Συνέντευξη στη Ηλιάνα Γεωργιάδη

H Λίνα (Νίκη) Αδαμοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε  στην Αθήνα, όπου ζει μέχρι σήμερα. Μετά την αποφοίτησή της από το  PIERCE COLLEGE στην Αγία Παρασκευή Αττικής  συνέχισε με σπουδές στο DEREE COLLEGE, στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (BACHELOR OF SCIENCE IN BUSINESS ADMINISTRATION). Εργάσθηκε στον ιδιωτικό τομέα για ομίλους εταιρειών, κυρίως για μεγάλη ιδιωτική Τράπεζα.

Είναι απόφοιτος της ΣΧΟΛΗΣ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ Ι.ΒΟΡΓΙΑ στο Παλαιό Φάληρο, με τετραετείς  σπουδές ζωγραφικής στο πρόγραμμα FINE ART. Επιπλέον παρακολούθησε  2 προγράμματα συνολικής διάρκειας ενός έτους  με εστίαση στον Σουρεαλισμό και στον Εξπρεσιονισμό. Σε ολόκληρη την μαθητική και φοιτητική πορεία της υπήρξε αριστούχος.     

– Κυρία Αδαμοπούλου, τι είναι η τέχνη για εσάς;

– Η τέχνη είναι για εμένα αυτοέκφραση, επικοινωνία και χαρά. Είναι μία εσωτερική ανάγκη να δημιουργήσω κόσμους φανταστικούς μέσα από τους οποίους  μπορώ να εκφράσω σκέψεις, συναισθήματα, προβληματισμούς, όνειρα, βιώματα, γνώσεις  ή  να υμνήσω την αρμονία του κόσμου και επιπλέον να επικοινωνήσω με άλλους ανθρώπους ευρισκόμενη σε μία διαδραστική σχέση μαζί τους.

Υπάρχει επικοινωνία, καθώς ως δημιουργός βρίσκομαι σε διάλογο με τον θεατή μέσω του έργου, το οποίο εκείνος βιώνει μέσα από την δική του ματιά, την δική του φαντασία, τα βιώματά του, το συναίσθημα και την νόησή του.

Πιστεύω ότι ο προβληματισμός και το μήνυμα του καλλιτέχνη μπορούν να ενσταλαχθούν στον θεατή, να τον αφυπνίσουν και να τον οδηγήσουν σε έναν κριτικό αναστοχασμό, προσδίδοντας στην τέχνη ρόλο παιδαγωγικό, κοινωνικό, θεραπευτικό, αλλά και ψυχαγωγικό. Άλλωστε η έννοια της ψυχαγωγίας αναφέρεται στην συμμετοχή κάποιου  σε έργα πολιτισμού που τον μορφώνουν πνευματικά και αισθητικά και τον εξευγενίζουν (ψυχαγωγία= ψυχή+ αγωγή).

Θεωρώ λοιπόν  ότι  η τέχνη μπορεί να προσφέρει, τόσο στον καλλιτέχνη όσο και στον θεατή, ψυχαγωγία, καθώς και διασκέδαση  δηλαδή φυγή από την πραγματικότητα, ξαλάφρωμα από τις έννοιες. Όταν ζωγραφίζω, διασκεδάζω, παίζω και αισθάνομαι χαρά, την χαρά της δημιουργίας, ενώ το παραγόμενο έργο μπορεί να  ψυχαγωγήσει, να συγκινήσει, αλλά και να διασκεδάσει και τον θεατή εάν τον  «ταξιδέψει», απομακρύνοντας τον από τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Νομίζω  ότι είχε δίκιο ο Πάμπλο Πικάσο όταν είπε ότι  «Ο σκοπός της Τέχνης είναι να ξεπλύνει την σκόνη της καθημερινότητας από την ψυχή μας».

-Ποια είναι η πρώτη δημιουργική στιγμή που θυμάστε;

-Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδάκι να χαράζω σπιτάκια και προσωπάκια επάνω στην άμμο με ένα ξυλαράκι και αργότερα, να ζωγραφίζω σκιτσάκια, που απεικόνιζαν  κυρίως κοριτσάκια, σε όποιο χαρτί έπεφτε στα χέρια μου.

Η ζωγραφική ήταν ανέκαθεν το χόμπι μου και ο πατέρας μου, ο οποίος  είχε αντιληφθεί την κλίση και την αγάπη μου για την ζωγραφική, φρόντισε να λάβω από μικρή ηλικία  μαθήματα σχεδίου- ζωγραφικής δι΄αλληλογραφίας από την Σχολή ABC.

-Τι σας προσέλκυσε στον Σουρεαλισμό και τον Εξπρεσιονισμό και πώς έχουν επηρεάσει το έργο σας;

–Στον Σουρεαλισμό με προσέλκυσε η ελευθερία της υπέρβασης της λογικής για την δημιουργία κόσμων φανταστικών «επάνω ή πέρα από την πραγματικότητα», οι οποίοι  δημιουργούνται μέσα από την εξερεύνηση του ασυνείδητου και των ονείρων και εκφράζονται μέσω συμβόλων και μεταφορών προκειμένου να αποδοθούν οι αφηρημένες έννοιες.

Στον Εξπρεσιονισμό  με προσέλκυσε  η μεγάλη μου αγάπη για το χρώμα και η έμφαση που έδινε το κίνημα στην έκφραση των συναισθημάτων του καλλιτέχνη, ο οποίος αποτύπωνε την υποκειμενική του αντίληψη για τα πράγματα (έντονα χρώματα, παραμόρφωση, περιγράμματα στις μορφές).

Επίσης ισχυρό κίνητρο για περαιτέρω μελέτη του Εξπρεσιονισμού απετέλεσε το βιβλίο του Βασ. Καντίνσκυ «ΓΙΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ» (1910) που με εντυπωσίασε με τις απόψεις του ζωγράφου, ο οποίος πιστεύει στην δύναμη  και στην ψυχολογική απήχηση του χρώματος.

Επίσης ο Καντίνσκυ προσδίδει στην Τέχνη μία πνευματικότητα, αναζητώντας τον καταλληλότερο τρόπο έκφρασης του εσωτερικού περιεχομένου της φόρμας (εσωτερική αναγκαιότητα), με στόχο την προσέγγιση της ανθρώπινης ψυχής, για την ανάπτυξη και την ευαισθητοποίηση της. Ως σπουδαιότερο στοιχείο της εικαστικής γλώσσας θεωρεί το χρώμα  και δευτερευόντως το σημείο, την γραμμή και την επιφάνεια.

Πιστεύω ότι όταν κάποιος καλλιτέχνης μελετά έργα τέχνης άλλων δημιουργών γνωρίζει, αφομοιώνει και αναπλάθει κάποια στοιχεία που τον εντυπωσιάζουν και κρίνει ότι μπορούν να τον εκφράσουν και εμπνέεται δημιουργώντας κάτι νέο, εντελώς δικό του.  

Με αυτόν τον τρόπο με επηρέασαν τα πιο πάνω καλλιτεχνικά κινήματα, αφού και εγώ δημιουργώ στα έργα μου φανταστικούς κόσμους, χρησιμοποιώντας συνήθως έντονα χρώματα, στοιχεία γεωμετρικά, συμβολισμούς και αλληγορίες, μορφές πραγματικές ή φανταστικές, καθώς και αντιθέσεις πάσης φύσεως π.χ. αντιθέσεις στις υφές, στο φως, στα χρώματα, στις κλίμακες των μορφών, στον τρόπο γραφής -αφαιρετική και ακριβής στο ίδιο έργο. 

– Θα θέλαμε να μας πείτε λίγα λόγια για την επόμενη ατομική σας έκθεση που ετοιμάζετε στην Argo Gallery τον Οκτώβριο. Ποιο είναι το θέμα της, τι να περιμένει το κοινό και πώς αισθάνεστε που συνεχίζετε αυτή τη συνεργασία; 

Ο τίτλος της έκθεσης είναι «ΠΕΡΙ ΓΡΑΦΗΣ-ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ» και το θέμα της είναι η γραφή και η τεράστια σημασία της για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό. Ουσιαστικά, η γραφή είναι η κωδικοποίηση, με σύμβολα, της ομιλίας και της σκέψης και καθιστά δυνατή την καταγραφή της ιστορίας και της μνήμης των ανθρώπων, συμβάλλοντας στην διάδοση του πολιτισμού.            

Η γραφή όμως, πέρα από το νόημα που εκφράζει, είναι και γραμμή και έχει αισθητική αξία, οπότε υπάρχει αλληλοσύνδεση λόγου και εικόνας. Γι΄αυτό  στα έργα μου η γραφή χρησιμοποιήθηκε τόσο για την μορφή της, ως δομικό στοιχείο της σύνθεσης, όσο και για το νόημά της, το οποίο εκφράζεται με το έργο.

Σε αυτήν την ενότητα της δουλειάς μου χρησιμοποιήθηκε η γραφή ως εργαλείο αφήγησης και όχημα για να μας ταξιδέψει με το συναίσθημα, τις αισθήσεις, την φαντασία  και τον νου, σε διαφορετικούς τόπους, χρόνους και πολιτισμούς, δηλαδή να μας ταξιδέψει «στον χώρο και στον χρόνο».

Όσον αφορά στην Argo Gallery, μία από τις παλαιότερες γκαλερί της Αθήνας, με κύρος και ιστορία, θεωρώ τιμή μου την εμπιστοσύνη με την οποία περιβάλλει το έργο μου και μου προσφέρει σταθερή συνεργασία από τα πρώτα βήματά μου, όταν μου άνοιξε την πόρτα για την πρώτη ατομική έκθεσή μου.

-Τι συμβουλή θα δίνατε σε ένα νέο καλλιτέχνη;

-Θα συνιστούσα εργατικότητα, αναζήτηση, ευαισθητοποίηση ώστε να λαμβάνει ερεθίσματα που μπορεί να προέρχονται  από την καθημερινότητα  ή από την μελέτη/γνώση ή από συναισθήματα, μνήμες και βιώματα, αλλά και από σκέψη.       

Να δουλεύει πολύ και να αναζητά «το νέo» πειραματιζόμενος με ό,τι τον εκφράζει (χωρίς να υποκύπτει στις εκάστοτε τάσεις της τέχνης εάν δεν τον αντιπροσωπεύουν) χρησιμοποιώντας την νόηση, την φαντασία, το όνειρο, το συναίσθημα και το παιχνίδι γιατί ένας δημιουργός παραμένει πάντοτε παιδί. 

Συμμετοχές σε εκθέσεις