Στο πλαίσιο των πολιτιστικών δράσεων του Δήμου Περιστερίου, ο Δήμαρχος Ανδρέας Παχατουρίδης αναδεικνύει έμπρακτα τη σημασία της τέχνης ως πηγή έμπνευσης, δημιουργίας και κοινωνικής συνοχής, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή στήριξή του προς τους δημιουργούς και τις πολιτιστικές πρωτοβουλίες που εμπλουτίζουν την πόλη.
Σε αυτό το πλαίσιο, παρουσιάζεται μια ξεχωριστή ενότητα έργων της διεθνούς ζωγράφου Gilda Frumkin, μια εικαστική διαδρομή με έντονη εκφραστικότητα και παγκόσμια καλλιτεχνική ταυτότητα.
Μια ακόμη σημαντική στιγμή για την πολιτιστική ζωή του Περιστερίου!
Η Φρούμκιν με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη και μακρά πορεία στον εικαστικό χώρο με πολλές ατομικές εκθέσεις και συμμετοχές σε διεθνείς Biennale, παρουσιάζει έργα της με κεντρική θεματική το «ανθρώπινο πέρασμα».
Η καλλιτέχνιδα ιχνηλατεί την απουσία και την παρουσία του ανθρώπου από το αποτύπωμά του. Η δουλειά της κινείται ανάμεσα σε ρεαλισμό και αφαίρεση, με έντονο συμβολισμό και έμφαση στο “ίχνος” του ανθρώπου, συχνά μέσα από αντικείμενα, θαλάσσια στοιχεία και τοπία που κουβαλούν μνήμη.
Στην έκθεση έχουν ενταχθεί και έργα της εικαστικού, Άννας Βασιλειάδη με τίτλο Keep Dreaming, που δημιουργούν έναν ήσυχο διάλογο, μια συνομιλία ενοτήτων που συνυπάρχουν και εντάσσονται αρμονικά στην ίδια έκθεση, όχι μόνο ανάμεσα σε δύο εικαστικές γλώσσες, αλλά και ανάμεσα σε δύο διαφορετικές γενιές και εμπειρίες του ίδιου κόσμου.
Την ημέρα των εγκαινίων θα προλογίσει την έκθεση η Νικολένα Καλαϊτζάκη – Ζούνη, Ιστορικός Τέχνης, Επιμελήτρια εκθέσεων, δημοσιογράφος, συγγραφέας, Μέλος AICA Ελλάδος
Συναντήσαμε την εικαστικό κατά το στήσιμο της έκθεσης στην Αίθουσα Τέχνης του Δημαρχιακού Μεγάρου του Δήμου Περιστερίου και μιλήσαμε μαζί της.
-Γκίλντα, τι σηματοδοτεί για εσάς η ενότητα της δουλειάς σας που παρουσιάζετε αυτές τις μέρες στην Αίθουσα Τεχνών του Δήμου Περιστερίου;
-Πιστεύω ότι μέσα από αυτή την έκθεση θα καταφέρω να φέρω την τέχνη πιο κοντά σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους. Το Περιστέρι με υποδέχτηκε με μια μεγάλη αγκαλιά και αισθάνομαι την ανάγκη να ανταποδώσω αυτή τη ζεστασιά.
Στη μακρόχρονη πορεία μου, σπάνια έχω συναντήσει ανθρώπους τόσο φιλικούς και ταυτόχρονα τόσο επαγγελματίες· ανθρώπους που πραγματικά νοιάζονται για την επαφή του κοινού με την τέχνη και είναι βαθιά αφοσιωμένοι στη διάδοση του πολιτισμού.
–Υπάρχει μια κεντρική έννοια ή αφήγηση που διατρέχει τα έργα σας;
-Όπως και στις προηγούμενες εκθέσεις μου, έτσι και σε αυτήν, ακολουθώ —και ταυτόχρονα με ακολουθεί— το διαχρονικό θέμα του «ανθρώπινου περάσματος». Μια διαδρομή άλλοτε ορατή και άλλοτε υπαινικτική, που αποτυπώνεται στα ίχνη, στις σιωπές και στις ανεπαίσθητες μεταβολές του χώρου και του χρόνου.
Στα έργα μου επιχειρώ να συλλάβω αυτή τη λεπτή, σχεδόν άυλη παρουσία: τη στιγμή που γίνεται μνήμη, το αποτύπωμα που μένει πίσω, τη φθορά αλλά και τη συνέχεια. Ο άνθρωπος δεν εμφανίζεται πάντα ως μορφή· συχνά υποδηλώνεται μέσα από την απουσία του, μέσα από τα σημάδια που αφήνει, μέσα από το πέρασμά του από τον κόσμο.
Πιστεύω ότι μέσα από αυτή την έκθεση θα καταφέρω να φέρω την τέχνη πιο κοντά σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους, δημιουργώντας έναν χώρο όπου ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από τη δική του πορεία. Το Περιστέρι με υποδέχτηκε με μια μεγάλη αγκαλιά και αισθάνομαι βαθιά την ανάγκη να ανταποδώσω αυτή τη ζεστασιά.
–Πώς αισθάνεσθε ότι συνομιλεί η Αίθουσα Τεχνών του Δήμου Περιστερίου με τα έργα σας;
-Η δουλειά μου απευθύνεται στον άνθρωπο που θέλει να θυμηθεί και να έχει επαφή με την φύση, τα χρώματα και τις ξεχασμένες εικόνες της ζωής του. Είμαι σίγουρη ότι , σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει όλη η ανθρωπότητα, η τέχνη μου θα αγγίξει τον καθένα με έναν απλό και ευχάριστο τρόπο.
-Το “ανθρώπινο πέρασμα” φαίνεται να επανέρχεται στη δουλειά σας. Με το πέρασμα του χρόνου, τι έχει αλλάξει στη ματιά σας πάνω σε αυτό;
-Τίποτα δεν θα μπορούσε να με απομακρύνει από αυτό το νήμα· «το ανθρώπινο πέρασμα» είναι για μένα μια έννοια ανεξάντλητη, σχεδόν απέραντη, ένας κόσμος ολόκληρος που συνεχώς αποκαλύπτει νέες όψεις.
Κι όμως, όταν αισθάνομαι την ανάγκη να πάρω μια ανάσα από τη βαρύτητα και τη σιωπή που το συνοδεύουν, στρέφομαι σε άλλες δύο θεματικές που με συνοδεύουν εξίσου ουσιαστικά: «Ο δρόμος» και «Η Μεσόγειος». Εκεί, η ματιά μου ανοίγει· ο χώρος γίνεται πιο φωτεινός, πιο εξωστρεφής, γεμάτος κίνηση, φως και μνήμες.
Στην παρούσα έκθεση, οι τρεις αυτές διαδρομές συνυπάρχουν. Συνομιλούν μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα ενιαίο αφήγημα όπου το εσωτερικό και το εξωτερικό τοπίο, το ίχνος και η πορεία, η σιωπή και η κίνηση, συναντιούνται και αλληλοσυμπληρώνονται.
–Στα έργα σας ο άνθρωπος συχνά απουσιάζει αλλά ταυτόχρονα είναι παντού. Είναι συνειδητή αυτή η “σιωπηλή παρουσία”;
-Η ομορφιά, για μένα, δεν βρίσκεται στο άψογο ή στο ανέγγιχτο, αλλά σε ό,τι ο άνθρωπος έχει αγγίξει, χρησιμοποιήσει, αγαπήσει και κουβαλήσει μαζί του στον χρόνο — συνειδητά ή ασυνείδητα. Εκεί, στα ίχνη της χρήσης και της φθοράς, αποκαλύπτεται μια βαθύτερη αισθητική: αυτή της μνήμης και της σχέσης.
Η έννοια του «κόμπου» και του «σχοινιού» διατρέχει επίσης τη σκέψη και τη δουλειά μου ως ένα ισχυρό σύμβολο σύνδεσης. Αναφέρεται σε όλα εκείνα με τα οποία επιλέγουμε —ή έχουμε ανάγκη— να είμαστε δεμένοι στη ζωή: μια ιδέα, ένας άνθρωπος, ένας τόπος, μια ομάδα, μια πίστη. Είναι οι δεσμοί που μας ορίζουν, μας συγκρατούν, μας δίνουν κατεύθυνση.
Ίσως τελικά όλοι να αναζητούμε έναν τέτοιο «κόμπο» — ένα σημείο αναφοράς, ένα εσωτερικό αγκυροβόλιο που μας κρατά σταθερούς μέσα στη διαρκή ροή του κόσμου.
-Από πού ξεκινά συνήθως ένα έργο σας: από την εικόνα, το συναίσθημα ή τη μνήμη;
-Η εικόνα ξεπηδά από την μνήμη και ξυπνά το συναίσθημα. Δίχως συναίσθημα δεν θα υπήρχε η τέχνη μου.
-Τα αντικείμενα που εμφανίζονται -σχοινιά, θάλασσα, ίχνη- έχουν προσωπική ή συλλογική φόρτιση;
Τα σχοινιά, οι κόμποι ξεκινάνε από προσωπική φόρτιση , αλλά απευθύνονται σε όλους. Απο την άλλη η θάλασσα είναι το στοιχείο που δεν ησυχάζει ποτέ και όσο πιο κοντά της είσαι τόσο πιο ζωντανοί αισθάνεσαι.
-Κινείστε ανάμεσα στον ρεαλισμό και την αφαίρεση. Πώς αποφασίζετε κάθε φορά πού θα “σταθεί” ένα έργο;
-Όταν ξεκινάω ένα έργο , δεν σκέφτομαι ούτε μ ενδιαφέρει το αν θα σταθεί στο ρεαλισμό η την αφαίρεση. Μπορεί, μέχρι να το θεωρήσω τελειωμένο , να το αλλάξω πολλές φορές.
Είναι βέβαια πολύ σημαντικό για μένα η επικοινωνία προς τα έξω. Πιστεύω ότι εγώ δεν θα μπορούσα να εκφραστώ δίχως τον ρεαλισμό που απελευθερώνεται μέσα από τη αφαίρεση.
–Πόσο σημαντικός είναι για εσάς ο συμβολισμός σε σχέση με την καθαρή εικόνα;
-Πολλές φορές η καθαρή εικόνα μπορεί να συμβολίζει πολλά. Δεν θα έλεγα ότι συμβολισμός είναι πιο σημαντικός από την καθαρή εικόνα ή και το αντίθετο. Σημασία έχει η επικοινωνία, η γέννηση συναισθημάτων.
Τι θα θέλατε να “πάρει” μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την έκθεση;
-Θα ήθελα να χαρεί! Να γεμίσει χρώμα, φως και κίνηση.
-Πιστεύετε ότι η τέχνη σήμερα λειτουργεί περισσότερο ως καταφύγιο ή ως αφύπνιση;
-Η τέχνη είναι ελευθερία. Όποιος θέλει μπορεί να βρει σε αυτήν καταφύγιο και όποιος θέλει μπορεί να την χρησιμοποιήσει ως μέσον για να αφυπνιστεί.
-Μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας, σας εκπλήσσει ακόμη η ζωγραφική;
-Ακόμη εκπλήσσομαι από τη μορφή που παίρνει το κύμα με την παραμικρή κίνηση του νερού…
Από το φως που, ώρα με την ώρα, μεταμορφώνει τα χρώματα και αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αποκαλύπτονται —ή κρύβονται— τα σχήματα.
-Υπάρχει κάτι που δεν έχετε ακόμα τολμήσει εικαστικά;
-Ευχή μου είναι να υπάρχει και να έχω τη δύναμη να το τολμώ.
–Στην έκθεση εντάσσεται και μια ξεχωριστή ενότητα με έργα της Άννας Βασιλειάδη κάτω από τον τίτλο keep dreaming. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή;
-Η έκθεση μιλά για το ανθρώπινο πέρασμα, για τα ίχνη που αφήνει ο άνθρωπος στον χρόνο και στον χώρο. Με αυτή τη σκέψη, η παρουσία των έργων της Άννας προέκυψε σχεδόν οργανικά, ως μια άλλη διάσταση του ίδιου θέματος.
Ανήκουμε σε διαφορετικές γενιές, και αυτό από μόνο του φέρει μια έννοια συνέχειας και μετάβασης.
Στα δικά μου έργα το πέρασμα αποτυπώνεται μέσα από τον εξωτερικό κόσμο, ενώ στα έργα της Άννας μετατοπίζεται προς το εσωτερικό, το συμβολικό, το ονειρικό αλλά και το βιωματικό.
Έτσι δημιουργείται ένας ήσυχος διάλογος, όχι μόνο ανάμεσα σε δύο εικαστικές γλώσσες, αλλά και ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εμπειρίες του ίδιου κόσμου.
Info Έκθεσης
Γκίλντα Φρούμκιν – Ζωγραφική –Το ανθρώπινο πέρασμα
Αίθουσα Τεχνών του Δήμου Περιστερίου – Καραθεoδωρή 1 , Περιστέρι
Διάρκεια Έκθεσης: 23 Μαρτίου 2026 ως 18 Απριλίου 2026
Έκθεση Ζωγραφικής της Γκίλντα Φρούμκιν στην Αίθουσα Τέχνης του Δημαρχιακού Μεγάρου στο Περιστέρι
