Θαυμάσαμε πρόσφατα την Αγγελική Παρδαλίδου, να πρωταγωνιστεί στο «Φιντανάκι» στο θέατρο Χυτήριο. Το έργο αυτό του Παντελής Χορν διαδραματίζεται σε μια αθηναϊκή αυλή την περίοδο του μεσοπολέμου. Ήρωες καθημερινοί, απλοί άνθρωποι μεταφέρουν την εποχή μέσα από την ηθογραφική ματιά του συγγραφέα.Ένα έργο διαχρονικό γεμάτο εικόνες από τα παλιά αλλά και ομοιότητες με την ηθική παρακμή και τα διλήμματα του σήμερα.
Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη
–Αγγελική, θα ήθελες να μας μιλήσεις για «Το Φιντανάκι» του Παντελή Χορν; Τι πραγματεύεται;
Το έργο είναι γραμμένο το 1921. Μια περίοδο πολύ ¨σκοτεινή¨ για την Ελλάδα που έχει πτωχεύσει , βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο των μεγάλων δυνάμεων, βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με τους γείτονες.
Όλη η αυτή η κρίση επηρεάζει ασφαλώς την κοινωνία και τα ήθη της. Οι άνθρωποι αναγκάζονται να μπουν σε μια διαδικασία επιβίωσης αφήνοντας πίσω τα θέλω τους και τα πιστεύω τους.
Σε μια αθηναϊκή αυλή λοιπόν ζει το «Φιντανάκι» , η Τούλα, μαζί με την αυστηρή μητέρα της και τον αγαπημένο της πατέρα. Η Τούλα , ερωτεύεται κρυφά το Γιάγκο. Της έχει τάξει να την παντρευτεί, όμως επειδή είναι χαρτοπαίκτης, χάνει όλα του τα χρήματα και κινδυνεύει να μπει φυλακή. Στην ανάγκη αυτή που βρίσκεται ¨αναγκάζεται¨ να αρραβωνιαστεί την όμορφη Εύα, μια κοπέλα ελευθέρων ηθών που προσπαθεί να καλύψει και αυτή τα «θέματά» της με αυτόν το γάμο. Όλα τα μηχανεύεται και τα οργανώνει η κυρία Κατίνα, «η ψυχή» της αυλής.
Ο χρηματοδότης και τελικός διαφθορέας είναι ο κύριος Γιαβρούσης , ο οποίος με τα χρήματά του αργά η γρήγορα αποδεικνύεται ότι μπορεί να αγοράσει ακόμα και ανθρώπους.
-Πιστεύεις ότι το έργο έχει διαχρονικότητα;
Στο έργο συναντούμε ερωτική απογοήτευση, προδοσία, πτώση ηθικών αξιών, ανάγκη για επιβίωση, αγάπη του γονέα, πίκρα, οικονομική κρίση… Όλα αυτά τα στοιχεία αφορούν την ψυχή του ανθρώπου είτε βρισκόμαστε στο 1921 είτε βρισκόμαστε στο 2018.
Γι΄ αυτό κάποια κείμενα παραμένουν για πάντα επίκαιρα. Διότι ασχολούνται με θέματα οικουμενικά και βαθιά ψυχικά. Και ποιος στις μέρες μας δεν έχει κάνει έστω και μια μικρή έκπτωση στις αξίες του για χάρη της οικονομικής κρίσης; Ποιος δεν έχει ζήσει την απόρριψη από κάποιον που αγαπούσε πολύ;
-Τι αποκομίζεις ως ηθοποιός από την παράσταση;
Ο ρόλος της Τούλας ήταν πιστεύω καρμικό να βρεθεί στο δρόμο μου. Μόλις είχα ζήσει στο συναισθηματικό κομμάτι το πώς είναι να μην έχεις αυτόν που αγαπάς και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για να αλλάξεις την κατάσταση.
Επίσης έχω πολύ αδυναμία στον πατέρα μου. Αυτά τα δύο στοιχεία, αυτές οι δυο αγάπες είναι που κυκλώνουν το Φιντανάκι και το ωθούν να κάνει αυτά που κάνει.
Ωστόσο είναι πολύ δύσκολο να μπορείς να χειριστείς προσωπικά βιώματα μέσα από έναν ρόλο, διότι μπορεί πολύ εύκολα να επηρεαστείς και να βασανίζεσαι σε κάθε παράσταση. Θέλει τέχνη και μέτρο η υποκριτική. Είναι επάγγελμα , όχι ψυχοθεραπεία. Η εμπειρία που αποκόμισα είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Επίσης δούλεψα με ανθρώπους που τους θαυμάζω τόσο σαν ηθοποιούς όσο και σαν προσωπικότητες και σε κάθε παράσταση κερδίσω με το να τους παρατηρώ.
Ακόμη νιώθω τυχερή που αναμετρήθηκα με ένα κλασσικό νεοελληνικό κείμενο και κατάλαβα πόσο αληθινό μπορεί να είναι ένα έργο που έχει γραφτεί πριν 100 χρόνια.
-Έχει επηρεάσει αισθητά η κρίση το επάγγελμα του ηθοποιού;
Καθόλου. Όλοι οι ηθοποιοί , και ιδίως οι νέοι, είναι καλοπληρωμένοι . Η ασφάλεια που νιώθεις ως επαγγελματίας ηθοποιός είναι μεγάλη. Όλοι είμαστε ευχαριστημένοι και τρέχουμε ανέμελοι και δίχως έννοιες .
Ζω για τη μέρα που θα γράψω κάτι τέτοιο σε μια συνέντευξη και θα είναι αλήθεια. Χιούμορ γιατί χανόμαστε! Όλα θα πάνε καλά.
