και ανομολόγητες πράξεις, διότι χωρίς τρόφιμα και νερό οι επιβάτες της σχεδίας επιδόθηκαν μισότρελοι ακόμη και στην ανθρωποφαγία. 

Ζερικώ
Ζερικώ, Η σχεδία της Μέδουσας, 1818-19

Στο ατελιέ του και με την αντιμοναρχική παρέα του, διαβάζοντας ένα βιβλίο που κυκλοφορούσε γραμμένο το 1817 από τον επιζώντα και άτυπο διοικητή της μοιραίας Σχεδίας, Henri Savigny και τον μηχανικό -γεωγράφο Alejandre Correard, μέσα σε ένα έντονα φορτισμένο κλίμα, ο Ζερικώ αποφάσισε να μεταφέρει στον καμβά το αληθινό ναυάγιο. Το έργο ολοκληρώθηκε μέσα σε ένα φάσμα ιδιοφυών δομικών αξόνων και χρωματικών εντάσεων και παρουσιάστηκε στο «Σαλόν» του 1819, αλλά δεν προξένησε την αναμενόμενη εντύπωση.  Όμως την επόμενη χρονιά στην Αγγλία, όπου ταξίδεψε, εκτέθηκε είχε μεγάλη επιτυχία στο Egyptian Hall οf London. Ο Ζερικώ διέμεινε εκεί για ένα περίπου χρόνο. Επέστρεψε στο Παρίσι τον Δεκέμβριο της επόμενης χρονιάς με κλονισμένη την υγεία του. Το 1823 μετά από ένα ακόμα ατύχημα με το άλογο, η κατάστασή του επιδεινώθηκε ραγδαία. Πέθανε το 1824, «την ίδια χρονιά με τον μεγάλο επιδραστικό, ρομαντικό ποιητή Λόρδο Μπάιρον.  

Οι μελετητές διίστανται στο κατά πόσο η σύνθεση της Σχεδίας, που αναδεικνύει ωμά, ρεαλιστικά στοιχεία έχει κάποιο  συμβολισμό. Αφενός «η σχεδία αποτελεί ρομαντική δημιουργία χωρίς πολιτική υστεροβουλία», αλλά «η κουρελιασμένη στρατιωτική στολή στα χρώματα της (απαγορευμένης τότε από τους Βουρβόνους) γαλλικής σημαίας» υπαινίσσεται πως δεν πρόκειται για ένα «φανταστικό» ναυάγιο. Ο Savigny με τις εμπειρίες του υποστήριξε ένα διδακτορικό το 1818, όπου κατέγραψε όλες τις συνέπειες της πείνας και της δίψας. 

Ζερικώ
Ζερικώ, Νεκρική σπουδή

Ο Ζερικώ  με δριμύ λόγο είχε επιτεθεί στους καθ’ ύλην αρμόδιους της εποχής του, επαινώντας  και εκφράζοντας τον θαυμασμό του για τις μεγάλες σχολές της Ιταλίας, της  Φλάνδρας, της Ολλανδίας, των οποίων η ακμή στην τέχνη συμβάδιζε και βασιζόταν με την οικονομική τους άνθιση και την πολιτική ελευθερία. Χαρακτηριστικές είναι και οι σχετικές αναφορές με τις οποίες ταυτίζεται θεωρητικά: «Οι αρχαίες δάφνες της χαρισματικής Ελλάδας δεν θα ξαναφυτρώσουν σ’ ένα χώμα στέρφο απ’ την δουλεία»  κι ακόμα: «Οι Καλές Τέχνες δεν είναι η πρώτη ανάγκη της κοινωνίας, παρά αποτέλεσμα οικονομικής αφθονίας. Γεννήθηκαν αφού ικανοποιήθηκαν τα χρειώδη». Επίσης υποστήριζε ότι οι μεγάλοι, όπως ο  Νταβίντ δε χρωστάνε την επιτυχία τους, παρά μόνο στην ικανότητα τους. Η Ακαδημία θα έπρεπε να είναι ανοιχτή και να προσφέρει τα μέσα στην αληθινή ιδιοφυία να αναπτυχθεί.

Ζερικώ
Ζερικώ, Η ψυχασθενής, 1822-23

Επίσης έδωσε πληροφορίες για το ιστορικό  της Σχεδίας, τις πηγές του, και  ότι συνδέθηκε στενά με τους επιζήσαντες, με των οποίων τις τραγικές αφηγήσεις έκανε τα πρώτα του σχέδια. Ο Ζερικώ έφτιαξε αρχικά ένα μικρό μοντέλο της Σχεδίας, με όλες τις λεπτομέρειες, τοποθέτησε κέρινα ομοιώματα πάνω της, πήγαινε στη θάλασσα για να βλέπει τα αγριεμένα κύματα, νοίκιασε μεγαλύτερο στούντιο για να χωρέσει το υπερμέγεθες έργο,  πήγαινε στο νοσοκομείο για να αποτυπώσει άμεσα τις εκφράσεις του πόνου και οι νοσοκόμοι του προμήθευαν κομμένα μέλη προς μελέτη. Η εποχή βέβαια της ιστορικής ζωγραφικής είχε ξεπέσει, αλλά ο Ζερικώ προσπάθησε  να επανασυστήσει με σύγχρονους όρους το ηρωικό γυμνό του μεγάλου παρελθόντος.

Αναπροσδιόρισε  το ορθολογιστικό κλίμα που εμπότισε το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, από το οποίο αναδύθηκε ο νεοκλασικισμός και η επικρατούσα ακαδημαική τέχνη. Οι τάσεις των καλλιτεχνών, των λογοτεχνών και των διανοουμένων προς το τέλος του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου, δίνουν τα χαρακτηριστικά των αντιμαχομένων καλλιτεχνικών ρευμάτων -ρεαλισμός- ρομαντισμός-  περνούν από τον Ντελακρουά και φθάνουν στον Ζερικώ. Μετά την πτώση της αυτοκρατορίας, ο Ζερικώ και η γενιά του στράφηκαν με πάθος προς μια αισθητική εξέγερση. Ο Ζερικώ διακρίθηκε για τις περισπούδαστες ανατομικές του μελέτες, τις δυναμικές απεικονίσεις αλόγων, καθώς και για τα πρωτοποριακά ψυχολογικά πορτρέτα τροφίμων ψυχιατρείων. Η εμβληματική «Σχεδία της Μέδουσας», θεωρήθηκε το απόλυτο μνημείο του γαλλικού Ρομαντισμού και καταπλήσσει διαχρονικά με την τραγικότητα της. 

Ζερικώ, Σπουδή γυμνού, Σχολή Καλών Τεχνών, Παρίσι

Μερικά αξέχαστα φιλμ της δεκαετίας του ’60 που παίζονται τώρα στους κινηματογράφους

Από
Μαρία Δήμου
-
αξέχαστα φιλμ της δεκαετίας του '60
αξέχαστα φιλμ της δεκαετίας του '60

Γράφει η Μαρία Δήμου

Τα θερινά έχουν ήδη ανοίξει τις πόρτες τους για τα καλά δεδομένου ότι έχουμε καλωσορίσει κι επισήμως το καλοκαίρι εδώ και μέρες. Με αφορμή ορισμένα throwbacks των Αθηναϊκών κινηματογράφων σε παλαιότερα έργα, θυμόμαστε και προτείνουμε ορισμένα αξέχαστα φιλμ της δεκαετίας του ’60 που παίζονται τώρα στα θερινά αλλά και τα κλειστά (για τους τολμηρούς) σινεμά της πόλης και δεν πρέπει να χάσετε.

Blow-Up (Ριβιέρα)

Ανάμεσα στην εντυπωσιακή φιλμική του καριέρα, ο Ιταλός σκηνοθέτης Michelangelo Antonioni γίνεται παγκοσμίως διάσημος και αγαπητός με την ταινία «Blow-Up» του ‘67 και σχεδόν κάθε χρόνο εδώ και αρκετά καλοκαίρια, τα Αθηναϊκά θερινά σινεμά συνεχίζουν να την φιλοξενούν εθιμοτυπικά. Και φέτος λοιπόν, παίρνουμε μια γερή δόση από την αιθέρια πλην μυστηριώδη δεκαετία των λαμπερών 60s και προσγειωνόμαστε για αρχή στο Λονδίνο, με πρωταγωνιστή τον Thomas (David Hemmings), έναν επιτυχημένο φωτογράφο. Μια μέρα ο φακός του γίνεται πιθανός μάρτυρας ενός εγκλήματος και ο ίδιος βρίσκεται να αποζητά εξηγήσεις για έναν φόνο του οποίου οι συνθήκες γίνονται ολοένα και πιο ασαφείς. Η ταινία θα παίζεται από την Πέμπτη στο θερινό σινεμά Ριβιέρα στην οδό Βαλτετσίου των Εξαρχείων.

S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (Ατενέ)

Εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, ένας Αμερικανός στρατηγός σε παράκρουση δίνει εντολή σε πυρηνικά βομβαρδιστικά να επιτεθούν στη Σοβιετική Ένωση. Όμως η εντολή αυτή πρόκειται να δημιουργήσει μια σειρά ανεξέλεγκτων αποτελεσμάτων με συνέπεια οι πάντες να ξεκινούν επιστράτευση για την αποτροπή της επερχόμενης καταστροφής. Το «S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα» (με αυθεντικό τίτλο: «Dr. Strangelove, or How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb») είναι μια από τις εμβληματικότερες αντιπολεμικές ταινίες καθώς και η μοναδική «καθαρή» κωμωδία του Stanley Kubrick. Σε έναν κόσμο μονίμως βρισκόμενο σε εμπόλεμη ζώνη είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά, από αυτή την Πέμπτη θα μπορεί κανείς να απολαύσει το διαμάντι του αείμνηστου Kubrick στο θερινό σινεμά Ατενέ στα Πατήσια.

Playtime (Άστυ)

Σε λιγότερο καλοκαιρινή πλην όμως ανέμελη διάθεση, ταξιδεύουμε στην Ευρώπη του ‘60. Χαμένος στη μοντέρνα ψυχρή αρχιτεκτονική και εγκλωβισμένος σε ένα απρόσωπο Παρίσι της εποχής, ο χαρακτήρας του Jacques Tati στην ταινία «Playtime» (1967) κυρίος Hulot, γίνεται έρμαιο σε μια πόλη με ασύλληπτους ρυθμούς και μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας, την μαθαίνει από την «καλή» και από την «ανάποδη». Το αριστούργημα του Tati παίζεται Κυριακή στον κινηματογράφο Άστυ στο Πανεπιστήμιο και δεν αξίζει να χαθεί η ευκαιρία για τους νεότερους που δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη αυτό το πολύτιμο φιλμ να μην απολαύσουν τη θέασή του.

Το Θεώρημα (Ατενέ)

Επιστρέφοντας σε κάτι πιο θερινό, τόσο σε χώρο όσο και σε mood, θυμόμαστε και πάλι κατά παράδοση, το συγκλονιστικό «Teorema» («Το Θεώρημα») του Pier Paolo Pasolini, ένα από τα αναμφίβολα αξέχαστα φιλμ της δεκαετίας του ’60 που παίζονται τώρα στους κινηματογράφους. Από την Πέμπτη κι έπειτα, στον Ατενέ θα προβάλλεται η ταινία που κλόνισε τα δεδομένα της εποχής και άφησε ιστορία για την θεματολογία, την αισθητική, κοινωνική αλλά και πολιτική της (παρ’ ότι όχι με τον συμβατικό τρόπο) σημασία. Η ιστορία ακολουθεί έναν νεαρό επισκέπτη (Terence Stamp) που εισχωρεί στη ζωή μιας οικογένειας μεγαλοαστών στο Μιλάνο κι έπειτα συνάπτει σχέσεις με έναν προς έναν εξ’ αυτών.

Αίμα στη Μαύρη Δαντέλα (Άστυ)

Την Τρίτη στις 8μμ, το Άστυ μας εισάγει στον φρικιαστικά όμορφο κόσμο του Ιταλού μετρ του σινεμά τρόμου, Mario Bava, με την προβολή της ταινίας «Αίμα στη Μαύρη Δαντέλα» («Blood and Black Lace») του ‘64. Ο οίκος μόδας Christian Haute Couture βάλλεται από έναν μυστηριώδη εγκληματία που έχει βάλει «πλώρη» να βρωμίσει το όνομά του και να κατασπαράξει τις καλλονές του. Ο Bava σε συνεργασία με τον Ubaldo Terzano (στη φωτογραφία), μετατρέπει έναν χώρο κυριολεκτικά σε κουκλόσπιτο και φτάνει το Χιτσκοκικό σύμπαν σε άλλο επίπεδο, ενσωματώνοντάς το στο ιταλικό horror της εποχής.

“Αλληγορίες & Κλίμακες” Εγκαίνια περιοδικής εικαστικής έκθεσης της Κάτιας Βαρβάκη στο Φετιχιέ Τζαμί Ναυπάκτου

Από
Βανέσσα
-
Αλληγορίες & Κλίμακες
Κάτια Βαρβάκη, Απελευθέρωση

Η ατομική έκθεση ζωγραφικής της Κάτιας Βαρβάκη με τίτλο «Αλληγορίες & Κλίμακες» θα φιλοξενηθεί από τις 14 Ιουνίου έως τις 12 Ιουλίου 2026 στο Φετιχιέ Τζαμί Ναυπάκτου.

Η έκθεση διοργανώνεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδος και τα Σύγχρονα Εκπαιδευτήρια Κοτρώνη, σε επιμέλεια της Ίριδος Κρητικού και τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026 και ώρα 20.00.

Άλλοτε ως λογοτεχνική φόρμα που εμφανίζεται ήδη στον Όμηρο και άλλοτε ως διαχρονική καλλιτεχνική μορφή που υπαινίσσεται με πλαστικά μέσα την κρυμμένη αλήθεια των πραγμάτων, οδηγώντας με διάστικτα σύμβολα στη σταδιακή κατανόηση και την ερμηνεία τους, η αλληγορία (=ἄλλος και ἀγορεύω), αποτελεί μια αφήγηση ή οπτική αναπαράσταση όπου οι χαρακτήρες, οι τόποι και τα περιστατικά, είναι συχνά άλλα από εκείνα που φαίνονται. Στην ενότητα αυτή παλαιότερων και νεότερων ζωγραφικών έργων που η Βαρβάκη οραματίστηκε ειδικά για το Φετιχιέ Τζαμί, αλλά και δύο τρισδιάστατων κατασκευών που εμπνέονται από το ιστορικό κτήριο και ενισχύουν τον κατακόρυφο άξονά του, η ιδέα της αλληγορίας αποτελεί ένα άλλοτε ορατό και άλλοτε αόρατο νήμα που οδηγεί και συνδέει στη δική του συναισθητική ενδοχώρα όλα τα έργα της έκθεσης. Στο αινιγματικό και ευαίσθητο ετούτο αφήγημα που καταθέτει, αποδεικνύοντας τις ανεξάντλητες δυνατότητες της ζωγραφικής της, η Κάτια Βαρβάκη συνδιαλέγεται για μία ακόμη φορά με τα ζητήματα της συνύπαρξης του υλικού, του πνευματικού και του ψυχικού κόσμου. Και μαζί, επιστρέφει στη δική της παιδική ηλικία και στα ηλιόλουστα καλοκαίρια στον γενέθλιο τόπο του πατέρα της, στο Κλήμα Δωρίδας. Ονειρικά τοπία που ανοίγονται ψιθυριστικά στον ορίζοντα, εξακολουθώντας να επικοινωνούν ή και να συγχέονται με τα όρια του εσωτερικού χώρου, μαντόνες που μοιάζουν να ξέφυγαν από κάποιο έργο του Μιχαήλ Αγγέλου, κορίτσια με εμπριμέ φορέματα μεταβατικής ηλικίας που συμπλέκονται τρυφερά με τα ανθισμένα λιβάδια της σύνθεσης, αγόρια σε άγνωστη ακτή που κρατούν ημερολόγια θάρρους και θέρους κι άλλα κρυμμένα στο δάσος, που με πειρατικά καράβια στα χέρια ετοιμάζονται να ταξιδέψουν στο άπειρο. Χώμα παλίμψηστο, στρωμένο απαλά με κόκκινα μαγικά χαλιά που εκρήγνυνται αποκαλύπτοντας ελάφια, πουλιά και άλλα μυθώδη όντα και υφάδια της σύνθεσης, κοπάδια πτερόεντα που φτεροκοπούν σε χαμηλή πτήση πριν τη βροχή, σκάλες που καταλήγουν σε ένα λιγνό δεντρόσπιτο, γέφυρες που διασχίζονται από άγνωστα ανθρώπινα πλήθη, βουνά και λοφίσκοι που στέφονται με μικρά κρεβατάκια, υποδηλώνοντας την απώλεια και αποτυπώνοντας με ακρίβεια το διπλό κρεβάτι του πατρικού. Μικρές προσωπικές ιστορίες, που τυλίγονται απαλά στις πτυχές της μεγάλης συναρπαστικής ιστορίας του Φετιχιέ και ολόκληρου του τόπου.

Η διάχυτη ετούτη ατμόσφαιρα, πλασμένη με δεξιοτεχνικό χρώμα και φως, διαπνέεται από το ρομαντικό κλίμα χωρίς να εκδύεται τον δυναμισμό της, ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και την εσωτερική αλήθεια, υπαινισσόμενη ένα διαρκές πέρασμα. Η Κάτια Βαρβάκη επιζητεί τη μετάβαση σε μια άλλη διάσταση καθώς η ζωή γύρω μας πάλλεται και αλλάζει. Επιτυγχάνει την έλευση σε ένα πεδίο πνευματικής συμβίωσης με υπόσταση σχεδόν μεταφυσική. Τη δυνατότητα της υπό κλίμακα ανάβασης σε έναν δύσβατο μα αποκαλυπτικό τόπο ενατένισης, έμβιας μνήμης και κάθαρσης.

Αλληγορίες & Κλίμακες
Φετιχιέ Τζαμί

Who is Who

H Κάτια Βαρβάκη γεννήθηκε στην Αθήνα.  1986-91 Σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. της Αθήνας ζωγραφική με καθηγητές τους Τ. Πατρασκίδη, Δ. Μυταρά, αγιογραφία με καθηγητή τον Κ.Ξινόπουλο, και γλυπτική με τον Γ. Βαλασάκη. Ιστορία της τέχνης με καθηγήτρια την Μ Λαμπράκη-Πλάκα, ιστορία της Αρχιτεκτονικής και Ρυθμολογία με καθηγητές τους Ι. Καρατζόγλου και Σ. Κονταράτο. Εισαγωγή στην Αισθητική, τη θεωρία της Τέχνης και Φιλοσοφία με καθηγητή τον Π. Χριστοδουλίδη. Παιδαγωγική Ψυχολογία και διδακτική με καθηγητή τον Δανασή-Αφεντάκη.  Αποφοίτησε με άριστα 30/30.

Έχει παρουσιάσει τα έργα της σε 20 ατομικές και πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Αλληγορίες & Κλίμακες
Φετιχιέ Τζαμί

Info

Διάρκεια έκθεσης Αλληγορίες & Κλίμακες
14/6 – 12/07/2026

Επιμέλεια: Ίρις Κρητικού

Ώρες λειτουργίας
Τετάρτη έως Κυριακή 11.00 – 13.00 & 19.00 – 22.00

Φετιχιέ Τζαμί Ναυπάκτου

Πληροφορίες
2631055654

Είσοδος ελεύθερη

H annu μοιράζεται το νέο της single “ΑPOTHIMENO”

Από
Μαρία Δήμου
-
ΑPOTHIMENO (annu)
ΑPOTHIMENO (annu)

To “ΑPOTHIMENO” ανήκει στη νέα, ανερχόμενη καλλιτέχνιδα annu, είναι ένα pop/electronic rnb κομμάτι που μιλάει για μια εμπειρία με την οποία μπορούμε να ταυτιστούμε όλοι: το ανεκπλήρωτο. Για την annu “APOTHIMENO” δεν είναι μόνο κάτι που δεν έγινε ποτέ, αλλά πιθανώς και κάτι που έγινε, όμως δεν εξελίχθηκε όπως είχε φανταστεί. Για εκείνη το τραγούδι αυτό λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τα απωθημένα μας να μας καθορίζουν ή να μας μπλοκάρουν, αλλά να τα χρησιμοποιούμε σαν εμπειρίες που μας βοηθούν να εξελισσόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι στα επόμενα βήματά μας. 

Οι στίχοι είναι της annu. Τη μουσική υπογράφουν οι:annu x Bad Heart

Παραγωγή – Μίξη: Bad Heart

Ηχογραφήθηκε στο ELEVENTH HOUSE STUDIOS

Mastering: Ηρακλής Βλαχάκης

Άκου το “APOTHIMENO”:

https://www.youtube.com/watch?v=6cM1ZlonGaM

https://distrokid.com/hyperfollow/annu2/apothimeno/

ΑPOTHIMENO
ΑPOTHIMENO

Φωτογραφίες: Giannis Palaiologos

Art Direction: Challice

Σχεδιασμός Εξωφύλλου: Challice

WHO IS WHO

Η annu, κατά κόσμον Άννυ Γαλάνη, είναι τραγουδίστρια και τραγουδοποιός από την Πάτρα. Άφησε πίσω της τις Θεατρικές Σπουδές και μετακόμισε στην Αθήνα για να ακολουθήσει το ένστικτό της: τη μουσική.

Σε ηλικία μόλις 21 ετών, συμμετείχε στο The Voice of Greece και κατάφερε να φτάσει μέχρι τον προημιτελικό, κερδίζοντας τις εντυπώσεις με την ερμηνευτική της δύναμη και το ξεχωριστό της ύφος.

Αυτοδίδακτη στην κιθάρα και στο πιάνο, συνθέτει μουσική που ισορροπεί ανάμεσα στην pop, την R&B και τη dance σκηνή, φιλτράροντάς τις μέσα από μια προσωπική, συναισθηματική ματιά.

Οι επιρροές της είναι σύγχρονες, αλλά η αισθητική της κουβαλάει κάτι αυθεντικό, ανεπιτήδευτο και αληθινό.

Η annu μετράει ήδη 3 προσωπικές κυκλοφορίες με την ELEVENTH HOUSE σε παραγωγή Bad Heart, 2 ελληνόφωνα pop-rnb κομμάτια, το “i poli sou” και το “proti fora” και ένα αγγλόφωνο electro-dance κομμάτι, το “let you go”. Έχει επίσης κάνει 1 συνεργασία με τον ανερχόμενο ραπερ Plato στο κομμάτι “aformi” που επίσης κυκλοφόρησε από την ELEVENTH HOUSE και ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει τον πρώτο της προσωπικό δίσκο το φθινόπωρο με αφετηρία το “APOTHIMENO”.

Instagram | Tiktok | Spotify

Η ELEVENTH HOUSE είναι δισκογραφική εταιρεία και εταιρεία παραγωγής περιεχομένου με έδρα την Αθήνα.

Ξεκίνησε τη δραστηριότητά της το 2025 με στόχο να στηρίξει νέους  καλλιτέχνες που προσεγγίζουν τη δημιουργία με συνέπεια, επαγγελματισμό και διάθεση για εξέλιξη.

Ως 360° δισκογραφική, συνδυάζει παραγωγή, κυκλοφορίες, περιεχόμενο και καλλιτεχνική ανάπτυξη, δίνοντας έμφαση στη μακροχρόνια εξέλιξη των δημιουργών με τους οποίους συνεργάζεται.

Στον πυρήνα της βρίσκεται η δημιουργία μιας κοινότητας που βασίζεται στη συνεργασία, την ανταλλαγή γνώσης και τη συνεχή εξέλιξη.

11house |  Ιnstagram 

Οι Αμερικανοί heavy metal τιτάνες Fifth Angel, έρχονται στην Ελλάδα για την επετειακή “40th Anniversary Tour 2026”

Από
Μαρία Δήμου
-
Fifth Angel
Fifth Angel

Οι Fifth Angel, ένα από τα πλέον ιστορικά και cult ονόματα του αμερικανικού heavy/power metal, έρχονται στην Ελλάδα στο πλαίσιο της επετειακής “40th Anniversary Tour 2026”, για τρεις εμφανίσεις σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Αθήνα. Οι πρωτοπόροι της θρυλικής σκηνής του Seattle επιστρέφουν για να γιορτάσουν τα 40 χρόνια από το εμβληματικό ντεμπούτο τους “Fifth Angel”, παρουσιάζοντάς το ολόκληρο επί σκηνής, μαζί με επιλεγμένες στιγμές από όλη την πορεία τους. Για τους οπαδούς του κλασικού US metal, πρόκειται για ένα ανεκτίμητο συναυλιακό ταξίδι πίσω στην χρυσή εποχή του ήχου.

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2026 | Eightball Club – Θεσσαλονίκη

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026 | Skyland Live Stage – Λάρισα

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026 | gazarte ground stage – Αθήνα

Σχηματισμένοι το 1984 από τους Ted Pilot και Ed Archer, οι Fifth Angel υπήρξαν από τα συγκροτήματα που διαμόρφωσαν τον σκληρό ήχο του Seattle πολύ πριν την έκρηξη του grunge. Το ομώνυμο ντεμπούτο τους του 1986 θεωρείται πλέον κλασικό δείγμα αμερικανικού heavy metal, όπως και ένα album που επηρέασε αμέτρητες μπάντες των επόμενων δεκαετιών. Δεν είναι τυχαίο πως η τότε ανερχόμενη Roadrunner Records το κυκλοφόρησε στην Ευρώπη, όπου γρήγορα απέκτησε cult status, ενώ λίγο αργότερα η Epic Records υπέγραψε τη μπάντα με ένα τεράστιο συμβόλαιο πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Το δεύτερο album τους, “Time Will Tell” του 1989, τους καθιέρωσε ακόμα περισσότερο, με τραγούδια που έφτασαν μέχρι και στο MTV.

Παρότι οι αλλαγές στη μουσική βιομηχανία των ‘90s οδήγησαν τη μπάντα σε διάλυση, οι Fifth Angel επέστρεψαν θριαμβευτικά το 2010, αποδεικνύοντας πως το όνομά τους παρέμενε ζωντανό στις καρδιές των metal οπαδών. Οι εμφανίσεις τους στα θρυλικά Keep It True, Rock Hard και Alcatraz festivals, αλλά και η επιστροφή τους στη δισκογραφία με τα εξαιρετικά “The Third Secret” και “When Angels Kill”, επιβεβαίωσαν ότι το συγκρότημα όχι μόνο ανήκει στην ιστορία του είδους, αλλά συνεχίζει να δημιουργεί και να στέκεται περήφανα στο σήμερα.

Αυτό το φθινόπωρο, οι Fifth Angel φέρνουν στην Ελλάδα ένα κομμάτι από την αυθεντική ιστορία του αμερικανικού metal. Με τραγούδια – ύμνους, επικές κιθάρες, τεράστια refrains και το θρυλικό ντεμπούτο τους να ζωντανεύει ολόκληρο επί σκηνής, αυτές οι εμφανίσεις είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλές συναυλίες. Είναι μια γιορτή για κάθε οπαδό του κλασικού heavy metal.

Εισιτηρια προπωλούνται μέσω της more.com και του δικτύου καταστημάτων της.

Online προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/music/fifth-angel-us-40y-anniversary-tour

Μια μαγική μουσική βραδιά με τον Αδάμ Τσαρούχη στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής

Από
Μαρία Δήμου
-
Μουσική βραδιά με τον Αδάμ Τσαρούχη
Μουσική βραδιά με τον Αδάμ Τσαρούχη

Σε μια ξεχωριστή μουσική βραδιά που πραγματοποιήθηκε στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, ο Αδάμ Τσαρούχης παρουσίασε ένα μοναδικό αφιέρωμα, όπου η ελληνική μουσική συνάντησε με ιδιαίτερη ευαισθησία και αισθητική τα διαχρονικά jazz standards.

Με τη συνοδεία τριών εξαιρετικών μουσικών, ο αγαπημένος ερμηνευτής ταξίδεψε το κοινό σε μια ατμοσφαιρική και νοσταλγική διαδρομή μέσα από τραγούδια σπουδαίων Ελλήνων δημιουργών, όπως ο Κώστας Καπνίσης, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γεράσιμος Λαβράνος και άλλοι σημαντικοί συνθέτες που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην ελληνική μουσική.

Η αίθουσα γέμισε από φίλους της μουσικής, οι οποίοι αγκάλιασαν θερμά την παράσταση και συμμετείχαν σε μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα, μελωδίες και καλλιτεχνική ποιότητα.

Ο Αδάμ Τσαρούχης και οι συνεργάτες του εκφράζουν τις θερμές τους ευχαριστίες προς το κοινό για την παρουσία και την αγάπη του. Η συγκινητική ανταπόκριση αποτελεί πηγή έμπνευσης και δύναμης για τη συνέχιση της δημιουργικής τους πορείας και των επόμενων μουσικών τους εγχειρημάτων.

Με την υπόσχεση για νέες ξεχωριστές συναντήσεις και μουσικά ταξίδια, ανανεώνουν το ραντεβού τους με το κοινό στο άμεσο μέλλον.

Παραγωγή: Art Polytropos

Ζερμαίν Ρισιέ (Germaine Richier): Συνομιλίες στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Άνδρο

Από
Μαρία Δήμου
-
Συνομιλίες
Συνομιλίες (Photo by Chris Doulgeris)

Το Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή παρουσιάζει στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Άνδρο ένα αφιέρωμα στον Germaine Richier (1902-1959), μια από τις σημαντικότερες μορφές της ευρωπαϊκής γλυπτικής του 20ου αιώνα, με τίτλο «Germaine Richier (1902-1959) – Συνομιλίες», από τις 14 Ιουνίου έως τις 27 Σεπτεμβρίου 2026.

Η έκθεση ανασυνθέτει το σύνολο της καλλιτεχνικής πορείας της Richier η οποία, παρά τον πρόωρο θάνατό της σε ηλικία 57 ετών, άφησε ένα έργο αξιοθαύμαστης συνοχής, αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στη διερεύνηση των ζώντων μορφών. Η Richier τιμήθηκε με το βραβείο Blumenthal σε ηλικία 34 ετών και υπήρξε η μοναδική γλύπτρια που συμμετείχε στην ιστορική έκθεση The New Decade που διοργάνωσε το MoMA στη Νέα Υόρκη το 1955. Το 1956, το Musée national d’Art moderne στο Παρίσι (Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης) της αφιέρωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση – τιμή που μέχρι τότε είχε αποδοθεί εν ζωή μόνο στον Henri Matisse.

Μαθήτρια στο εργαστήριο του Antoine Bourdelle, η Richier ξεκίνησε από την τέχνη της προτομής την οποία προσέγγισε με την αυστηρότητα της ακαδημαϊκής παράδοσης. Την δεκαετία του 1940, ωστόσο, απελευθερώθηκε από τα συμβατικά πλαίσια και ανέπτυξε μια προσωπική γλυπτική γλώσσα, όπου το ανθρώπινο στοιχείο συγχωνεύεται με το ζωικό, το φυτικό και το ορυκτό βασίλειο. Η έρευνά της την οδήγησε να επανεξετάσει τα ίδια τα θεμέλια της γλυπτικής, καθώς και τη μεταφορική διάσταση των έργων της.

Η Germaine Richier αναφερόταν συχνά στα γλυπτά της ως δικά της παιδιά και οι «συνομιλίες» που άνοιγε με τα έργα της είναι διττές: πέρα από τους διαλόγους που έκανε η ίδια με τις δημιουργίες της, υπάρχουν παράλληλα και οι φανταστικές σχέσεις που τα έργα υφαίνουν μεταξύ τους. Έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει σε ένα μικρό χωριό της Προβηγκίας, η Richier διατήρησε σε όλη τη ζωή της μια αγάπη για τα ζώα, τα έντομα και τα τυχαία ευρήματα, που γέμιζαν το ατελιέ της και τροφοδοτούσαν τη φαντασία της – ορισμένα από αυτά έγιναν αφετηρία για μορφές, συνδυάζοντας τα φυσικά στοιχεία με την ανθρώπινη μορφή.

Συνομιλίες
Συνομιλίες (Photo by Chris Doulgeris)

Όταν την δεκαετία του 1940 αποφασίζει να ακολουθήσει μια αποφασιστικά προσωπική πορεία, εγκαταλείποντας την ακαδημαϊκή κληρονομιά, προκάλεσε μια ρήξη αλλά και αναζωογόνηση της τέχνης της γλυπτικής. Τα έργα της τώρα φέρουν όλα τα παράδοξα της ανθρώπινης κατάστασης: σημαδεμένα από πληγές και αποδυναμωμένα από ρωγμές και εσωτερικές εντάσεις, τα γλυπτά της παραμένουν βαθιά ανθρώπινα. Εκφράζουν μια εσωτερική δύναμη, το ένστικτο της επιβίωσης και μια μορφή ελπίδας.

Εμβαθύνοντας σταδιακά την έρευνά της για τη σχέση ανθρώπου και φύσης, δημιουργεί υβριδικές μορφές που αντλούν εξίσου από το ζωικό βασίλειο και τη συλλογική φαντασία, μυθολογική ή λαϊκή και επανεξετάζουν τις παραδοσιακές αναπαραστάσεις. Η ανθρώπινη μορφή κυριαρχεί σε όλη την καλλιτεχνική της πορεία: από την απαιτητική πρακτική της προτομής έως τις μικρού και μεσαίου μεγέθους σιλουέτες της δεκαετίας του 1950, όπου είναι έντονη η αφαίρεση, είναι εμφανές ότι η Richier αντλεί από την κληρονομιά των Rodin και Bourdelle, ενώ ταυτόχρονα εκφράζει έντονα τις πιο ενδόμυχες επιθυμίες της.

Συνομιλίες (Photo by Chris Doulgeris)

Η έκθεση του Ιδρύματος Β&Ε Γουλανδρή δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει ένα αφιέρωμα στο ατελιέ της Richier, ένα διαμέρισμα βυθισμένο σε ένα «χάος από γύψο και πηλό» κατά τον συγγραφέα και κριτικό τέχνης Georges Limbour. Παράλληλα, δεν θα μπορούσε να λείπει και μια αναφορά στην ενασχόλησή της με την χαρακτική, την οποία ανακάλυψε το 1947 στο Λονδίνο και γρήγορα υιοθέτησε στην καθημερινή εργασία της.

Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφουν η Υπεύθυνη Συλλογής του Ιδρύματος Β&Ε Γουλανδρή Μαρία Κουτσομάλλη-Moreau και η Laurence Durieu, ειδικός στο έργο της Richier και συγγραφέας της βιογραφίας της, με τίτλο Germaine Richier – L’Ouragane. Η έκθεση συνοδεύεται από τρίγλωσσο κατάλογο (ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά). Ξεναγήσεις για το κοινό θα πραγματοποιηθούν από 1 έως 16 Αυγούστου, καθημερινά 12.00-12.40, εκτός από την Τρίτη που το Μουσείο παραμένει κλειστό.

Πληροφορίες:

Επιμέλεια:
Μαρία Κουτσομάλλη-Moreau, Υπεύθυνη Συλλογής Ιδρύματος Β&Ε Γουλανδρή Laurence Durieu, ειδικός στο έργο της Richier και συγγραφέας της βιογραφίας της Germaine Richier – L’Ouragane

Σκηνογραφία:
Παρασκευή Γερολυμάτου, Ανδρέας Γεωργιάδης

Διάρκεια έκθεσης:
14 Ιουνίου – 27 Σεπτεμβρίου 2026

Ώρες λειτουργίας: Τετάρτη-Κυριακή 11.00-15.00 & 18.00-21.00

Δευτέρα 11.00-15.00
Τρίτη κλειστά

Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Άνδρος Χώρα, Άνδρος 84500
Τ: 22820 22444
andros@goulandris.gr

Η Roma Gallery παρουσιάζει έργα της Σαλώµης Οικονοµίδη και του Aubert Issachar στη φουάρ σύγχρονης τέχνης Volta Basel 2026 

Από
Βανέσσα
-
Volta Basel
Σαλώμη Οικονομίδη, Emergency Kit, 2026, ακρυλικό σε καμβά, 150 × 100 εκ. © Σαλώμη Οικονομίδη, παραχώρηση της Roma Gallery

Στη φουάρ σύγχρονης τέχνης Volta Basel, η Roma Gallery θα παρουσιάσει έργα της Σαλώµης Οικονοµίδη και του Aubert Issachar, φέρνοντας µαζί δύο καλλιτέχνες που διερευνούν τη σύγχρονη υποκειµενικότητα µέσα από διαφορετικές ζωγραφικές πρακτικές. Το περίπτερο της γκαλερί θα περιλαµβάνει πρόσφατα έργα και των δύο καλλιτεχνών.

Αντλώντας έµπνευση από την καταναλωτική κουλτούρα, τα µέσα µαζικής ενηµέρωσης και την εικονογραφία της δεκαετίας του 1990, τα ζωγραφικά έργα της Οικονοµίδη υιοθετούν µια διακριτή οπτική γλώσσα, στην οποία παιχνίδια, αντικείµενα και σύµβολα της σύγχρονης εποχής λειτουργούν ως εργαλεία ανθρωπολογικής διερεύνησης. Η απόλαυση, διαποτισµένη µε στοιχεία καυστικής κριτικής, χαρακτηρίζει το έργο της, το οποίο εξετάζει την οπτική κουλτούρα ως ένα καθοριστικό σύστηµα που επηρεάζει τη συµπεριφορά, την επιθυµία και την αυτόβουλη δράση.

Η πρόσφατη ενότητα εργασίας του Issachar, µε τίτλο Totemic Grids, αναπτύσσεται µέσα από τον συνδυασµό γλωσσικών στοιχείων, κατακερµατισµένων µορφών και έντονα χειρονοµιακών φορµών. Εµπνευσµένα από τη µυθολογία, την αριθµολογία και τα γλωσσικά συστήµατα, τα έργα του προσεγγίζουν την επικοινωνία ως µια γενεσιουργό διαδικασία, αναδεικνύοντας συστήµατα επιτήρησης και ελέγχου.

Στο περίπτερο της Roma Gallery, οι δύο πρακτικές, παρουσιαζόµενες από κοινού, εξετάζουν τα συµβολικά συστήµατα ως πεδίο διερεύνησης των οικονοµικών, γλωσσικών και ψυχολογικών συνθηκών που διαµορφώνουν τη σύγχρονη υποκειµενικότητα.

Το έργο της Οικονοµίδη Emergency Kit (2026) συγκροτείται ως ένα µετωπικό, κλειστό σύστηµα, στο οποίο τα αναπαριστόµενα αντικείµενα συµπιέζονται σε έναν ψευδαισθησιακό χώρο που οµοιάζει κιτ έκτακτης ανάγκης. Με χρήση άλικων κόκκινων και έντονης σχηµατοποίησης, το έργο αποκαλύπτει ένα καταναλωτικό σύστηµα στο οποίο τρόποι διαχείρισης καταστάσεων ή συναισθηµάτων εµπορευµατοποιούνται. Μέσα σε αυτό, στοιχεία που συνδέονται είτε µε την παιδική ηλικία, είτε µε συγκεκριµένους τόπους µετουσιώνονται σε φετιχοποιηµένα καταναλωτικά αγαθά.

Το έργο του Issachar Totemic Grid I (2026) αναπτύσσεται µέσα από ορθογωνικά πλέγµατα λέξεων, οµάδων γραµµάτων και κωδικοποιηµένων επιγραφών, που λειτουργούν ως οπτικά σηµεία που υπόκεινται σε επανάληψη και διακοπή. Ταυτόχρονα, επικαλυπτόµενες µορφές, φιγούρες και αφηρηµένα µοτίβα διαταράσσουν τη χωρική και γλωσσική συνοχή, αποκαλύπτοντας τη γλώσσα ως ένα ασταθές σύστηµα, στο οποίο η επικοινωνία συγκροτείται, συγκαλύπτεται και επαναδιαπραγµατεύεται διαρκώς.

Volta Basel
Aubert Issachar, Totemic Grid I, 2026, ακρυλικό σε καμβά, 150 × 100 εκ. © Aubert Issachar, παραχώρηση της Roma Gallery

Who is Who

Η Σαλώµη Οικονοµίδη (γ. 2000, Αθήνα) έχει αναπτύξει µια αναγνωρίσιµη ζωγραφική πρακτική που εξετάζει συστήµατα κατανάλωσης και παραγωγής εικόνας, αντλώντας αναφορές από τα µέσα µαζικής ενηµέρωσης, την εµπορική συσκευασία και την εικονογραφία της δεκαετίας του 1990. Στον πυρήνα του έργου της  βρίσκεται η  συσσώρευση φαρµακευτικών προϊόντων, επώνυµων αντικειµένων, συµβόλων της ποπ κουλτούρας και οπτικών στοιχείων που λειτουργούν ως δείκτες ευρύτερων µηχανισµών ελέγχου και επιθυµίας. Μέσα από τη χρήση έντονων χρωµάτων, δυναµικής σχηµατοποίησης και ενσωµάτωσης κειµένου υπό τη µορφή αναγνωρίσιµων δεικτών, τα έργα της εξετάζουν πώς η καταναλωτική κουλτούρα διαµορφώνει έννοιες όπως η κοινωνική ταυτότητα, η αυτονομία και η ελεύθερη βούληση. Η Οικονοµίδη έλαβε το πτυχίο της από το Goldsmiths, University of London (2021) και συνέχισε τις σπουδές της στο Sotheby’s Institute of Art στο Λονδίνο (2022). Έχει παρουσιάσει µία ατοµική έκθεση και έχει συµµετάσχει σε οµαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, το Gstaad και το Λονδίνο. Έργα της βρίσκονται σε σηµαντικές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ο Aubert Issachar (γ. 1979, Λονδίνο) εστιάζει στη ζωγραφική, εξετάζοντας συστήµατα γλώσσας, συµβολισµού και αντίληψης. Η πρακτική του συνδυάζει χειρονοµιακή αφαίρεση µε συµβολικές και γλωσσικές δοµές, αντλώντας από τη µυθολογία, την αριθµολογία και τα αρχιτεκτονικά αρχέτυπα. Επαναλαµβανόµενα µοτίβα, όπως λαβυρινθώδεις και παλινδροµικές ακολουθίες, λειτουργούν ως µηχανισµοί µέσω των οποίων συγκροτείται το νόηµα. Μέσα από ελεγχόµενη χρήση της γραφής και πολυεπίπεδες επιφάνειες, το έργο του προσεγγίζει την επικοινωνία τόσο ως παραγωγικό µηχανισµό όσο και ως πεδίο παρεµπόδισης.

Έχει παρουσιάσει ατοµικές εκθέσεις στο Σάο Πάολο, το Λονδίνο, τη Γενεύη και το Gstaad, και έχει συµµετάσχει σε οµαδικές εκθέσεις στη Βραζιλία και την Ευρώπη.

Ζει και εργάζεται µεταξύ Ελλάδας και Ηνωµένων Πολιτειών.  

Η Roma Gallery (ιδρ. 2019) είναι µια ελληνική γκαλερί που ειδικεύεται στη µοντέρνα και σύγχρονη τέχνη. Με δέσµευση σε έναν διαγενεακό διάλογο µεταξύ ιστορικής και σύγχρονης τέχνης, συνεργάζεται µε ένα ευρύ φάσµα καλλιτεχνών, ιστορικών αρχείων και ιδρυµάτων. Πέρα από το εκθεσιακό της πρόγραµµα, η Roma Gallery δραστηριοποιείται ενεργά στον εκδοτικό τοµέα, παράγοντας επιµεληµένους καταλόγους εκθέσεων και µονογραφίες καλλιτεχνών που συµβάλλουν στον κριτικό διάλογο γύρω από τη µοντέρνα και σύγχρονη τέχνη.

Σαλώμη Οικονομίδη , On Time, 2026, ακρυλικό σε καμβά, 150 × 100 εκ. © Σαλώμη Οικονομίδη, παραχώρηση της Roma Gallery

Volta Basel
Booth E11 Roma Gallery
Messe Basel, Ελβετία
17–21 Ιουνίου, 2026

123...655Σελίδα 2 από 655