Στη νέα ατομική έκθεση του Μιχάλη Κιούση, η ανθρώπινη φιγούρα δεν είναι απλώς στο επίκεντρο, αλλά λειτουργεί ως άξονας προσανατολισμού: γύρω από αυτήν αρθρώνεται ένας κόσμος πολλαπλών αντιθέσεων, όπου η ιστορική μνήμη, η πολιτισμική διαφορετικότητα και η ευρωπαϊκή εικαστική παράδοση συναντούν το αστικό τοπίο.
Η συμμετρία και η ροή των μορφών ισορροπούν με μοτίβα οργανικά, με δομημένα στοιχεία και φυτικά ίχνη, ενώ η αρχιτεκτονική των έργων του μοιάζει με μια υπόσχεση τάξης που συνεχώς ωστόσο διαρρηγνύεται.

Ο «τόπος» δεν ορίζεται ως σταθερή γεωγραφία αλλά ως εμπειρία που προκύπτει από την περιπλάνηση, τη συλλογή θραυσμάτων και τη μνήμη. Ο Κιούσης λειτουργεί συχνά σαν flâneur: παρατηρεί τον κόσμο ακατάπαυστα και εστιάζεται σε χειρονομίες, χρώματα, κινήσεις και αποσπάσματα εικόνων που κουβαλούν ίχνη άλλων τόπων. Ίχνη που μοιάζουν να επανεμφανίζονται μετατοπισμένα, δημιουργώντας χώρους γνώριμους και ταυτόχρονα ανοίκειους, με μια αίσθηση νοσταλγίας για τόπους που επιμένουν να επανέρχονται δομικά στη ζωγραφική του.

Τα έργα και οι θεματικές τους βρίσκονται σε μια συνεχή ρευστότητα και μεταιχμιακότητα: ανάμεσα στο τελετουργικό και το καθημερινό, στην Ανατολή και τη Δύση, στην αρμονία και τη σύγκρουση. Η παράδοση εμφανίζεται αποσταθεροποιημένη και νέες φόρμες προκύπτουν μέσα από μίξη, σύγκρουση και συνύπαρξη.
Λαϊκές πρακτικές και τελετουργικά γλυπτά πλέκονται με εκκλησιαστικές αναφορές, ενώ σύγχρονα υλικά και αστικά μοτίβα διασταυρώνονται με στοιχεία της φύσης. Ο μυστικισμός, ο ανιμισμός και ο θρησκευτικός συμβολισμός συνυπάρχουν και συγκρούονται.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το σκεπτικό του Édouard Glissant για την κρεολοποίηση (creolisation), την ώσμωση και τη δημιουργία ενός νέου πολυπολιτισμικού κόσμου, ξεκλειδώνει την ανθρωπολογική ανάγνωση των έργων του Κιούση: τα ετερόκλητα στοιχεία συνυπάρχουν, διατηρώντας την αυτοτέλειά τους, αφήνοντας χώρο για πολλαπλές αναγνώσεις. Οι συνθέσεις αυτές λειτουργούν σαν παλίμψηστα ενός μοναδικού fusion: πλήρεις και αποσπασματικές εικόνες, γραμμές και υφές, συνθέτουν τον νέο δικό του κόσμο, που είναι γεμάτος με στιβαρή και πολύχρωμη υλικότητα, με τα λαδοπαστέλ που ο ίδιος φτιάχνει (μελισσοκέρι, χρωστικές σε σκόνη, λινέλαιο) και δουλεύει σε μεγάλες διαστάσεις, επιχειρώντας να μεταφέρει στον καμβά τη γλώσσα και τη φρεσκάδα του σχεδίου.

Έτσι, η ζωγραφική του υπόσταση γίνεται η ίδια ένας τόπος: ένας χώρος ανάμεσα, όπου το προσωπικό, το συλλογικό, το ιστορικό και το φαντασιακό, το υλικό και το νοητικό ανοίγουν μια νέα διαδρομή θέασης, συγκροτούν μια πρόσκληση περιπλάνησης μέσα στις «ενδιάμεσες» ζώνες της συλλογικής συνείδησης· σε έναν άλλον Άτλαντα, πολυπολιτισμικό, πολύχρωμο, γεμάτο κίνηση, ροή και στιγμιότυπα μιας καθημερινής ζωής, εκεί κάπου -ανάμεσα.

Αρετή Λεοπούλου
Ιστορικός της τέχνης

Info

Διάρκεια έκθεσης
Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026 έως Σάββατο 18 Απριλίου 2026

Ωράριο Λειτουργίας
Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή 11:00-20:00
Τετάρτη & Σάββατο 11:00-15:00

Alma Gallery Athens
Σκουφά 24Α Κολωνάκι

Επιμέλεια: Μαρία Αλμπάνη