Συνέντευξη: Ζέτα Τζιώτη
Η ζωγραφική του Aubert Issachar κινείται ανάμεσα στην τάξη και την αστάθεια, στη γεωμετρική δομή και στην ελευθερία της χειρονομίας. Στο επίκεντρο της νέας του δουλειάς βρίσκεται το πλέγμα — μια φαινομενικά αυστηρή κατασκευή που στα έργα του μετατρέπεται σε πεδίο για λέξεις, μορφές, μνήμες, επικαλύψεις και απρόβλεπτες συναντήσεις.
Η Roma Gallery παρουσιάζει την έκθεση «Aubert Issachar: Grids», την πρώτη ατομική παρουσίαση του καλλιτέχνη στην Ελλάδα, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Άλιας Τσαγκάρη. Η έκθεση συγκεντρώνει έργα από τρεις πρόσφατες σειρές του Issachar — τα “Ξεσπάσματα”, τα “Τοτεμικά πλέγματα και τα Τριαδικά πλέγματα” — και αναδεικνύει μια ζωγραφική γλώσσα που χτίζεται μέσα από τη διαστρωμάτωση, την απόκρυψη και την επαναφορά στοιχείων.
Με αφετηρία το πλέγμα ως σύστημα οργάνωσης, ο Issachar συνομιλεί με την αρχιτεκτονική, την πόλη, τη γλώσσα, τη φύση αλλά και την ελληνική μυθολογία. Το σταθερό γεωμετρικό υπόβαθρο δεν λειτουργεί ως περιορισμός, αλλά ως ένας τρόπος να γίνει ορατό το απρόβλεπτο: ένα λάθος, μια αστοχία, μια μορφή που προκύπτει μέσα από την επικάλυψη ή ένα στοιχείο που επιμένει να ξεφεύγει από τη δομή.
Με αφορμή την έκθεση **«Grids» στη Roma Gallery**, συζητήσαμε με τον Aubert Issachar για τη σχέση του με την Ελλάδα, τη σημασία του grid στη ζωγραφική του, την αρχιτεκτονική και τον αστικό χώρο, τη διαστρωμάτωση ως καλλιτεχνική διαδικασία, αλλά και για τον ρόλο της τύχης και του λάθους στη δημιουργία ενός έργου. Κυρίως, για την ανάγκη να παραμένει η ζωγραφική ανοιχτή σε ερωτήματα που δεν έχουν μία και μοναδική απάντηση.

-Aubert, το “Grids” είναι η πρώτη σας ατομική παρουσίαση στην Ελλάδα. Τι σημαίνει για εσάς η παρουσίαση του έργου σας στο ελληνικό κοινό και τι θα θέλατε να ανακαλύψει μέσα σε αυτό;
-Μεγάλωσα ανάμεσα στην Ελλάδα και στο Λονδίνο, όμως μεγάλο μέρος των παιδικών και διαμορφωτικών μου χρόνων είναι συνδεδεμένο με την Ελλάδα.
Η πρώτη μου ατομική έκθεση εδώ έχει επομένως ιδιαίτερη προσωπική σημασία. Είμαι ευγνώμων στη Roma Gallery, η οποία με εμπιστεύτηκε, παρουσίασε τη δουλειά μου στη Βασιλεία το καλοκαίρι του 2026 και τώρα οργανώνει την πρώτη ατομική μου έκθεση στην Ελλάδα. Μέσα από αυτή τη συνεργασία έχω τη δυνατότητα να ανταλλάξω ιδέες, να συμμετάσχω πιο ενεργά στη σύγχρονη καλλιτεχνική ζωή της χώρας και να επιστρέψω κάτι σε μια κοινωνία που μου έχει προσφέρει πολλά.
Δεν θα ήθελα να προκαθορίσω τι πρέπει να ανακαλύψει το κοινό στους πίνακες. Ελπίζω όμως να σταθεί αρκετά μπροστά τους, ώστε να προσπεράσει την πρώτη εντύπωση του πλέγματος και να παρατηρήσει όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από την τάξη που αυτό επιβάλλει. Θα ήθελα κάθε θεατής να βρει τη δική του διαδρομή μέσα στο έργο και, ίσως, κάτι που να αναγνωρίζει από τη δική του εμπειρία.

-Το grid, ως δομή, παραπέμπει στην τάξη, την επανάληψη και τον έλεγχο. Τι σας γοητεύει περισσότερο σε αυτή τη μορφή και πώς μετατρέπεται στα έργα σας από εργαλείο οργάνωσης σε καλλιτεχνική έκφραση;
-Με γοητεύει η επανάληψη γιατί είναι ένας από τους πιο άμεσους τρόπους με τους οποίους γίνεται ορατή η τάξη στη φύση. Υπάρχει στην οργάνωση των κυττάρων, στην ανάπτυξη των φυτών και στους κύκλους των φυσικών φαινομένων. Η προβλεψιμότητά της έχει κάτι σχεδόν μυσταγωγικό και προσφέρει το σταθερό έδαφος επάνω στο οποίο η απόκλιση και η τυχαιότητα γίνονται περισσότερο αισθητές.
Η ίδια λογική υπάρχει και στο αστικό περιβάλλον. Οι δρόμοι, οι πολυκατοικίες, οι υπόγειες σήραγγες και τα ηλεκτρικά δίκτυα σχηματίζουν πλέγματα που συντηρούν τη ζωή της πόλης, αλλά συγχρόνως την οργανώνουν και την περιορίζουν. Στα έργα μου, το πλέγμα παίρνει συχνά τη μορφή σταυρολέξου και δίνει σε κάθε λέξη μια συγκεκριμένη θέση. Το σκέφτομαι ως μια ακολουθία από διαδοχικές κλίμακες, από το κύτταρο του σώματος και το κελί του σταυρολέξου έως τα τρία επάλληλα πλέγματα του πίνακα, τα όρια του καμβά, τον χώρο της γκαλερί και την ίδια την πόλη.
Κάθε πλέγμα περιέχεται μέσα σε ένα μεγαλύτερο. Γι’ αυτό και το βλέπω ως έναν τρόπο οργάνωσης της σύνθεσης και ένα μέσο για να περάσω από την ελάχιστη μονάδα στην αίσθηση του απεριόριστου.

–Στα έργα σας φαίνεται να υπάρχει μια διαρκής ένταση ανάμεσα στο αυστηρά δομημένο και στο απρόβλεπτο. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς το στοιχείο του λάθους, της αστοχίας ή της τυχαιότητας κατά τη δημιουργική διαδικασία;
-Το λάθος είναι απαραίτητο μόνο επειδή υπάρχει πρώτα κάτι ορισμένο απέναντι στο οποίο μπορεί να συμβεί. Το πλέγμα θέτει τους αρχικούς κανόνες και καθώς δουλεύω, μια γραμμή μπορεί να ξεφύγει, το χρώμα να καλύψει μια λέξη ή μια μορφή να προκύψει από την επικάλυψη δύο άσχετων στοιχείων. Άλλοτε επεμβαίνω για να το διορθώσω και άλλοτε το ακολουθώ. Δεν πιστεύω όμως ότι καθετί τυχαίο είναι αυτομάτως ενδιαφέρον.
Όταν όμως ένα ατύχημα ανοίξει μια δυνατότητα που δεν θα μπορούσα να έχω σχεδιάσει, είμαι πρόθυμος να εγκαταλείψω την αρχική μου ιδέα, ακόμη και αν έχω δουλέψει πολλές ώρες πάνω της.
Ίσως γι’ αυτό επιστρέφω τόσο συχνά στην ελληνική μυθολογία. Οι μύθοι κατασκευάζουν γενεαλογίες, νόμους και μια τάξη για τον κόσμο, χωρίς ποτέ να καταφέρνουν να συγκρατήσουν τις επιθυμίες ή τους φόβους θεών και θνητών. Αυτό αναζητώ και στις συνθέσεις μου δηλαδή μια κατασκευή αρκετά ισχυρή ώστε να αντέχει το απρόβλεπτο, να το ενσωματώνει και να το αξιοποιεί.
–Ποιους συμβολισμούς θα θέλατε να ανακαλύψει ο θεατής στα έργα σας;
-Δεν θέλω να υποδείξω στον θεατή έναν κατάλογο συμβόλων και τις αντίστοιχες ερμηνείες τους. Οι μορφές μπορεί να είναι αναγνωρίσιμες, αλλά προσπαθώ να μην τις κλείνω σε μία σημασία.

-Η επανάληψη μπορεί να λειτουργήσει τόσο ως μηχανισμός όσο και ως μια σχεδόν διαλογιστική πράξη. Τι συμβαίνει μέσα σας όταν επαναλαμβάνετε μια χειρονομία, ένα σχήμα ή μια διαδικασία ξανά και ξανά;
-Η ζωγραφική μου πρακτική περιλαμβάνει λιγότερη επανάληψη και περισσότερη διαστρωμάτωση που σημαίνει ότι για να ολοκληρωθεί ένας πίνακας, υποβάλλεται συχνά σε πολλαπλές, δραστικές αλλαγές κατά τις οποίες ολόκληρα τμήματα σβήνονται εντελώς και ζωγραφίζονται από την αρχή. Ίσως αυτό παραλληλίζεται με τη δική μου ζωή, όπου η αδιάκοπη αναζήτηση για το «περισσότερο» με οδήγησε στο να ζω σε διάφορα μέρη του κόσμου για 30 χρόνια πριν επιστρέψω στην Ελλάδα.
Το σταθερό μου σημείο είναι η τριαδική δομή του πλέγματος. Λειτουργεί σχεδόν σαν μάντρα. Μου δίνει έναν ρυθμό και ένα μέρος στο οποίο μπορώ να επιστρέψω όταν οι αποφάσεις πάνω στον καμβά αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται. Νομίζω ότι προσφέρει ένα παρόμοιο στήριγμα και στον θεατή.
Το βλέμμα αναγνωρίζει τα τρία πεδία και επιστρέφει σε αυτά, ακόμη κι όταν οι μορφές, οι λέξεις και τα ίχνη του χρώματος το τραβούν αλλού. Δεν επιδιώκω την απόλυτη ηρεμία. Χρειάζομαι μόνο αρκετή σταθερότητα ώστε να μπορώ να παραμένω μέσα στην αβεβαιότητα.
–Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη στιγμή, εικόνα ή εμπειρία που αποτέλεσε την αφετηρία για τη σειρά “Grids”; Ή γεννήθηκε περισσότερο μέσα από την ίδια την πράξη της ζωγραφικής;
-Χρησιμοποιούσα δομές που έμοιαζαν με πλέγμα ήδη από τα δεκαοκτώ μου. Για πολλά χρόνια λειτουργούσαν ενστικτωδώς και ως ένας τρόπος να συγκρατώ τη σύνθεση και να κατανέμω όσα συνέβαιναν πάνω στον καμβά. Δεν τις αντιμετώπιζα ακόμη ως το ίδιο το θέμα του έργου. Αυτό άλλαξε τα τελευταία δύο χρόνια.
Κατάλαβα ότι το πλέγμα μπορούσε να οργανώσει τη γλώσσα σαν σταυρόλεξο, να χωρίσει τον πίνακα σε διαφορετικές ζώνες και να συνδέσει τη μικρότερη μονάδα της σύνθεσης με πολύ μεγαλύτερες δομές. Τα νέα έργα άρχισαν όταν συνειδητοποίησα ότι το πλέγμα αποτελούσε τον κοινό άξονα όσων με απασχολούσαν ήδη.

–Πώς επηρεάζει η αρχιτεκτονική και ο αστικός χώρος τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεστε τη σύνθεση, τον ρυθμό και την επιφάνεια;
-Σκέφτομαι συχνά την επιφάνεια του καμβά σαν έναν χώρο που πρέπει πρώτα να κατασκευαστεί. Το πλέγμα λειτουργεί περίπου όπως μια κάτοψη καθορίζοντας πού μπορεί να τοποθετηθεί μια μορφή, πώς συνδέεται με τις υπόλοιπες και σε ποιο σημείο η αρχική διάταξη μπορεί να διακοπεί.
Στα Τριαδικά Πλέγματα, οι επάλληλες ζώνες μοιάζουν με ορόφους με τα κελιά να λειτουργούν σαν δωμάτια.
Με ενδιαφέρει επίσης ιδιαίτερα ότι καμία πόλη δεν παραμένει πιστή στο αρχικό της σχέδιο. Οι προσόψεις, οι δρόμοι και οι τοίχοι συγκεντρώνουν διαδοχικά στρώματα από επιγραφές, επισκευές, φθορές και τυχαία ίχνη. Έτσι προσεγγίζω και τα έργα μου. Προσθέτω, καλύπτω και επαναφέρω στοιχεία, μέχρι η αρχική γεωμετρία να εξακολουθεί να διακρίνεται χωρίς να κυριαρχεί απόλυτα.
–Όταν ένα έργο ολοκληρώνεται, αισθάνεστε ότι έχετε επιβάλει μια τάξη πάνω στο χάος ή ότι έχετε δημιουργήσει ένα νέο είδος χάους μέσα από την τάξη;
-Δεν το νιώθω τόσο ως επικράτηση του ενός πάνω στο άλλο, όσο ως ισορροπία. Συνήθως καταλαβαίνω ότι ο πίνακας έχει τελειώσει όταν μια ακόμη επέμβαση θα άρχιζε να διορθώνει σημεία που πρέπει να παραμείνουν αμφίρροπα. Θέλω να μένει ανοιχτό το ερώτημα τι ακριβώς συγκρατεί την εικόνα και τι προσπαθεί ακόμη να ξεφύγει.

–Πώς έχει αλλάξει η καλλιτεχνική σας γλώσσα από τα πρώτα σας έργα μέχρι σήμερα; Υπάρχει κάτι που αναζητούσατε τότε και εξακολουθείτε να αναζητάτε ακόμη;
-Στα πρώτα μου έργα χρησιμοποιούσα το πλέγμα ενστικτωδώς, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι ως το κοινό νήμα της δουλειάς μου. Με τον καιρό κατάλαβα ότι μπορούσε να συγκρατήσει τις λέξεις και τις μορφές, αλλά και όλα όσα καλύπτονται, σβήνονται ή παραμένουν ημιτελή.
Σήμερα δουλεύω πιο συνειδητά με αυτές τις σχέσεις και είμαι περισσότερο πρόθυμος να χάσω ένα μέρος της αρχικής εικόνας, αν αυτό οδηγήσει τον πίνακα κάπου που δεν είχα προβλέψει.
–Αν έπρεπε να αφήσετε τον θεατή με μία μόνο σκέψη ή αίσθηση μετά την επίσκεψή του στο “Grids”, ποια θα θέλατε να είναι;
-Θα ήθελα να φύγει με μια ερώτηση για τον εαυτό του παρά με μια απάντηση για το έργο. Αν μία λέξη, μια μορφή ή ακόμη και κάτι που δεν μπόρεσε να εξηγήσει συνεχίσει να τον απασχολεί μετά την έκθεση, τότε ίσως να έχει δει λίγο καθαρότερα κάτι που υπήρχε ήδη μέσα του.

Info Έκθεσης
Roma Gallery
Ρώμα 5, Αθήνα 106 73
Διάρκεια έκθεσης
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου έως Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026
“Aubert Issachar: Grids” πρώτη ατομική παρουσίαση του καλλιτέχνη στην Ελλάδα



