Συνέντευξη στη Ζέτα Τζιώτη
Η θάλασσα, το φως και η γυναικεία μορφή συνθέτουν τον εικαστικό κόσμο της Δέσποινας Κουβάτσου. Μέσα από έργα υψηλής τεχνικής αρτιότητας και έντονης ποιητικότητας, οι μορφές της μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο, σε έναν υδάτινο χώρο όπου ο χρόνος επιβραδύνεται και το συναίσθημα αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο. Το νερό δεν λειτουργεί μόνο ως φυσικό στοιχείο, αλλά ως σύμβολο ελευθερίας, εσωτερικής αναζήτησης και μεταμόρφωσης.
Με αφορμή τη νέα μας συνάντηση, η διακεκριμένη ζωγράφος μιλά στο Artviews για την πίστη της στην παραστατική ζωγραφική, τη θέση της απέναντι στη σύγχρονη εννοιολογική τέχνη, τη σχέση ανάμεσα στη δεξιοτεχνία και την έμπνευση, καθώς και για την εξέλιξη της δικής της εικαστικής γλώσσας. Μια συζήτηση γύρω από την τέχνη, την ομορφιά και την αδιάκοπη ανάγκη του δημιουργού να δίνει ζωή σε έναν λευκό καμβά.
-Δέσποινα, αν ξεκινούσατε σήμερα την πορεία σας από την αρχή, θεωρείτε ότι θα ακολουθούσατε την ίδια εικαστική διαδρομή;
-Στα πρώτα μου βήματα πειραματίστηκα με τον χαλκό, το γυαλί, το δέρμα και αργότερα με το κόσμημα. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως ακόμη κι αν ξεκινούσα σήμερα, η ζωγραφική με λάδι πάνω στον καμβά θα με κέρδιζε ξανά.
-Μετά από τέσσερις δεκαετίες δημιουργίας, τι εξακολουθεί να σας εκπλήσσει μπροστά στον λευκό καμβά;
-Η πρώτη μολυβιά και οι πρώτες πινελιές είναι πάντα μια έκπληξη και μια πρόκληση. Από εκείνη τη στιγμή ο λευκός καμβάς παύει να είναι απλώς λευκός· φωτίζεται και σε προσκαλεί να του χαρίσεις ζωή.
-Από τη συνέντευξή μας το 2018 μέχρι σήμερα, ποια θεωρείτε ότι είναι η σημαντικότερη αλλαγή στη ζωγραφική σας πορεία;
-Δεν θα έλεγα ότι υπήρξε κάποια απότομη αλλαγή. Αντίθετα, θα χαρακτήριζα αυτή την περίοδο ως μια συνεχή εμβάθυνση στη ζωγραφική μου.
-Κοιτάζοντας πίσω, ποιο έργο ή ποια σειρά έργων αισθάνεστε ότι σας εξέφρασε περισσότερο και γιατί;
-Τα πρόσφατα έργα μου με εκφράζουν βαθύτερα. Οι νεκρές φύσεις με τα μήλα ήταν το σχολείο μου, όμως οι γυναικείες μορφές μέσα στο νερό είναι αυτές που με αντιπροσωπεύουν πλέον απόλυτα. Εκεί αναζητώ όχι τη φωτογραφική πιστότητα, αλλά τη συναισθηματική αλήθεια.
-Τι σας παρακινεί σήμερα να ξεκινήσετε μια νέα δημιουργική αναζήτηση;
-Αυτό που με παρακινεί σήμερα είναι η μελέτη των χεριών. Πιστεύω πως ο τρόπος που ένα χέρι αγγίζει ή κρατά ένα αντικείμενο αποκαλύπτει περισσότερα για τον εσωτερικό μας κόσμο από οποιαδήποτε έκφραση προσώπου.
-Οι γυναικείες μορφές και το υδάτινο στοιχείο εξακολουθούν να αποτελούν βασικούς άξονες του έργου σας. Πώς έχουν εξελιχθεί;
-Παραμένουν ο πυρήνας της δουλειάς μου, όμως σήμερα τα βλέπω πιο εσωτερικά. Το νερό δεν είναι απλώς ένα περιβάλλον, αλλά ένας τρόπος να αποδώσω τη ρευστότητα και την ευθραυστότητα της ψυχής.
-Πόσο έχει αλλάξει η σχέση σας με το χρώμα και το φως;
-Έχει γίνει πολύ πιο απελευθερωμένη. Παλαιότερα επιδίωκα μια πιο πιστή απόδοση του φωτός. Σήμερα το χρώμα λειτουργεί περισσότερο συναισθηματικά και το φως δημιουργεί ατμόσφαιρα, επιτρέποντας στο έργο να αναπνέει.
-Υπάρχουν νέες τεχνικές ή υλικά που ενσωματώσατε τα τελευταία χρόνια;
-Εκτός από τα παραδοσιακά υλικά, έχω ενσωματώσει τα ακρυλικά, τα οποία μου δίνουν μεγαλύτερη ταχύτητα, ζωντάνια και τη δυνατότητα να πειραματίζομαι με νέες υφές και στρώσεις.
-Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στη διαίσθηση και τον σχεδιασμό όταν δημιουργείτε ένα νέο έργο;
-Είναι μια συνεχής ισορροπία. Ο σχεδιασμός είναι η βάση που με συγκρατεί, αλλά η διαίσθηση είναι εκείνη που δίνει ζωή στο έργο. Θέλω η δομή να υπάρχει χωρίς να περιορίζει τον αυθορμητισμό και τη φρεσκάδα της στιγμής.
