Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη
Η ατομική εικαστική έκθεση της Μάχης Δημητρίου–Πολυμεροπούλου στο Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας αποτελεί μια ουσιαστική επιστροφή στον τόπο της μνήμης και της προσωπικής καταγωγής. Μέσα από μια ζωγραφική γλώσσα που ισορροπεί ανάμεσα στη βιωμένη εμπειρία και την ποιητική απόδοση του φυσικού κόσμου, η καλλιτέχνιδα μεταμορφώνει το θεσσαλικό τοπίο σε φορέα συναισθημάτων, αναμνήσεων και συλλογικών αναφορών.
Τα έργα της αντλούν έμπνευση από εικόνες της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, από τις εναλλαγές του φωτός στα χωράφια, τη σιωπή της νύχτας, τη ροή των ποταμών και τη διαρκή παρουσία της φύσης ως πηγής ισορροπίας και εσωτερικής γαλήνης. Οι αναφορές αυτές δεν λειτουργούν ως απλές τοπιογραφικές καταγραφές αλλά μετασχηματίζονται σε εικαστικές αφηγήσεις που υπερβαίνουν το προσωπικό βίωμα και αγγίζουν τη συλλογική μνήμη, καλώντας τον θεατή να αναζητήσει τις δικές του εμπειρίες μέσα στο έργο.
Με επιρροές από τον Γκέοργκ Μπάζελιτς, τον Γερμανοαυστριακό ζωγράφο, γλύπτη και γραφίστα, η ζωγραφική της Μάχης Δημητρίου–Πολυμεροπούλου αναδεικνύει τη βαθιά σχέση ανθρώπου και φύσης, προτείνοντας έναν διάλογο που αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη σύγχρονη εποχή. Το φυσικό περιβάλλον δεν αποτελεί απλώς το σκηνικό της δημιουργίας της, αλλά έναν ζωντανό οργανισμό που αξίζει σεβασμό, φροντίδα και προστασία. Μέσα από το χρώμα, τη χειρονομία και την υλικότητα της ζωγραφικής επιφάνειας, η καλλιτέχνιδα εκφράζει την ευγνωμοσύνη της προς τη γη που τη διαμόρφωσε και υπενθυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στη μνήμη, την αισθητική εμπειρία και την περιβαλλοντική συνείδηση.
Η έκθεση με επιμέλεια Λουίζας Καραπιδάκη αποτελεί μια πρόσκληση να επανασυνδεθούμε με τη φύση, τον τόπο και τις εικόνες που διαμορφώνουν την ταυτότητά μας, ανακαλύπτοντας μέσα από την τέχνη τη δύναμη της μνήμης, της ομορφιάς και της ανθρώπινης ευαισθησίας. Η καλλιτέχνιδα εκπροσωπείται από την Contemporary Athens Gallery.
Ήταν ιδιαίτερη χαρά να παρουσιάσω δουλειά μου στον τόπο μου και ακόμα μεγαλύτερη τιμή η έκθεσή μου να γίνει στο φιλόξενο Διαχρονικό Μουσείο της Λάρισας
– Μάχη, η επιστροφή στη Λάρισα με μια ατομική έκθεση έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η παρουσίαση στον τόπο όπου γεννηθήκατε;
-Η παρουσίαση στη Λάρισα συμβολίζει για μένα μια νέα αρχή. Είναι ένα πέταγμα πίσω στον τόπο όπου ξεκίνησε η συνειδητή μου πορεία, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνιδα. Ήταν ιδιαίτερη χαρά να παρουσιάσω δουλειά μου στον τόπο αυτό και ακόμα μεγαλύτερη τιμή η έκθεσή μου να γίνει στο φιλόξενο Διαχρονικό Μουσείο της Λάρισας. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο, κύριο Τουφεξή, την επίμελήτρια της έκθεσης, κυρία Καραπιδάκη αλλά και τον ιδοκτήτη τησ γκαλερί που με εκπροσωπεί στη χώρα μου, Αλεξανδρο Σιώμο για την πολίτιμη βοήθεια τους.
-Στον κατάλογο σας μιλάτε για τη νοσταλγία των εφηβικών σας χρόνων. Πώς μετατρέπεται μια προσωπική ανάμνηση σε ένα έργο που μπορεί να αγγίξει έναν θεατή χωρίς τις ίδιες βιωματικές αναφορές;
-Οι πρώτες μου βόλτες ως παιδί και αργότερα ως έφηβη άφησαν μέσα μου ένα ισχυρό αποτύπωμα. Αυτές οι εικόνες μετατράπηκαν με τον χρόνο σε ζωγραφικές συνθέσεις. Όταν ένα προσωπικό βίωμα γίνεται ειλικρινής έκφραση, μπορεί να αγγίξει και ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει τις ίδιες εμπειρίες.
-Τα τοπία σας δεν λειτουργούν ως πιστές απεικονίσεις, αλλά ως φορείς συναισθημάτων. Είναι η μνήμη τελικά πιο σημαντική από την πραγματικότητα;
-Ίσως η μνήμη να λειτουργεί στο υποσυνείδητο και να αναδύεται μέσα από το συναίσθημα. Η πραγματικότητα, άλλωστε, αποτελεί και αυτή ένα αποτέλεσμα της μνήμης.
-Στα έργα σας κυριαρχούν τα στοιχεία της φύσης. Πιστεύετε ότι σήμερα η φύση αποτελεί περισσότερο έναν τόπο μνήμης παρά μια καθημερινή εμπειρία;
-Η φύση είναι μια οπτική εμπειρία που εξελίσσεται συνεχώς μαζί μας. Παραμένει παρούσα, αρκεί να είμαστε πρόθυμοι να την παρατηρήσουμε.
–Αναφέρεστε στα καμένα χωράφια, στις όχθες των ποταμών, στη νύχτα και στα τραγούδια των πουλιών. Γιατί επιλέξατε αυτές τις εικόνες ως βασικούς πρωταγωνιστές της έκθεσης;
-Δεν θα έλεγα ότι υπάρχουν βασικοί πρωταγωνιστές. Περισσότερο με ενδιαφέρει η συνοχή των λεπτομερειών, που μέσα από τη μεγέθυνσή τους αποκτούν νέα σημασία.
– Οι συνθέσεις σας κινούνται ανάμεσα στην αφαίρεση και την αναγνωρίσιμη εικόνα. Είναι μια συνειδητή επιλογή να αφήνετε χώρο στον θεατή να ολοκληρώσει το έργο με τη δική του μνήμη;
-Είναι φυσικό μια αναπαραστατική εικόνα να διατηρεί την αυθεντικότητά της, ώστε να αποκτά τη δική της ταυτότητα. Μέσα σε αυτήν την ταυτότητα ο θεατής μπορεί να βρει και τις δικές του αναφορές.
-Η επιμελήτρια της έκθεσης μιλά για έργα «πλημμυρισμένα από αισιόδοξα χρώματα». Σε μια εποχή γεμάτη αβεβαιότητα, θεωρείτε ότι η τέχνη έχει χρέος να προσφέρει ελπίδα;
-Ίσως κάποιος να αναγνώριζε στα έργα μου γνώριμα, καθημερινά χρώματα, όπως εκείνα ενός ηλιοβασιλέματος. Είναι χρώματα που ο θεατής αισθάνεται δικά του, γνωρίζοντας πως θα τα ξανασυναντήσει. Αυτή η αίσθηση οικειότητας μπορεί να γεννήσει αισιοδοξία.
-Στο καλλιτεχνικό σας σημείωμα αναφέρετε ότι η δημιουργία αποτελεί μια αμοιβαία ανταποδοτική διαδικασία μεταξύ καλλιτέχνη και θεατή. Πότε αισθάνεστε ότι αυτή η «συνομιλία» έχει πραγματικά επιτευχθεί;
-Η συνομιλία του πνεύματος είναι ο τελικός σκοπός του καλλιτέχνη. Δημιουργεί κάτι καινούργιο με βαθιά εσωτερική ικανοποίηση και επιθυμεί να το μοιραστεί με τον θεατή. Εκεί γεννιέται ο πραγματικός διάλογος.
-Πώς γεννιέται ένα έργο στο εργαστήριό σας; Ξεκινά από μια εικόνα, ένα συναίσθημα, μια μουσική ή από την ίδια τη χειρονομία του χρώματος;
-Συνήθως ξεκινώ παρατηρώντας ένα τοπίο, ακούγοντας τους ήχους του και παρακολουθώντας την κίνησή του. Προσπαθώ να μεταφέρω στον καμβά την ατμόσφαιρα που επικρατεί.
-Η ζωγραφική σας χαρακτηρίζεται από έντονη χρωματική ενέργεια. Ποιον ρόλο παίζει το χρώμα στην αφήγηση των προσωπικών σας ιστοριών;
-Το χρώμα είναι από μόνο του μια δύναμη που επιβάλλεται, όταν χρησιμοποιείται με πλήρη συναίσθηση και ελευθερία κινήσεων.
-Πόσο έχει επηρεάσει η σχέση σας με τη Θεσσαλία τη συνολική πορεία της εικαστικής σας γλώσσας;
-Η Θεσσαλία κατέχει έναν μεγάλο χώρο μέσα μου, όπως και ολόκληρη η Ελλάδα. Ωστόσο, εικαστικά επιστρέφω συχνά στον θεσσαλικό κάμπο, στα ποτάμια, στα χωράφια, στις δενδροστοιχίες, στους θάμνους και στα καφέ και χρυσοκίτρινα χρώματα της καλοκαιρινής γης.
-Υπάρχουν καλλιτέχνες ή εικαστικά ρεύματα που διαμόρφωσαν καθοριστικά τη δική σας αισθητική αντίληψη;
-Η αισθητική μου αντίληψη εξελίχθηκε με έναν δημοτικό, ρυθμικό τρόπο. Θαυμάζω πολλούς καλλιτέχνες, όπως τον Πικάσο, τον Νταλί, τον Ελ Γκρέκο, τον Μονέ, τον Μιχαήλ Άγγελο, την Helen Frankenthaler και τον Παρθένη. Από τους σύγχρονους ξεχωρίζω τον Anselm Kiefer, τον JR, τον Georg Baselitz και τον Pat Steir.
-Η μνήμη συχνά εξιδανικεύει το παρελθόν. Η δική σας ζωγραφική επιχειρεί να ανασυνθέσει την αλήθεια ή το συναίσθημα της ανάμνησης;
-Όχι ιδιαίτερα συχνά. Θα έλεγα πως είμαι μια unintentional artist και όχι μια intentional artist. Αφήνω το έργο να με οδηγεί περισσότερο από όσο το καθοδηγώ.
–Στα έργα σας διακρίνεται μια έντονη πνευματική διάσταση και μια αναφορά στην ευγνωμοσύνη προς τη φύση και το Σύμπαν. Πώς συνυπάρχουν η τέχνη και η προσωπική σας κοσμοθεωρία;
-Η προσωπική μου κοσμοθεωρία είναι ένας δρόμος συλλογισμού και αφαίρεσης (contemplation and abstraction). Είμαστε ένα μικρό μέρος ενός απέραντου κόσμου. Γι’ αυτό μεγεθύνω τη λεπτομέρεια, δίνοντας μεγάλη σημασία σε αυτό που μοιάζει μικρό μέσα στο σύμπαν.
–Πιστεύετε ότι η σύγχρονη αφηρημένη ζωγραφική εξακολουθεί να έχει τη δύναμη να συγκινεί ένα ευρύ κοινό ή απαιτεί πλέον έναν πιο εξοικειωμένο θεατή;
-Η καθαρή και απροσποίητη τέχνη μπορεί να συγκινήσει κάθε θεατή. Οι γνώστες της τέχνης ίσως αναγνωρίζουν επιπλέον τη διαδρομή και την εξέλιξη που κρύβεται πίσω από ένα έργο.
– Αν ένας επισκέπτης έφευγε από την έκθεση έχοντας κρατήσει μόνο μία εικόνα ή ένα συναίσθημα, ποιο θα θέλατε να είναι αυτό;
-Θα χαιρόμουν αν ο θεατής φεύγει από την έκθεσή μου με το συναίσθημα της ικανοποίησης.
-Πώς βλέπετε τη θέση της γυναίκας εικαστικού στη σημερινή ελληνική καλλιτεχνική σκηνή; Έχουν αλλάξει ουσιαστικά οι συνθήκες τα τελευταία χρόνια;
-Πιστεύω ότι οι συνθήκες για τις γυναίκες έχουν βελτιωθεί, έστω και λίγο.
-Μετά από αυτή την έκθεση, προς ποια κατεύθυνση αισθάνεστε ότι οδηγείται η δουλειά σας; Υπάρχουν νέες θεματικές ή υλικά που θέλετε να εξερευνήσετε;
-Μετά από αυτή την έκθεση, αισθάνομαι ακόμη πιο έντονα την ανάγκη να διευρύνω την κλίμακα της δουλειάς μου. Θέλω να συνεχίσω να δημιουργώ έργα σε μεγάλες επιφάνειες, όπου η αφήγηση αποκτά μεγαλύτερη δύναμη και ο θεατής μπορεί να βιώσει το έργο όχι μόνο ως εικόνα, αλλά ως εμπειρία μέσα στον χώρο.
Παράλληλα, με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η δημιουργία έργων τέχνης που να εντάσσονται οργανικά στο περιβάλλον και να συνομιλούν με αυτό. Με ελκύει η ιδέα της τέχνης που δεν λειτουργεί αποκομμένα, αλλά συνδιαλέγεται με την αρχιτεκτονική, τους δημόσιους χώρους, τον αθλητισμό και τους κήπους, δημιουργώντας σημεία συνάντησης, περισυλλογής και αλληλεπίδρασης.
Ταυτόχρονα, νιώθω όλο και μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στο φυσικό περιβάλλον. Θα ήθελα τα μελλοντικά μου έργα να αναδεικνύουν τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, να ευαισθητοποιούν γύρω από ζητήματα βιωσιμότητας και να υπενθυμίζουν την ανάγκη για σεβασμό και αρμονική συνύπαρξη με τον κόσμο που μας περιβάλλει. Με ενδιαφέρει να εξερευνήσω υλικά και πρακτικές με μικρότερο περιβαλλοντικό αποτύπωμα, ώστε η ίδια η διαδικασία της δημιουργίας να αντανακλά τις αξίες που επιθυμώ να εκφράσω.
Πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στον άνθρωπο και το περιβάλλον του, εμπνέοντας έναν πιο ουσιαστικό τρόπο να βλέπουμε, να κατοικούμε και να φροντίζουμε τον κοινό μας χώρο.
– Αν έπρεπε να περιγράψετε ολόκληρη αυτή την έκθεση με τρεις λέξεις, ποιες θα επιλέγατε και γιατί;
-Χαρά, γυρισμός, ξανά συνάντηση. Γιατί αυτή η έκθεση είναι μια επιστροφή σε ανθρώπους και τόπους που μου έλειψαν πολύ. Μου έλειψαν οι φίλοι και οι συγγενείς μου.
-Ποιο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα που βάζετε κάθε φορά μπροστά σε έναν λευκό καμβά;
-Να κερδίσω και να μοιραστώ ακόμη μία φορά κάτι ουσιαστικά καινούργιο και όμορφο, ώστε να συνεχιστεί η ροή της απολαυστικής ομορφιάς τόσο για τους θεατές, όσο και για μένα την ίδια.
Πληροφορίες Έκθεσης:
Χώρος διεξαγωγής: Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας
Διεύθυνση: Λόφος Μεζούρλου, Λάρισα
Επιμέλεια Λουίζας Καραπιδάκη
Διάρκεια έκθεσης: 8.7 – 31.8 2026
Ωράριο λειτουργίας: Καθημερινά 08.00-20.00
Είσοδος ελεύθερη.
