Κριτική της Άννας Κελεσίδου* για την ποίηση του Κώστα Ευαγγελάτου
Αν η ποίηση, εκτός των άλλων, είναι ο περιστεριώνας των λέξεων απ’ όπου οι ποιητές αντλούν για να στεγάσουν τον κόσμο τους, δεν θα δίσταζα να πω ότι η καρτερικά απαισιόδοξη φιλοσοφική ποίηση του Κώστα Ευαγγελάτου λέγει χωρίς υποχρεωτικά να κρύβει σημαίνοντας πρώτιστα το όνομα της αγάπης στο πρώτο επίπεδο, με παράπλευρα εκείνα της ηδονής, του ονείρου, των ταξιδιών…
Το δεύτερο στοιχείο, που ανιχνεύεται κυρίως στα σύντομα ποιήματα τοπίων είναι η φανέρωση του ζωγραφικού τάλαντου, της ικανότητας της φωτογράφησης- στην κυριολεξία του όρου, της γραφής, όπου όμως ο ίδιος ο ποιητής ζωγράφος «ανάβει με το αίμα του το σύμπαν».
Αν ο λόγος είναι, όπως έλεγε ο Σιμωνίδης για τη γλώσσα, ζωγραφική που μιλάει, στίχος και εικόνα είναι στον Κώστα Ευαγγελάτο εν δια δυοίν….
Ο κόσμος που ταξίδεψες Υπάρχει. / Κάθε ψυχή που ταξιδεύει Ζει. (Κ.Ευαγγελάτος, Εγκάρσια Πτήση, εκ. Απόπειρα)
* Η κυρία Άννα Κελεσίδου είναι καθηγήτρια φιλοσοφίας και συγγραφέας.
http://https://www.youtube.com/watch?v=_tgOAPlxRGE
