Η ALMA Contemporary Art Gallery συμμετέχει στη φετινή Art Athina με μια παρουσία αφιερωμένη στη σύγχρονη ζωγραφική, παρουσιάζοντας έργα τεσσάρων καλλιτεχνών με διαφορετικές εικαστικές προσεγγίσεις και προσωπικές αναζητήσεις.
Στο περίπτερο της γκαλερί παρουσιάζονται έργα δύο καταξιωμένων καλλιτεχνών, της Ράνιας Ράγκου και του Γιώργου Σαμψωνίδη, ενώ παράλληλα συστήνονται για πρώτη φορά στο κοινό της ALMA δύο νέοι καλλιτέχνες, ο Χριστόφορος Αλαμάνης και η Αλεξάνδρα Μπενάκη.
Μέσα από τη συνύπαρξη διαφορετικών ζωγραφικών γλωσσών, η φετινή συμμετοχή της ALMA αναδεικνύει τη δυναμική και την πολυμορφία της σύγχρονης ζωγραφικής, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα σε διαφορετικές καλλιτεχνικές διαδρομές και γενιές.
Θα τους βρείτε στο περίπτερο G19.
Καλλιτεχνικές δηλώσεις
Ράνια Ράγκου: Το ιδίωμα της Ράνιας Ράγκου αναπτύσσεται στη σύνδεση της ζωγραφικής με την εμπειρία των νέων μέσων. Η χρήση της φωτογραφίας, του κολάζ και του διαδικτύου στο έργο της εξακολουθεί να είναι εκτεταμένη. Μη σταματώντας να πειραματίζεται με τα μέσα και τη φόρμα, η Ράγκου εισχωρεί σ’ έναν υβριδικό χώρο, όπου η πραγματικότητα αποδομείται και ανασυστήνεται∙ το πραγματικό δεν εξουδετερώνεται, οι μορφές του όμως εγγράφονται σ’ ένα νέο, αινιγματικό είδωλο, εμφανίζονται ως αυτό και άλλο, εδώ και κάπου αλλού. Δεν
πρόκειται για φαντασία, αλλά για τη σύζευξη του πραγματικού με το μη-πραγματικό, του ασυνείδητου με το συνειδητό. Η έκπληξη, το όνειρο, το παράδοξο και το αίνιγμα, που προκύπτουν από τις εικόνες, περιγράφουν την κατάσταση κατά την οποία ο εαυτός βρίσκεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του, τα ερωτήματά του, τη σκέψη του, την εσωτερική του ανάγκη και διάσταση, μετέωρος ίσως σ’ ένα μεταίχμιο και στην αναζήτηση της προσωπικής του αλήθειας.
Γιώργος Σαμψωνίδης: Το έργο του Γιώργου Σαμψωνίδη συνιστά ένα πολυεπίπεδο εικαστικό σύμπαν, όπου η ζωγραφική, το ψηφιακό κολάζ και το βίντεο συνυπάρχουν σε διαρκή διάλογο. Μέσα από μια αναρχική αλλά προσεκτικά σκηνοθετημένη συνύπαρξη στοιχείων από την ποπ κουλτούρα, το σουρεαλισμό, τη θρησκευτική και μυθολογική εικονογραφία, καθώς και τη vintage αισθητική, ο καλλιτέχνης δημιουργεί έργα που λειτουργούν ως ένα σκρολάρισμα στο ασυνείδητο της μαζικής κουλτούρας.
Τα έργα του Σαμψωνίδη είναι φαινομενικά υπερκορεσμένα από αισθητική πληροφορία — στρώσεις ψηφιακής επεξεργασίας, έντονες αντιθέσεις μεταξύ κλασικού και σύγχρονου, αρχετυπικά σύμβολα που παρεμβάλλονται σε περιβάλλοντα υπαινικτικά αλλά και
αλλόκοτα. Η ζωγραφική επιφάνεια μοιάζει να επεκτείνεται ψηφιακά, ενώ τα βίντεο λειτουργούν σαν κινούμενοι πίνακες. Όλα μαζί σχηματίζουν ένα οπτικοακουστικό σύμπαν, όπου η ταυτότητα δεν είναι μία αλλά πολλαπλή, εύθραυστη, ρευστή — ακριβώς
όπως στην εποχή μας.
Ο Σαμψωνίδης αντλεί θεματολογία και φόρμα από τη γλώσσα της διαφήμισης, του κινηματογράφου, του Instagram, της υψηλής μόδας και της Ιστορίας της Τέχνης — όχι για να τις επαναλάβει, αλλά για να τις αναδομήσει, να τις συγκρούσει και να τις αναδείξει ως καθρέφτες της σημερινής ταυτότητας, διαμελισμένης και συνεχώς σε εξέλιξη. Η ειρωνεία, η αποδόμηση, αλλά και η υποδόρια μελαγχολία είναι παρούσες σε κάθε του παρέμβαση. Πίσω από τη φαντασμαγορία, κρύβεται μία αγωνία: η αναζήτηση αυθεντικότητας μέσα σε ένα κόσμο κορεσμένο από εικόνες.
Η έκθεση αυτή δεν ζητά από τον θεατή να “καταλάβει”· τον προσκαλεί να νιώσει, να παρασυρθεί, να χαθεί και ίσως — αν το επιτρέψει — να αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα στην ψηφιακή αντανάκλαση των έργων. Ο Γιώργος Σαμψωνίδης δεν προσφέρει στατικές απαντήσεις· δημιουργεί κινούμενα τοπία, όπου κάθε ματιά αποκαλύπτει μια νέα πιθανή ανάγνωση.
Σε μια εποχή που η εικόνα έχει γίνει το κυρίαρχο μέσο επικοινωνίας, ο Σαμψωνίδης χρησιμοποιεί τα εργαλεία της εποχής για να υπερβεί την επιφάνεια και να φτάσει στην ουσία. Τα έργα του λειτουργούν ως “ζωντανά αρχεία” της σύγχρονης ψυχολογίας, αναδεικνύοντας τη ματαιότητα, τον θαυμασμό, την πνευματικότητα και την ειρωνεία που συνυπάρχουν στην εμπειρία του σήμερα. Ο καλλιτέχνης λειτουργεί ως αλχημιστής της εικόνας: συνδυάζει ζωγραφική, ψηφιακά μέσα και βίντεο σε έργα που θυμίζουν ψηφιακά όνειρα με αναλογικές μνήμες. Σαν κολλάζ ενός συλλογικού ασυνείδητου που προβάλλεται σε υψηλή ανάλυση.
Αλεξάνδρα Μπενάκη: Η παρούσα ενότητα έργων διερευνά τη γυναικεία μορφή όχι μόνο ως εικόνα, αλλά ως παρουσία που μεταβάλλει
τον χώρο. Η επανάληψη, τα θραύσματα, το χρώμα και η γραφή συγκροτούν ένα πεδίο ορατών και αθέατων σχέσεων. Στο επίκεντρο της
έρευνάς μου βρίσκονται όσα μας διαμορφώνουν χωρίς να τα γνωρίζουμε πλήρως: οι εσωτερικές αντιφάσεις, οι αθέατες συνδέσεις και η δυνατότητα της μεταμόρφωσης.
Χριστόφορος Αλαμάνης: Η εικαστική μου έρευνα πηγάζει από την ανάγκη κατανόησης της ταυτότητας και του πολιτισμικού βιώματος.
Διαπραγματεύεται ζητήματα μνήμης, θρησκευτικότητας, παράδοσης και την μεταμόρφωση αυτών μέσω του προσωπικού βιώματος. Αντλώ
στοιχεία από την παραδοσιακή τέχνη, τις λαϊκές αναπαραστάσεις και την την αισθητική της βυζαντινής εικονογραφίας. Αυτή η αναζήτηση
εκφράζεται μέσω της χρήσης συλλογικών συμβόλων και ασαφών αρχετύπων που αναδύονται στο έργο μου.
