Ο Παύλος Διονυσόπουλος (1930–2019) υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες εικαστικούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα, που εκπροσώπησε επάξια την ελληνική καλλιτεχνική πρωτοπορία στο διεθνές στερέωμα. Γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1930 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα (1949–1953), υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Μόραλη. Το 1954, με γαλλική υποτροφία, μετέβη στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Γκραντ Σομιέρ.

Από το 1955 έως το 1958 εργάστηκε στην Αθήνα στο θέατρο και τη διαφήμιση, ενώ το 1958 επέστρεψε στο Παρίσι με υποτροφία του ΙΚΥ, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα και άνοιξε το εργαστήριό του. Στη γαλλική πρωτεύουσα ήρθε σε επαφή με σημαντικούς καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Ρεϊμόν Αν, ιδρυτής του κινήματος του νέου ρεαλισμού, και οι γλύπτες Σεζάρ, Τζιακομέτι, Κάλντερ και Ντιμπιφέ, καθώς και με τον κριτικό και φιλόσοφο Πιερ Ρεστανί, που άσκησε μεγάλη επιρροή στη σύγχρονη τέχνη.

Ο Παύλος ενσωμάτωσε στις δημιουργίες του στοιχεία του νεοντανταϊσμού, της ποπ αρτ και του νέου ρεαλισμού, αναπαράγοντας δεδομένα της καθημερινότητας μέσα από τη χρήση κομμένων λωρίδων από αφίσες, μεταλλικού σύρματος και άλλων υλικών. Δημιούργησε χαρακτηριστικές συνθέσεις με αντικείμενα όπως γραβάτες, σακάκια, παλτά και πουκάμισα, κρεμασμένα σε καρέκλες, κρεμάστρες ή τοίχους, καθώς και κουρτίνες, δέντρα, κολόνες, νεκρές φύσεις, τοπία, θάλασσες και χωράφια. Η δυναμική των χρωμάτων και ο τρόπος συγκόλλησης του υλικού προσέφεραν στα έργα του έντονο οπτικό ενδιαφέρον και πρωτοτυπία. Επιπλέον, έχει δημιουργήσει καλλιτεχνικά περιβάλλοντα και έχει πραγματοποιήσει δύο χάπενινγκ, εμπλουτίζοντας το πεδίο της σύγχρονης τέχνης.

Το 1964 πραγματοποίησε την πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ συμμετείχε σε πολυάριθμες ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις, μεταξύ των οποίων οι Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1958), των Παρισίων (1965, 1978), της Βενετίας (1980) και τα Ευρωπάλια (1982). Το 1997 διοργανώθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του στη Θεσσαλονίκη, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που παρουσιάστηκε αργότερα και στην Αθήνα, στο Εργοστάσιο της ΑΣΚΤ.

Ένα από τα πιο γνωστά έργα του, οι «Ποδοσφαιριστές», κοσμεί τον σταθμό του Μετρό στην Ομόνοια, αναδεικνύοντας την πολυδιάστατη καλλιτεχνική του προσέγγιση και την επιρροή του στην αστική αισθητική της Αθήνας.