Η πρώτη και η τελευταία μέρα του πολέμου μένει πάντα ανεξίτηλη στη μνήμη των λαών και στις σελίδες ιστορικών μελετών. Σαν δύο τελείες στο χάος του παρελθόντος και ένα απέραντο κενό ανάμεσα σ΄ αυτές, που προσπαθούμε να διαγράψουμε χαράζοντας μια οριζόντια γραμμή. Η συλλογική μνήμη και η εμπειρία του Ανθρώπου δεν είναι ικανή να αποτρέψει τη γέννηση μιας νέας τελείας κάθε μέρα, κάθε χρόνο, κάθε αιώνα.

Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων συχνά καθόριζαν και περιόριζαν τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες των γυναικών. Μάλιστα πολλά θρησκευτικά δόγματα ακόμα και σήμερα ορίζουν κανόνες για τις γυναίκες. Καθώς οι κοινωνίες άλλαζαν οι γυναίκες απέκτησαν πολύ περισσότερες επαγγελματικές δυνατότητες πέρα από το να είναι απλές νοικοκυρές, επεδίωξαν τη δυνατότητα να ακολουθήσουν τριτοβάθμια εκπαίδευση και να εργαστούν(;). Κι όμως είναι ερώτηση. Μία σύγχρονη ερώτηση.

Η βία κατά των γυναικών, είτε είναι ενδοοικογενειακή είτε μέσα στη κοινωνία, έχει μακρά ιστορία και διαπράττεται κυρίως από άνδρες. Σε ορισμένες κοινωνίες οι γυναίκες δεν έχουν αναπαραγωγικά δικαιώματα. Δεν έχουν δικαίωμα στο ίδιο τους το σώμα. Αλλά μιλάμε για γυναίκες, μιλάμε για θηλυκότητα. Ποιοι ανήκουν σε αυτή την τόσο αμφιλεγόμενη ομάδα;