Γράφει η Μαρία Δήμου
Πρόσφατα αποχαιρετίσαμε άλλη μια σταρ του μακρινού αλλά ποτέ ξεχασμένου ευρωπαϊκού κινηματογράφου των 60’s, την αλησμόνητη Γαλλίδα ηθοποιό, Brigitte Bardot.
Η Brigitte έφυγε στην ηλικία των 91 στο σπίτι της στο Σαιν-Τροπέ της Γαλλίας έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Πάντοτε κινούσε το ενδιαφέρον του τύπου, άλλοτε με τις τολμηρές της εμφανίσεις, άλλοτε με την προσωπική της ζωή κι ενίοτε και με τις αμφιλεγόμενες πεποιθήσεις της, που έως και το τέλος της ζωής της, ενοχλούσαν ή στην καλύτερη αποτελούσαν συχνά θέμα συζήτησης.
Προς τιμήν μιας σημαντικής παρουσίας για τον χώρο του κινηματογράφου, των μίντια, της μόδας, της μουσικής καθώς και για τον αγώνα της για το γυναικείο φύλο και τα ζώα, αναφερόμαστε σε μερικές από τις πιο αγαπημένες μας στιγμές της στο σινεμά από το ξεκίνημά της έως και τις τελευταίες της εμφανίσεις στη μεγάλη οθόνη.
«Μανίνα, ο γυμνός θησαυρός» (1952)
Η έφηβη Brigitte Bardot, το ‘52 μεταμορφώνεται σε… Μανίνα! Ένας νεαρός άντρας ψάχνει για ένα θησαυρό στην Κορσική και στο διάβα του γνωρίζει κάτι πολυτιμότερο, μια γυναίκα ονόματι Μανίνα. Η Μανίνα είναι μια όμορφη δεσποινίδα με σπινθηροβόλο βλέμμα και πάθος για την περιπέτεια, πρόθυμη να βοηθήσει τον κεντρικό ήρωα να βρει αυτό που ψάχνει. Ακόμη κι αν αυτό, βρίσκεται μπροστά στα μάτια του αλλά απλώς αδυνατεί να το δει…
«Και ο Θεός… έπλασε τη γυναίκα» (1956)
Η Juliette (Brigitte Bardot) μπορεί να ζει σε μια μικρή κοινότητα αλλά δεν ζει σίγουρα στα «κουτάκια» αυτής. Μονίμως σε μια ένταση, σαν άγριο ζώο μέσα σ’ ένα κλουβί, η ηρωίδα προκαλεί ψιθύρους στη μικρή πόλη του Σαιν-Τροπέ, κάνει τις γυναίκες να σχολιάζουν και τους άντρες να χάνουν τον ύπνο τους. Αισθησιακή, άγρια και απαράμιλλα γοητευτική, η νεαρή Bardot δίνει μια από τις διασημότερες ερμηνείες της στην πρώτη της συνεργασία με τον τότε σύντροφο αλλά και χρόνια συνεργάτη της, Roger Vadim.
«Η Μπαμπέτ πάει στον πόλεμο» (1959)
Το ‘59, η Bardot γίνεται Μπαμπέτ και με σατιρική διάθεση συμπρωταγωνιστεί με τον δεύτερο σύζυγό της, Jacques Charrier στην ομώνυμη ταινία του Christian-Jaque. Η «Μπαμπέτ» τοποθετείται σε μια γερμανοκρατούμενη Γαλλία ενώ από λάθος βρίσκεται να προπονείται για να γίνει κατάσκοπος, κάτι στο οποίο γρήγορα φανερώνεται πως είναι ανέλπιστα καλή. Δυναμική, γενναία και λίγο ατσούμπαλη, η Bardot εδώ ξεδιπλώνει τον πιο χαριτωμένο της εαυτό, αφήνοντας για λίγο την εικόνα της femme-fatale στην άκρη.
«Η αλήθεια» (1960)
Το ‘60, ο οραματικός Henri-Georges Clouzot, σκηνοθετεί την «Αλήθεια» («La Vérité») και σκιαγραφεί μια πολύπλοκη μεν, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Brigitte δε, χαρακτήρα, την Dominique.
Η Dominique είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, φυλακισμένο και πάλι στα όρια μιας επαρχιακής πόλης και τους οπισθοδρομικούς κατοίκους της. Έπειτα από τον τραγικό θάνατο του συντρόφου της, η πρωταγωνίστρια υπόκειται σε μια εξουθενωτική δικαστική δοκιμασία, ξετυλίγοντας το κουβάρι της ιστορίας πίσω από τον θάνατο του κάποτε αγαπημένου της αλλά και του χαρακτήρα της, σε μια από τις σπουδαιότερες ερμηνείες της καριέρας της.
«Η ανάπαυση του πολεμιστή» (1962)
Brigitte Bardot και Roger Vadim ξανά μαζί, όμως αμιγώς επαγγελματικά. Η ηθοποιός ενσαρκώνει την Geneviève που μάχεται με νύχια και με δόντια να κρατήσει τη σχέση της με τον άπιστο, ρέμπελο και μονίμως συναισθηματικά σκορπισμένο, Renaud (Robert Hossein). Σε αυτό το ρομαντικό δράμα, η Bardot μετατρέπεται σε μια γυναίκα με αρχές αλλά διαφορετικά όνειρα από εκείνα που της επιτάσσει η μοίρα σε μια ασφυκτική κοινωνία, αφήνοντας πίσω της κάθε ίχνος εγωισμού, επιχειρώντας να διδάξει στον συνοδοιπόρο της το νόημα της αγάπης και να του εξηγήσει πως ακόμη και οι ζιγκολό οφείλουν να αποσυρθούν κάποια στιγμή…
«Η περιφρόνηση» (1963)
Το ‘63, η ηθοποιός αναλαμβάνει έναν ακόμη ρόλο-σταθμό για την φιλμογραφία της, εκείνο της Camille στην ταινία του Jean-Luc Goddard. Η Camille, είναι σύζυγος του πρωταγωνιστή, Paul (Michel Piccoli), ο οποίος αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία μιας κινηματογραφικής προσαρμογής της «Οδύσσειας».
Παράλληλα με τα γυρίσματα της ταινίας, ξεκινά και το δικό του δύσβατο ταξίδι με προορισμό την διατήρηση της προσωπικής του ζωής και της αποφυγής του να πάρει τα ηνία η επαγγελματική του, με τον γάμο του να βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και την Camille… διαρκώς να τον περιφρονεί!
«Βίβα Μαρία» (1965)
Το ‘65, ακολουθεί και πάλι μια πολιτική σάτιρα για την καριέρα της Brigitte, με την ίδια να φανερώνει για μια ακόμη φορά την κωμική της πλευρά με επιτυχία.
Στο «Βίβα Μαρία», υποδύεται μια από τις δύο πρωταγωνίστριες με το ίδιο όνομα, οι οποίες πέρα από αυτό δεν μοιράζονται στην πραγματικότητα κανένα άλλο κοινό. Όμως καθότι η χημεία τους ως καλλιτέχνιδες είναι αναμφισβήτητη, μαζί με την άλλη Μαρία (Jeanne Moreau), συνεργάζονται με στόχο την εξάπλωση της επαναστατικής τους ιδεολογίας.
«Ιστορίες μυστηρίου» (1968)
Οι «Ιστορίες μυστηρίου» («Spirits of the Dead») είναι μια ανθολογία μυστηρίου βασισμένη στα διηγήματα του θρυλικού Edgar Allan Poe που αποτελείται από τρεις ιστορίες. Ανάμεσα σε ένα διακεκριμένο cast, η Brigitte Bardot κάνει την δική της εμφάνιση στην δεύτερη κατά σειρά ιστορία συμπρωταγωνιστώντας με το αρσενικό sex symbol της εποχής, Alain Delon.
Η ιστορία, σκηνοθεσίας Louis Malle, ακολουθεί έναν άντρα που βασανίζεται από την παρουσία του σωσία του, η οποία τον θέτει σε σκέψεις για το τι είναι αυτό που αντικατοπτρίζει αυτός και τον φοβίζει τόσο, ερχόμενος αντιμέτωπος με τον δικό του εαυτό.
«Δύο λησταρχίνες σαρώνουν το Γουέστ» (1971)
Η εν λόγω ταινία του ‘71 ακούει επίσης και στους τίτλους «Les Pétroleuses» ή «The Legend of Frenchie King» και αφορά ένα μεγαθήριο της παρανομίας του οποίου η ομάδα αποτελείται από αδίστακτες και εξαιρετικά γοητευτικές λήστριες.
Πρωταγωνίστριες, η Brigitte Bardot πλάι στην Claudia Cardinale, μια ακόμη μοναδική στο είδος της ηθοποιό που μας άφησε προσφάτως. Το προκείμενο σκηνοθετικό εγχείρημα του Christian-Jaque (σκηνοθέτη του «Η Μπαμπέτ πάει στον πόλεμο») ίσως να μην ενθουσίασε τους κριτικούς αλλά αποτελεί απτή απόδειξη ότι δύο δυναμικές καλλονές και πρώτα ονόματα της εποχής, όχι μόνο μπορούν να συνυπάρξουν αλλά αν γίνουν ομάδα, θριαμβεύουν!
«Αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα» (1973)
Βρισκόμαστε στα 70’s και οι δρόμοι του Roger Vadim και της Brigitte Bardot συναντιούνται εκ νέου καλλιτεχνικά στην ταινία «Don Juan» («Αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα»).
Σπάζοντας τα κοινωνικά στερεότυπα έως τότε, ο Vadim τολμηρά όπως είθισται να κάνει, σκιαγραφεί μια θηλυκή βερσιόν του Δον Ζουάν. Μια γυναίκα, την Jeanne (Brigitte Bardot), η οποία αφήνεται πλήρως στην απόλαυση του έρωτα και της ασυδοσίας, ραγίζοντας ανεξέλεγκτα καρδιές στο δρόμο της.
