Στη νέα του ατομική έκθεση με τίτλο «Παραλία. Μία Ημέρα» ο εικαστικός Κώστας Βίττης πραγματεύεται το σώμα, τη μνήμη και την ελευθερία, ανάγοντας την παραλία σε έναν ενδιάμεσο τόπο εμπειρίας και νόησης. Χρησιμοποιώντας τη φωτογραφία και τη video art, η ερευνητική προσέγγιση του εικαστικού μετατρέπει τον χώρο σε αίσθηση, δίνοντάς του χαρακτήρα σχεδόν διαλογιστικό.
Μέσα από αυθεντικές φωτογραφικές λήψεις και κινούμενη εικόνα, η έκθεση καταγράφει την ανεπαίσθητη αλλά έντονη ενέργεια που αναδύεται όταν τα σώματα εκτίθενται στο φως, στο νερό και στη συνύπαρξη με τους άλλους. Οι εικόνες λειτουργούν ως ίχνη στιγμών — βιωματικών καταστάσεων που εγγράφονται στην ψυχή και επηρεάζουν τη μετέπειτα πορεία του ατόμου.
Στις εικόνες του Βίττη τα σώματα διαπερνούν τον χώρο. Εμφανίζονται ως παλμοί φωτός, ως αποτυπώματα μιας κίνησης που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Η εικόνα αρνείται να σταθεροποιηθεί, όπως ακριβώς και η ταυτότητα που επιχειρεί να συγκρατήσει. Μέσα από τη διάχυση του φωτός και την αποδιάρθρωση του περιγράμματος, η μορφή εισέρχεται σε μια κατάσταση συνεχούς γίγνεσθαι — μια συνθήκη που θυμίζει το “becoming” του Gilles Deleuze, όπου το σώμα δεν είναι ποτέ δεδομένο αλλά πάντα υπό διαμόρφωση. Οι φιγούρες δεν είναι υποκείμενα, δεν κατοικούν τον χώρο ως μονάδες ή ιδιοκτήτες. Είναι διεργασίες. Η υλικότητα της σάρκας τους διαβρώνεται από το φως.
Σε μια εποχή όπου η εικόνα επιμένει να παγώνει, να κατηγοριοποιεί και να ορίζει, η ενότητα αυτή επιλέγει την ασάφεια. Όχι ως έλλειψη, αλλά ως αντίσταση. Το σώμα διαφεύγει — και μέσα σε αυτή τη διαφυγή, επαναπροσδιορίζεται. Η υπερέκθεση δεν λειτουργεί ως τεχνικό “λάθος”, αλλά ως αισθητική στρατηγική αποϋλοποίησης, μετατρέποντας το σώμα σε πεδίο ενέργειας. Σε αυτή τη μετάβαση από την ύλη στο φάσμα, αντηχούν πρακτικές καλλιτεχνών όπως ο Francis Bacon, όπου το σώμα παραμορφώνεται για να αποδώσει ένταση.
Οι φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με ιδιαίτερα αργές ταχύτητες λήψης, χωρίς καμία ψηφιακή επεξεργασία ή χρήση τεχνητής νοημοσύνης. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από θολά, σχεδόν ζωγραφικά καρέ, που παραπέμπουν σε ιμπρεσιονιστική γραφή, με απαλές, παλ χρωματικές τονικότητες. Η εικόνα απομακρύνεται από την καταγραφή και πλησιάζει την αίσθηση — μετατρέπεται σε εμπειρία.
Η παραλία παρουσιάζεται όχι ως τόπος αναψυχής, αλλά ως πεδίο εσωτερικής μετάβασης: ένας χώρος όπου ο χρόνος επιβραδύνεται, η αντίληψη αλλάζει και η επικοινωνία με τον εαυτό και τους άλλους γίνεται αυθόρμητη και άμεση. Η έκθεση προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο θέασης — μια πρόσκληση στο να δούμε όχι μόνο με τα μάτια, αλλά με το σώμα, τη μνήμη, και την αίσθηση.
Info
Διάρκεια έκθεσης
Παρασκευή 5 Ιουνίου έως Τετάρτη 10 Ιουλίου 2026
Εικαστικός Κύκλος ΔΛ
Ακαδημίας 6, Κολωνάκι
