Γράφει η Λιάνα Ζωζά

Ο γνωστός Νορβηγός καλλιτέχνης Kenneth Blom, παρουσιάζει την καινούρια του δουλειά μέσα από την ατομική του έκθεση, που εγκαινιάσθηκε πρόσφατα, στην γκαλερί Dropsfabrikken, στο Trondheim, της Νορβηγίας και διαρκεί έως και τις αρχές Μαϊου 2021. Αν και η συγκεκριμένη πόλη, είναι ένας covid free προορισμός και επιτρέπει δραστηριότες που μας θυμίζουν τις όμορφες στιγμές της τέχνης πριν από την έναρξη της παγκόσμιας πανδημίας, οι περιορισμοί στο να ταξιδέψει κανείς μέχρι εκεί μας κάνουν να την απολαμβάνουμε μόνο μέσα από τις φωτογραφίες της.

Οι χαρακτηριστικές ανθρώπινες φιγούρες των ζωγραφικών του έργων, μοναχικές ή σε ομάδες, απεικονίζονται να στέκονται ή να κινούνται ανάμεσα σε τεχνητά κενά και νοητές γραμμές δημιουργώντας υπερβατικές συνδέσεις μεταξύ τους, αλλά και με φυσικά ή αρχιτεκτονικά περιβάλλοντα, πάντα με τη βοήθεια του έντονου χρώματος και της λιτής φόρμας.

Βλέποντας κάποιος, τη μέχρι τώρα εικαστική πορεία του Kenneth Blom, θα έλεγε πως η ζωγραφική είναι εκείνη που τον χαρακτηρίζει. Στη συγκεκριμένη έκθεση, η καινοτομία είναι τα γλυπτά του, οι τρισδιάστατες φιγούρες, που συνυπάρχουν με τα ζωγραφικά του έργα, στον ίδιο χώρο, μοιάζοντας σαν να έχουν αποκοπεί από το επίπεδο του έργου και να έχουν εισβάλει στο χώρο, για να καταλάβουν τη θέση τους.

Ο ίδιος, περιγράφει

“Θέλησα να δημιουργήσω φιγούρες με μια ψυχρή έκφραση. Ήθελα να αποστασιοποιηθώ από το υλικό, γιατί η ιδέα του ατόμου που πέφτει είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένη, που αισθάνθηκα πως το υλικό έπρεπε να είναι πλαστικό, εποξειδικό και τρισδιάστατο.

Οι φιγούρες είναι φτιαγμένες με βάση τα σκίτσα μου, τα μοντέλα από πηλό, μέταλλα κ.λ.π. Σκαναρίστηκαν στη Νορβηγία, τυπώθηκαν στην Guangdong, στην Κίνα και στάλθηκαν στο Χονγκ Κονγκ, στην γκαλερί που συνεργάζομαι. Στη συνέχεια στάλθηκαν στη Στουτγκάρδη και ταξίδεψαν στο Όσλο. Σε κάποιες από αυτές, στη συνέχεια, έγιναν επεμβάσεις με εποξειδική ρητίνη, βαφή και άλλα υλικά.”.

Στο κείμενο του Gustav Svihus Borgersen, που συνοδεύει την έκθεση, διαβάζουμε

“Ένας άνδρας χάνει την ισορροπία του. Προσπαθεί να πιαστεί από το κενό. Δεν είναι σαφές αν βρίσκεται μέσα ή έξω. Πίσω του, το περίγραμμα μιας γυναίκας, που τον συνοδεύει. Ένας άλλος άνδρας με κοστούμι και λευκό πουκάμισο κατευθύνεται σε μία πίσίνα. Μια γυναίκα επιπλέει ήρεμα, με το κεφάλι της, μόλις να βγαίνει από το νερό, σε μια εσωτερική πισίνα, ενω μεγάλες, γυαλιστερές, διάφανες φυσαλίδες οδηγούν το βλέμμα της, σε ένα άνοιγμα. Όλες οι σκηνές κινούνται στο ίδιο φάσμα του μπλε και του πράσινου. Ποτήρι και νερό. Παντού επιφάνεις που αντανακλούν.

Εδώ, οι εικόνες του Kenneth Blom, είναι αυστηρά μπλε και πράσινες και συνδέουν τους μεγάλους χώρους με τις φιγούρες, μοναχικές ή απομονωμένες σε ζευγάρια, που αν και συχνά βρίσκονται στον ίδιο χώρο, ο διαχωρισμός τους είναι ξεκάθαρος από εκείνον ή μάλλον, ο διαχωρισμός μεταξύ τους. Είναι εμφανές πως δεν υπάρχει αλληλεπίδραση. Όπως, για παράδειγμα, ένας άντρας που προσπαθεί να πιαστεί από το κενό, ενώ μια γυναίκα – δηλώνοντας, αυστηρά, την παρουσία της, σαν ένα περίγραμμα – του γυρίζει την πλάτη.

Τα υλικά, που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης στα έργα του, είναι κάποιες φορές συμπαγή, με ελαιώδη αδιαπέραστη υφή. Ταυτόχρονα, όμως συνυπάρχουν με στοιχεία που είναι διαφανή: διαφανείς φιγούρες, όπως ο γενναίος άνδρας που στέκεται μακριά από δύο γυναίκες, στο παρασκήνιο. Τον κοιτάζουν, αλλά εκείνος, είναι απλώς ένα κεφάλι πάνω από ένα γαλαζωπό σύννεφο, το σώμα, όπου μπορεί κανείς, να διακρίνει τον ορίζοντα που βρίσκεται στο φόντο, να περνάει μέσα του. Ο άνδρας είναι εδώ, αλλά όχι την ιδια στιγμή.

Αυτή η αλληλεπίδραση ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, το αδιαπέραστο και το διαφανές, βοηθά να τονιστεί η χωρητικότητα αυτών των εικόνων. Με τη βοήθεια διαφόρων αρχιτεκτονικών στοιχείων, οι εικόνες απεικονίζουν μεγάλα, ευάερα δωμάτια που με κάποιο τρόπο βρίσκονται έξω και μέσα την ίδια στιγμή. Κάποιες από τις φιγούρες φαίνονται σχεδόν κολλημένες, ενώ άλλες από αυτές, είναι επίπεδες και ξεκάθαρα ζωγραφισμένες στον καμβά…”.

Η γοητεία των έργων του βρίσκεται στη συνύπαρξη και στη συνομιλία μεταξύ του χώρου και της ανθρώπινης ύπαρξης, μεταξύ του υπαρκτού και του υπερβατικού, σε σημείο που ο θεατής να βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση, σχετικά με το που τελειώνει το ένα και ξεκινά το άλλο. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και ελκυστικό, τόσο στο μυαλό όσο και στο μάτι.

Σχολιάζοντας τα ερεθίσματα που αποτελούν έμπνευση για εκείνον, μας λέει

“ Είναι οι ταινίες των Eisenstein, Bergman, Woody Allen και Fellini. Άνθρωποι παντού, γύρω μου, σε διάφορες πόλεις, καφέ, δρόμους και άλλα σημεία. Παρακολουθώ όλη την ώρα. Ψάχνοντας για εκείνη τη στιγμή, που διακρίνω πως ένας ή δύο άνθρωποι δείχνουν μια διάθεση έλλειψης επαφής με τους άλλους ή τους ίδιους. Εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου, μιας υπερβατικής έκφρασης.”

Και συνεχίζει, με ένα τελευταίο σχόλιο, πάντα με το ιδιαίτερο χιούμορ που διαθέτει

“Έμπνευση? Ποιά έμπνευση? Όλα έρχονται, σαν τον κλέφτη μέσα στη νύχτα. Ακριβώς, όπως η εξήγηση που δίνει ο David Hockney για το τι είναι η έμπνευση για έναν καλλιτέχνη.”.