Γράφει η Δρ. Μαράη Γεωργούση*

Παρατηρώντας πιο προσεκτικά τα έργα του Αλέξη Βερούκα, τα οποία περιλαμβάνουν τόσο τοπία όσο και ανθρώπινες φιγούρες, βλέπουμε πως συνυπάρχουν ο χρόνος και ο χώρος με μια θαυμαστή χειρονομιακή πρωτοτυπία.

Το βλέμμα του θεατή φτιάχνει μια αδιόρατη γραμμή επικοινωνώντας έτσι με την οπτική του καλλιτέχνη. Η γραμμή και το χρώμα βρίσκονται στην υπηρεσία ενός ικανού καλλιτέχνη συνεχώς τροφοδοτούμενου από το συναίσθημα των διαφόρων ερεθισμάτων, το οποίο καλείται με τη σειρά του αμφίδρομα να συνομιλήσει με τον δέκτη.

Την ηρεμία των τοπίων του διαδέχεται η φθορά, η σάρκα, τα πάθη η έλλειψη ωραιοποίησης, η αδιαλλαξία της ανάγκης που ματαιώνει τον συμβιβασμό, η επιμονή του χώρου. Όλα αυτά τα χρόνια στο εικαστικό του ταξίδι παραμένει πιστός, σταθερός στις αξίες του, οι ίδιες πολυμήχανες εμμονές του Βερούκα, η ανήσυχη φύση του τον οδηγούν στην διαρκή αναζήτηση και μετάθεση των ορίων του.

Οι πινελιές του ώριμες και σίγουρες πειραματίζεται πέρα από τα καθιερωμένα, μας γνωρίζει κάτι ανοίκειο το οποίο εν τέλει μετατρέπεται σε κάτι γήινο και οικείο, ενώ υπαινίσσεται αφηγηματικά θεμελιώδη ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, του μεταφυσικού φόβου και της φυσικής επιθυμίας. Από πολύ νωρίς ελέγχει το χρώμα, την φόρμα, τις λεπτές αποχρώσεις του ελληνικού φωτός δίνοντας βάθος στους πίνακές του.

Υπήρξε μαθητής του Λεονάρντο Κρεμονίνι στην Ecole des Beaux-Arts του Παρισιού.

Λατρεμένος τόπος έμπνευσης αλλά και ξεκούρασης του ζωγράφου η αγαπημένη Ύδρα, η οποία δεν σταματά να τον τροφοδοτεί εικονολογικά, εννοιολογικά και συμβολικά.

Χαρακτηριστικό των ζωγραφικών έργων του το συναίσθημα που αναδύεται από τον εκάστοτε πίνακα, είτε μιλάμε για τους βράχους του, όπου το χρώμα είναι εντυπωσιακά δουλεμένο, είτε αφορά τα τολμηρά ερωτικά του έργα, ένα προσωπικό ακόμα και φανταστικό ημερολόγιο στιγμών και σιωπών μας προκαλούν δέος.

Έχοντας σπουδάσει στο Παρίσι και μοιράσει την ζωή του στα ταξίδια, αγωνιά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Ενημερώνεται συνεχώς για τις εξελίξεις στην Ελλάδα ενώ ακόμα και όταν βρίσκεται στο Παρίσι οι κραδασμοί μεταφέρονται αυτούσιοι.

Στην εναγώνια και δυναμική ζωγραφική του Αλέξη Βερούκα που ζει αληθινά όπως ακριβώς ζωγραφίζει, βγαίνοντας από την υποτιθέμενη ζώνη ασφαλείας ακροβατεί στην αιχμηρή κόψη των πραγμάτων, τα τονικά περάσματα, ο σχεδιασμός εκ του φυσικού, οι μορφές της μνήμης, των οραμάτων, των φαντασμάτων, τα ίχνη του φιλοσοφικού λόγου, ψήγματα των καβαφικών νυχτών, δημιουργεί ένα προσωπικό σύμπαν στον καμβά, κληροδότημα γνώσης και μνήμης του διαθλασμένου κόσμου.

*Δρ. Μαράη Γεωργούση είναι Διδάσκουσα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Ιστορικός τέχνης, master I & II στη Σορβόννη, εξειδίκευση στο Μουσείο του Λούβρου, επιμελήτρια εκδόσεων και εκθέσεων