Γράφει η Ζέτα Τζιώτη

Η ανάγκη συνύπαρξης, συμπόρευσης και σύγκλισης των δημιουργικών δυνάμεων των λογοτεχνών και γιατρών Θεόδωρου Χήρα και Στάθη Βλαχάκου έφερε στο φως το μυθιστόρημα “Bleu”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Η ιστορία αφορά έναν εκκολαπτόμενο Γάλλο συγγραφέα, τον Ζωρζ Λεκλέρ με καταγωγή από το επαρχιακό δουκάτο της Νορμανδίας, όπου γεννήθηκε και πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Στη εφηβεία του και χωρίς την θέλησή του, η ακροβάτισσα μητέρα του τον οδηγεί για μετεγκατάσταση στην πόλη του φωτός. Ο ήρωας, ενήλικας πλέον, περιφέρεται στους δρόμους του Παρισιού και κάποια βραδιά παρασύρεται σε παραβατική συμπεριφορά. Το γενετικό υλικό όμως, που συλλέγει η Διεύθυνση Εγληματολογικών Ερευνών οδηγεί ψευδώς την Γαλλική Αστυνομία στη σύλληψη ενός διάσημου και εκρηκτικού Γάλλου συγγραφέα, του Ζιλιέν Αστρίντ, ο οποίος ωστόσο, δείχνει να δέχεται την ενοχή του και να απολαμβάνει την προφυλάκιση. Οι ζωές των δύο αντρών θα αναμιχτούν σε μία άνευ προηγουμένου άσπονδη γνωριμία με αγεφύρωτες διαφορές. Θα συναντηθούν ελάχιστες στιγμές σε πραγματικό χρόνο, αλλά η ζωή του καθενός θα καθορίζεται και θα εξαρτάται εμμονικά από την ζωή του άλλου.

Στο μυθιστόρημα “Bleu”, η πλοκή εκκινεί από ένα σχεδόν τυχαίο λάθος των Αρχών για να εξελιχθεί σε μια αναζήτηση  ταυτότητας και αυτοαναίρεσης

Αφού διαβάσαμε το βιβλίο, που μάς άρεσε πολύ, συναντήσαμε τους δύο συγγραφείς και μιλήσαμε για το δημιουργικό τους εγχείρημα.

-Κύριε Χήρα, ξεκινώ την κουβέντα μας με την δημιουργία του μυθιστορήματος “Bleu”, που ουσιαστικά γράψατε εκ περιτροπής με τον κ. Στάθη Β. Βλαχάκο. Πώς αποφασίσατε  να φέρετε εις πέρας αυτό το τόσο δημιουργικό εγχείρημα;

-ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΗΡΑΣ: Η σπίθα, που γέννησε και συντήρησε μέχρι τέλους το εγχείρημα, ήταν η αρχέγονη ανάγκη συνύπαρξης, συμπόρευσης και σύγκλισης δυνάμεων. Η ανάγκη να πρωτοπορήσουμε, να πειραματιστούμε σε άγνωστα νερά.

Με αυτή τη διάθεση, χαλιναγωγήσαμε τις μικρότητες της ανθρώπινης συμπεριφοράς, τα ταπεινά πάθη επικράτησης και ενάμισι χρόνο μετά από ένα ταξίδι συγγραφικής ευτολμίας, παρουσιάζουμε σήμερα, υπερήφανοι, το μπλε μυθιστόρημά μας.

–Πόσο δύσκολο ήταν αυτό το τόλμημα για εσάς, κύριε Βλαχάκο;

 -ΣΤΑΘΗΣ ΒΛΑΧΑΚΟΣ: Δύσκολο δεν θα το έλεγα, αλλά πάντα μια καινοτομία  στην πεπατημένη, ελλοχεύει κινδύνους και αποπροσανατολισμό, πράγμα το οποίο δεν έγινε από εμάς. Ήταν ενδιαφέρουσα αυτή η πρωτότυπη συνεργασία, με το αποτέλεσμα να μας αφήνει απόλυτα ικανοποιημένους.

-Εμπνευστήκατε από το δημιουργικό συγγραφικό εγχείρημα του 1958, το περίφημο “Μυθιστόρημα των Τεσσάρων» των Ηλία Βενέζη, Άγγελου Τερζάκη, Μ. Καραγάτση και Στράτη Μυριβήλη. Πόσο επηρέασαν και καθόρισαν τη λογοτεχνική σας ματιά οι παραπάνω συγγραφείς; 

-ΣΤΑΘΗΣ ΒΛΑΧΑΚΟΣ: Στο παρελθόν υπήρξαν συγγραφικές συνεργασίες, πειράματα κυρίως εκ του ασφαλούς, μιας και οι συγγραφείς είχαν μεγάλη αναγνωρισιμότητα, συχνά δε διάσημοι που έβρισκαν νομίζω διασκεδαστικό να εκτίθενται διαφορετικά. Εμείς όμως δεν νοιώσαμε έτσι.

Ήταν ας πούμε μια φιλική συμμετοχή όπως αναγράφονται στις διαφημίσεις, σε μια ιδέα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε με σοβαρότητα υπευθυνότητα.  Νομίζω πως το αποτέλεσμα μας δικαίωσε.

-ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΧΗΡΑΣ: Στην πραγματικότητα το «Μυθιστόρημα των τεσσάρων» παραμένει στη μνήμη μας σαν αναφορά δείγματος επιτυχημένης καλαθόπλεκτης συγγραφής και μάλιστα από σημαντικούς λογοτέχνες των ελληνικών γραμμάτων. Όχι ως θεματική επιρροή.

-Ποια λογοτεχνικά έργα των Μυριβήλη, Βενέζη, Τερζάκη και Καραγάτση  έχετε αγαπήσει;

-Σ.Β.: Βέβαια την Γαλήνη και την Μεγάλη Χίμαιρα αυτό το μεγαλειώδες ψυχογράφημα. Προσωπικά θαυμάζω τον Καραγάτση για την συγκλονιστική του γραφή και τις ανατρεπτικές μεθόδους του στην συγγραφή.

-Θ.Χ.: Ας αναφέρω την “Δασκάλα με τα χρυσά μάτια” του Μυριβήλη που διαθέτει ανομολόγητους στόχους και περιπίπτει σε ονειρικές ουτοπίες. Από την άλλη, η λυρική “Γαλήνη” αποκύημα της συγγραφικής δεινότητας του Βενέζη, εστιάζει στην διαψευσμένη ελπίδα για γαλήνη που δεν προσφέρεται απλόχερα σε κανέναν. Πόσο μάλλον σε περιπτώσεις ξεριζωμένων προσφύγων.

-Ας έρθουμε στην ιστορία του “Bleu”. Θα ήθελα να ξετυλίξετε το κουβάρι του μύθου των δύο κεντρικών ηρώων σας, των Ζωρζ Λεκλέρ και Ζιλιέν Αστρίντ.

-Σ.Β.:  Δύο συγγραφείς που αναζητούν ο καθένας με τα βιώματα του, την απόλυτη επιτυχία και την διατήρηση της όποιας φήμης. Ο καθένας σε διαφορετικό επίπεδο, αλλά με κοινούς στόχους.

–Θ.Χ.: Το μυθιστόρημα “Bleu” εγγράφεται σε μία ιδιαίτερη κατηγορία μυθιστορηματικής αφήγησης, όπου η πλοκή εκκινεί από ένα σχεδόν τυχαίο λάθος των Αρχών για να εξελιχθεί σε μια αναζήτηση  ταυτότητας και αυτοαναίρεσης. Οι δύο ήρωες θα οδηγηθούν τελετουργικά στην αποκάλυψη της αλήθειας και η αλήθεια θα είναι η συντριβή τους.

–Τελικά, οι ήρωές σας επέλεξαν οι ίδιοι την τύχη τους, ή ήταν η τύχη που τους επέλεξε;

-Σ.Β.: Οι δύο ήρωές μας έχουν επιλέξει την τύχη τους, μια πορεία που έχει φως, της ελπίδας, της επιτυχίας, της ενσυναίσθησης, της παρηγοριάς, της εκπλήρωσης των στόχων, ακριβώς όπως κάνουμε όλοι μας. Ή μήπως όχι. Κινούνται με σιγουριά στον αστερισμό του Bleu.

–Θ.Χ.: Χτυπάτε φλέβα με το ερώτημά σας αφού το θεωρώ σαν το βασικό θέμα που διαπραγματεύεται το βιβλίο: “Ποιος καθορίζει τις ζωές μας;” Παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας και δεν την αφήνουμε στο έλεος με βάρκα την ελπίδα. Η ελπίδα είναι μια επικίνδυνη έννοια. Και αφού πεθαίνει τελευταία, προφανώς εμείς έχουμε πεθάνει λίγο πριν.

Σύμφωνα με τον μύθο, όταν η Πανδώρα έκλεισε το πιθάρι είχε απομείνει μέσα μόνο η Ελπίδα. H ερμηνεία του μύθου, ότι δηλαδή όσες συμφορές και μας βρουν στη ζωή, πάντα υπάρχει η ελπίδα, μοιάζει αφελής. Μας ωθεί στην αδράνεια περιμένοντας ένα καλύτερο μέλλον ως διαρκή και εμμονική φαντασίωση.

Η ελπίδα βρίσκει το νόημά της, μόνο όταν αναπτύσσουμε ενεργό δράση. Όμως είναι απύθμενο το βάθος και ο άνθρωπος κινείται από το απόλυτο σκοτάδι μέχρι το άπλετο φως. Και στο φως υπάρχουν δαίμονες. Αν τώρα ο άνθρωπος νιώσει μικρός και αμήχανος με αυτό που θα ανακαλύψει, ας το διαπραγματευτεί.

-Κλείνοντας, ποιο είναι το μήνυμα που ως συγγραφείς επιθυμείτε να λάβουν οι αναγνώστες του βιβλίου; 

-Σ.Β.: Η σιγουριά που πρέπει να έχουμε στην ζωή μας, πως η επιτυχία και η ευτυχία, είναι έξω από το κατώφλι μας και περιμένουν. Όχι για πολύ. Για αυτό είναι απαραίτητο να δράσουμε με σιγουριά και προσήλωση.

–Θ.Χ.: Η αυτοαναίρεση μέσα από τον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη συνθήκη και τα παθήματα της ψυχής, ίσως οδηγήσει τον άνθρωπο πιο κοντά στην ελευθερία του.