«Mighty Aphrodite», μια 90’s γεύση από Νέα Υόρκη… και λίγο από αρχαία Ελλάδα

Γράφει η Μαρία Δήμου

Γέννημα-θρέμμα Νεοϋορκέζος, λάτρης της υπέρλαμπρης μεγαλούπολης, με τα θετικά και τα αρνητικά της, ο Woody Allen, περιφέρεται για πολλοστή φορά στα χαώδη σοκάκια του Manhattan με πρωταγωνιστή τον ίδιο απέναντι στην νεαρή τότε, Helena Bonham Carter. Εκείνος αθλητικός ρεπόρτερ, ενώ εκείνη αναδυόμενη καλλιτέχνιδα στον χώρο της τέχνης της ζωγραφικής, ξεκινούν οι δυο τους επιπόλαια μια νέα οικογένεια, υιοθετώντας τον μικρό Max.

Την ιστορία, πλαισιώνει μια αρχαιοελληνική χορωδία, η οποία, ούσα πανταχού παρούσα, συμβουλεύει ή αποτρέπει τον Lenny (Woody Allen), ανάλογα με την εκάστοτε επιλογή που αναγκάζεται να κάνει. Με χιουμοριστικό ύφος, ο Woody Allen συνδέει το Manhattan με την αρχαία Ελλάδα και δίνει παραστατικότητα στην ιστορία του, επιδιώκοντας έτσι, να μην παραλείψει και την αγάπη του για την Ευρωπαϊκή τέχνη και τον πολιτισμό. Η οποία άλλωστε είναι και μια βασική επιρροή του για το σενάριο του «Mighty Aphrodite».

Mighty Aphrodite
Πηγή εικόνας: imdb.com

Ενώ ο Lenny παρατηρεί τον γιο του να μεγαλώνει και την μητέρα του να απομακρύνεται, χαμένη στο αιώνιο αδιέξοδο της τέχνης της σε συνδυασμό με τα απρόοπτα κοσμικά στα οποία οφείλει να κάνει συχνά πυκνά την παρουσία της, αποστασιοποιείται και ο ίδιος πλέον από την πραγματικότητα, κάνοντας ένα βήμα πίσω και βλέποντας πως η ζωή του δεν εξελίχθηκε όπως θα επιθυμούσε. Όμως, ο μικρός Max, άθελά του γίνεται η αφορμή για εκείνον να ανακτήσει το ενδιαφέρον και το πάθος του για την ζωή.

Ο Lenny, αποκτά μια αλλόκοτη εμμονή με το να ξεσκαλίζει το παρελθόν και τις ρίζες του Max, ανακαλύπτοντας πως η μητέρα του, είναι μια χαριτωμένη, νεαρή, ιερόδουλη. Μέσω της δουλειάς της, καταφέρνει να την προσεγγίσει σαν “πελάτης” και από την πρώτη τους γνωριμία και έπειτα, περνούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους μαζί. Εκείνος μαθαίνει περισσότερα για την άδοξη κατάληξη της Linda όσο εκείνη αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά τις κρυφές χάρες της ζωής, που μάλλον της είχαν κρυφτεί αρκετά καλά έως τώρα.

Πηγή εικόνας: imdb.com

Στο μεταξύ, η Amanda (Helena Bonham Carter), δηλώνει φανερά την δυσανασχέτησή της με την τροπή που έχει πάρει η σχέση της με τον Lenny και την κατά συνέπεια, αήττητη ανάγκη της να βάλει “πλώρη” για μια ξένη αγκαλιά. Κι όπως είθισται στο γουντιαλενικό σύμπαν, δύο άνθρωποι που κάποτε επέλεξαν συνειδητά να τραβήξουν το ίδιο κουπί, η φουρτούνα της ρουτίνας και της φθοράς τελικά δεν τους επέτρεψε να παραμείνουν ενωμένοι, συνήθως, για καθαρά εγωιστικούς λόγους.

Ο καθένας ξεχωριστά, νιώθει την ανάγκη να αποτραβηχτεί από την δειλή κανονικότητα του γάμου του και να αφιερωθεί αποκλειστικά στο δικό του προσωπικό ταξίδι. Το οποίο ίσως αργότερα να αποτελέσει και αιτία επανασύνδεσης. Μπορεί να μην είναι τίποτα παραπάνω από ένα πολύωρο όνειρο εξερεύνησης των προσωπικών διλημμάτων, ενδοιασμών ή φόβων, που αργά ή γρήγορα θα ξεκαθαρίσουν και εν τέλει όλα θα μπουν στην θέση τους.

O Woody Allen, σε αυτό του το ταξίδι, συναντά δύο φρέσκες φιγούρες, εκείνη της Helena Bonham Carter, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει την επιτυχημένη καριέρα της από την προηγούμενη δεκαετία και με εντυπωσιακή άνεση μετατρέπεται σε Νεοϋορκέζα καλλιτέχνιδα, ενσωματωμένη άρτια στην τεχνική του Woody Allen, αλλά και εκείνη της νεαρής Linda. Η ανάλαφρη και ανέλπιστα χιουμοριστική πινελιά και τσαχπινιά της Mira Sorvino, ως Linda, δίνει μια μαγνητική φρεσκάδα και ποιότητα στο δίδυμο Linda-Lenny, αποκλειστικά, μάλιστα, χάρη στην οποία η συμπρωταγωνίστρια είναι αληθινά συμπαθής.

Πηγή εικόνας: imdb,com

Αρκεί μια επιφανειακή βουτιά για να ανακαλύψει κανείς το υποτιμημένο αυτό κρυφό διαμαντάκι, ανάμεσα στον απύθμενο βυθό της φιλμογραφίας του ανήσυχου σκηνοθέτη. Είναι κάτι που μας θυμίζει τον παλιό καλό καιρό, όμως με μία νότα ανανέωσης επιπλέον, ενσωματωμένο πλήρως στην μαγεία των 90’s. Είναι λίγο η μουσική, η ζεστασιά της φωτογραφίας (από τον χρόνια συνεργάτη του, Carlo Di Palma), το ιδιαίτερο, σήμα κατατεθέν, χιούμορ του, οι συναρπαστικά κουλές ιστορίες που σκαρφίζεται για τους ανίδεους χαρακτήρες του, αλλά περισσότερο από όλα, το μεράκι με το οποίο αφοσιώνεται στην ολική ποιότητα των έργων του, ακόμη κι αν πρόκειται για μια απλή, ρομαντική κωμωδία.

Share this
Tags
Μαρία Δήμου
Μαρία Δήμου
Έχω σπουδάσει Σκηνοθεσία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και ασχολούμαι με τον κινηματογράφο και την αρθρογραφία σε θέματα που άπτονται της τέχνης και του πολιτισμού.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Antoine de Saint-Exupéry: Ο πρίγκιπας της παιδικής μας ηλικίας

Γράφει η Λιάνα Ζωζά Ο Antoine de Saint-Exupéry, ο "μπαμπάς" του Μικρού Πρίγκιπα, δεν είχε σίγουρα στο μυαλό του, όταν έγραφε το βιβλίο του, πως...

Ο Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός του Μπάρνετ Νιούμαν ενάντια στον «κρατικό καπιταλισμό και την απολυταρχία»

Γράφει ο Γιώργος Δήμος Γιος Εβραίων μεταναστών από την Πολωνία, ο Αμερικανός εικαστικός και κύριος εκπρόσωπος του κινήματος του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού, Μπάρνετ Νιούμαν, γεννήθηκε το...

Ψήφισμα για τον θάνατο της Μαρίνας Λαμπράκη- Πλάκα από το Δ.Σ της “Ελληνικής Ένωσης Γυναικών στον Πολιτισμό και τον Τουρισμό”

Το Διοικητικό Συμβούλιο της “ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ” συνήλθε σε έκτακτη συνεδρίαση με αφορμή της είδησης του θανάτου της σπουδαίας...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

More like this