Στο εργαστήριο του στα Σεπόλια —ένα αυθεντικό σιδεράδικο που ταυτόχρονα θυμίζει σκηνικό θεατρικής παράστασης— με υποδέχθηκε ο καλλιτέχνης Δημήτρης Φόρτσας και με ξενάγησε στον κόσμο των δημιουργιών και των εικαστικών του αναζητήσεων. Ανάμεσα σε εργαλεία, μέταλλο και φως, ο χώρος του αποκαλύπτει έναν δημιουργό που κινείται με άνεση ανάμεσα στη γλυπτική, τη ζωγραφική και το χρηστικό αντικείμενο.

Γράφει ο Γιάννης Λιάκος

«Στη ζωή παίρνεις έναν ρόλο», λέει ο Δημήτρης Φόρτσας. «Εγώ, από παιδί στο σχολείο πήρα τον ρόλο του ζωγράφου. Είχα μια ικανότητα να σχεδιάζω, η οποία τροφοδοτήθηκε με τα χρόνια και έγινε στόχος ζωής».

Στον χώρο του συνυπάρχουν γλυπτά, έργα ζωγραφικής και αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όλα δεμένα με μια κοινή αισθητική και φιλοσοφία. Ο ίδιος επισημαίνει ότι η γλυπτική βρίσκεται πολύ κοντά στο χρηστικό αντικείμενο. Στο παρελθόν, εξηγεί, η γλυπτική ήταν στενά συνδεδεμένη με την αρχιτεκτονική και η συνεργασία με τους αρχιτέκτονες αποτελούσε βασικό στοιχείο της δημιουργικής διαδικασίας — κάτι που στις μέρες μας συμβαίνει όλο και πιο σπάνια.

«Για μένα», τονίζει, «το να σχεδιάσω και να υλοποιήσω ένα αντικείμενο έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Το θεωρώ αναπόσπαστο μέρος της δουλειάς μου».

Όσο για την ουσία της καλλιτεχνικής του αναζήτησης, ο Δημήτρης Φόρτσας στρέφεται σε έννοιες βαθιά υπαρξιακές.
«Στο έργο που κάνω, ως ιδέα και έναυσμα υπάρχει ο αέναος κύκλος της ζωής: ο διάλογος των αντιθέτων, το κενό και το πλήρες, η μετάλλαξη και η διαφοροποίηση από μια κατάσταση σε μια άλλη. Είναι όλα αυτά που συναντάμε στη ζωή. Δεν προσπαθώ να τα αποδώσω αναπαραστατικά, αλλά με έναν τρόπο συμβολικό και έμμεσο».

Στο εργαστήριό του στα Σεπόλια, το μέταλλο μεταμορφώνεται σε μορφές, σύμβολα και αντικείμενα που κουβαλούν σκέψη και συναίσθημα. Ένας χώρος όπου η τέχνη δεν είναι μόνο έκφραση, αλλά και μια συνεχής συνομιλία με την ίδια τη ζωή.