Λίγα χρόνια μετά την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, η Ελλάδα βρίσκει τις περιοχές της αποκομμένες, και την ίδια απομονωμένη από τις υπόλοιπες χώρες των Βαλκανίων. Το θαλάσσιο εμπόριο και οι μετακινήσεις δια θαλάσσης ακμάζουν, αλλά στην ενδοχώρα οι δρόμοι είναι λιγοστοί και δύσβατοι. Εμφανίζεται λοιπόν η ανάγκη για την ανάπτυξη ενός δικτύου που θα ενώνει τις ελληνικές πόλεις μεταξύ τους, ενώ το μέσο που επιλέγεται είναι ο σιδηρόδρομος, ο οποίος εκείνη την εποχή διαδίδεται ταχύτατα στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Πιάνοντας το νήμα από την αρχή, με τις πρώτες προτάσεις κατασκευής σιδηροδρόμου στην Ελλάδα ήδη από το 1835, ακολουθούμε τα ίχνη της ελληνικής σιδηροδρομικής ιστορίας, μέσα από ντοκουμέντα και συμβάσεις που μαρτυρούν τα πρώτα δειλά βήματα των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα. Μέσα από πλούσιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό, ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο, πάνω στις ράγες του Σιδηροδρόμου απ’ Αθηνών εις Πειραιά (Σ.Α.Π.), ο οποίος αποτέλεσε τον πρώτο σιδηρόδρομο στον ελλαδικό χώρο, και γνωρίζουμε για τις πολιτικές, οικονομικές αλλά και τεχνικές δυσκολίες που αντιμετώπισε η κατασκευή του. Επισκεπτόμαστε για πρώτη φορά, τον αρχικό, ημιυπαίθριο σταθμό της Ομόνοιας, ο οποίος στέκεται ξεχασμένος από τον κόσμο, κάτω από τους πολυσύχναστους δρόμους του κέντρου της Αθήνας.
Τερματικός σταθμός στο ταξίδι μας αποτελεί η δημιουργία του πρώτου κομματιού του δικτύου των Σιδηροδρόμων Πειραιώς Αθηνών Πελοποννήσου (Σ.Π.Α.Π.), η οποία και σηματοδοτεί την αρχή του φιλόδοξου έργου του οραματιστή πολιτικού Χαρίλαου Τρικούπη για την εξάπλωση των σιδηροδρόμων σε όλη την ελληνική επικράτεια.
Πηγή: ΕΡΤ ΑΕ
