Η Γκαλερί Αργώ υποδέχεται στους χώρους της την Όλγα Βερυκάκη, η οποία θα παρουσιάσει την καινούργια της δουλειά, με έργα από την εποχή των lock down και του εγκλεισμού ως σήμερα, κάτω από το γενικό τίτλο «Το ανθισμένο δέντρο».
Αυτή είναι η 15η ατομική της έκθεση και τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 16 Ιουνίου στις 7 το βράδυ.
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 8 Ιουλίου 2026.
Στα έργα της ενότητας Το Ανθισμένο Δέντρο, η Όλγα Βερυκάκη συνθέτει έναν κόσμο όπου η μνήμη, η φύση και η φαντασία συνυπάρχουν σε μια διαρκή κατάσταση μεταμόρφωσης. Η αφετηρία των έργων βρίσκεται στα χρόνια της πανδημίας και του εγκλεισμού, σε μια περίοδο κατά την οποία η καθημερινότητα απέκτησε μια διαφορετική κλίμακα και οι απλές εμπειρίες της ζωής —η επαφή με τη φύση, η ανθρώπινη συνάντηση, η αίσθηση του χρόνου— επαναπροσδιορίστηκαν. Ωστόσο, η ζωγραφική της Βερυκάκη δεν καταγράφει αυτή την εμπειρία ως χρονικό μιας κρίσης. Τη μετατρέπει σε αφορμή για τη δημιουργία ενός νέου εσωτερικού τοπίου, όπου κυριαρχούν η αναγέννηση, η προσδοκία και η χαρά της επανεκκίνησης.
Οι ανθισμένες διακλαδώσεις, τα πουλιά, τα άλογα, οι γυναικείες μορφές και οι φανταστικές πολιτείες επανέρχονται ως σύμβολα μιας ζωής που διαρκώς ανανεώνεται. Οι κορδέλες που διατρέχουν τη σύνθεση μοιάζουν να συνδέουν διαφορετικούς τόπους και χρόνους, ενώ τα θραύσματα των κολάζ λειτουργούν σαν αποσπάσματα αναμνήσεων που αποκτούν νέα συνοχή μέσα από τη ζωγραφική πράξη. Τίποτα δεν παραμένει σταθερό· όλα μετακινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το ονειρικό, στο βίωμα και στη φαντασία.
Ιδιαίτερη θέση κατέχει η πόλη. Οι γνώριμες αναφορές στην Ακρόπολη και στο αττικό τοπίο δεν εμφανίζονται ως τοπογραφικές καταγραφές, αλλά ως αρχετυπικές εικόνες που αναδύονται από τη μνήμη. Όπως ακριβώς στα χρόνια του πρώτου εργαστηρίου της καλλιτέχνιδας στην Πλάκα, το φως μεταβάλλει διαρκώς τις μορφές, μετατρέποντας το οικείο σε διαρκώς νέο και απροσδόκητο.
Η ζωγραφική γλώσσα της Βερυκάκη αποκτά εδώ έναν ιδιαίτερα λυρικό χαρακτήρα. Η εξπρεσσιονιστική χειρονομία συνδυάζεται με την τεχνική του κολάζ, δημιουργώντας πολυεπίπεδες επιφάνειες όπου το χρώμα, το υλικό και το φως συνδιαμορφώνουν την εικόνα. Οι έντονες χρωματικές αντιθέσεις, οι διαφάνειες, οι επικαλύψεις και οι ρυθμικές επαναλήψεις των μορφών γεννούν έναν χώρο που δεν υπακούει στους νόμους της προοπτικής αλλά στους νόμους της μνήμης και του συναισθήματος.
Το ανθισμένο δέντρο, που δίνει τον τίτλο στην έκθεση, λειτουργεί ως κεντρικό σύμβολο αυτού του κόσμου. Είναι η εικόνα της ζωής που επιμένει, της φύσης που αναγεννάται, της μνήμης που μεταμορφώνεται σε δημιουργία. Είναι η υπόμνηση ότι ακόμη και μέσα από τις δυσκολίες, ο άνθρωπος διατηρεί την ικανότητα να ονειρεύεται, να συνθέτει εκ νέου τα θραύσματα της εμπειρίας του και να ανακαλύπτει ξανά την ομορφιά του κόσμου.
