Μέσα από τις πρόσφατες συμμετοχές του σε εκθέσεις σε Ελλάδα και Ιαπωνία, ο Ιωάννης  Αριστοτέλους παρουσιάζει μια νέα σειρά έργων που διερευνούν διαφορετικούς τρόπους  αντίληψης, σε προσπάθειά να προσδώσει υλική υπόσταση στο φως. Τα έργα πραγματεύονται  τον μετασχηματισμό του φωτός, διαμορφώνοντας χώρους που προκαλούν μια αίσθηση  υλικότητας και υφής, ενώ παράλληλα παίζουν με διαφορετικές αντιλήψεις κλίμακας και  υλικών.

Στην πρόσφατη συμμετοχή του με την γκαλερί CYPHER που βρίσκεται στην Αθήνα, ο  Αριστοτέλους παρουσίασε μια νέα σειρά υδατογραφιών, στα πλαίσια έκθεσης της γκαλερί σε  συνεργασία με τον χώρο Hiraeth Santorini, στη Σαντορίνη. Η κλίμακα των έργων αναδεικνύει  τη σχέση μεταξύ μεγέθους και αντίληψης, καθώς ο θεατής καλείται να τα προσεγγίσει από  κοντά, ανακαλύπτοντας διαφορετικές εκδοχές του χώρου και του φωτός μέσα από την  υλικότητα του χειροποίητου χαρτιού. Η σειρά αυτή θέτει το ερώτημα του τι συνιστά ένα σώμα  σε ένα τοπίο, μέσα από τη δομική μορφή των μορφών της, οι οποίες παραπέμπουν τόσο σε  τύμβους όσο και σε ένα τοπίο που εμπεριέχει ένα άλλο τοπίο.

Λίγες εβδομάδες μετά την έκθεση στη Σαντορίνη, ο Αριστοτέλους συμμετέχει σε έκθεση στο Τόκιο, όπου παρουσιάζει δύο μεγαλύτερης κλίμακας έργα σε κόκκινους τόνους, τα οποία  αποτυπώνουν την εξέλιξη της κλίμακας και θέτουν υπό αμφισβήτηση την αντίληψη του θεατή.  Τα έργα τον προσκαλούν σε ένα πεδίο όπου το φυσικό και το μεταφυσικό διαπλέκονται. Τα  έργα αυτά παρουσιάζονται στην Goyo Gallery, σε συνεργασία με την AWASE Gallery, στο  TERRADA ART COMPLEX του Τόκιο με επιμέλεια του Mizuki Endo.

Η σειρά Standing Soil εστιάζει στην εσώτερη σύνδεση με τη γη, η οποία διαμορφώνεται σε  σχήματα και μοτίβα που θυμίζουν κειμήλια ανασκαμμένα από το έδαφος ή αντικείμενα που  εξακολουθούν να κρύβονται μέσα του, αναδεικνύοντας την αρχαϊκή ουσία της γης και όσα  βρίσκονται στα ενδότερά της, κάτι που βρίσκεται σε μικρά αλλά και μεγάλα έργα του.  Πρόκειται για μορφές που συνδέονται βαθιά με πρακτικές όπως η κηπουρική και την εναλλαγή  του χώματος, καθώς και με τον τρόπο που το έδαφος αντιδρά στο περιβάλλον του, δίνοντας  έμφαση στα ίχνη αντικειμένων, έμβιων όντων και ανθρώπων που έχουν απομείνει σε αυτό.

Η σειρά έργων περιστρέφεται γύρω από την ιδέα του φωτός μέσα στο έδαφος, το οποίο  λειτουργεί ως φορέας που φανερώνει το σώμα μέσα στον χώρο, διερευνώντας τα σχήματα και  τα μοτίβα που δημιουργεί η γη, αλλά και όσα εκτείνονται πέρα από αυτήν. Με αφετηρία τον  κρατήρα ηφαιστείου στη Φουκουσίμα, τα έργα εμβαθύνουν στην ασυνείδητη αντίδραση του  εδάφους. Το φως αναδύεται από το έδαφος μέσα από έναν κυκλικό ρυθμό, παραπέμποντας  στις διαφορετικές διαβαθμίσεις χρωστικών που παραμένουν κρυμμένες κάτω από τις  διαδοχικές στρώσεις του.

Το έργο του Αριστοτέλους προσεγγίζει το τοπίο σαν να αποκαλύπτεται μέσα από μια ακτινογραφία, ανακαλώντας την αίσθηση ενός πεδίου που εκτείνεται μπροστά σε ένα  απέραντο φως στο βάθος. Καθώς η δομή αναδύεται μέσα από τις σκιές, λεπτά στρώματα  χρώματος ξεδιπλώνονται κάτω από την επιφάνεια, δημιουργώντας την αίσθηση θερμών  αποχρώσεων, αντίστοιχων με εκείνες που εμφανίζονται σε ιατρικές ακτινογραφίες όταν  φωτίζονται. Το έργο αναδεικνύει το φως ως κάτι που μπορεί να γίνει αντιληπτό ως ιερό,  διαμορφώνοντας μια οικεία σχέση με τον θεατή, η οποία συνδέει την παρουσία του με την ίδια  την παρουσία του έργου.