Tης Μαρίας Μπασμπαγιάννη (Instagram: ipolinstinplage)

Σπάνια το σίκουελ ενός φιλμ είναι καλύτερο από το αρχικό. Πιστεύω, όμως, ότι αυτό ισχύει για το σίκουελ του “Απίστευτη Παρασκευή”, το “Ακόμα πιο απίστευτη Παρασκευή”.

Κι αυτό, επειδή το δεύτερο μέρος μοιάζει με μια αντεστραμμένη εκδοχή του πρώτου.

Ναι, η πλοκή έχει κοινά στοιχεία, μα το ύφος αλλάζει. Εκεί που το πρώτο φιλμ ήταν (ή ήθελε να είναι) κυρίως αστείο, το δεύτερο επιλέγει μια πιο συναισθηματική, τρυφερή προσέγγιση.

Απίστευτη Παρασκευή, κακή τεχνική 

Στο πρώτο, οι περισσότερες σκηνές ήταν κωμικές: Στόχος ήταν να γελάσουμε με τα καμώματα των πρωταγωνιστριών μετά την αλλαγή σώματος. Κι ο τόνος ήταν πάντα ελαφρύς, με το φιλμ να τρέχει και να μας κρατά πάντα ενθουσιασμένους. Μόνο το τέλος είχε μια πιο αργή, συγκρατημένη και γλυκιά χροιά, εν είδει κορύφωσης. Για να τονίσει ο σκηνοθέτης την αλληλοκατανόηση που χαρακτήριζε πια μάνα και κόρη. Που κι αυτή τη στιγμή βέβαια διαδέχεται ένα μουσικό νούμερο. Σαν να είναι το σημαντικότερο η νίκη της μουσικού κόρης, όχι η βελτίωση της σχέσης αυτής και της μητέρας της.

Το ύφος του φιλμ γενικά εξηγεί, εύκολα, η επιθυμία του στούντιο να δημιουργήσει ένα εμπορικό φιλμ με απήχηση στο εφηβικό κοινό. Που περισσότερο θα νοιαστεί, στην πλειονότητά του, για τη μουσική, το χιούμορ και την έφηβη πρωταγωνίστρια, παρά κάτι που δείχνει ενδιαφέρον και για τους ενήλικες της υπόθεσης.

Ακόμη καλύτερη τεχνική, ακόμη πιο απίστευτη Παρασκευή 

Το σίκουελ υιοθετεί ένα στιλ πιο ήρεμο. Διηγείται μια ιστορία, στην οποία, δίπλα στο χιούμορ της αλλαγής σωμάτων, υπάρχει εξέταση της ανάπτυξης του δεσμού χαρακτήρων, τόσο ενηλίκων όσο και εφήβων. Με μικρές στιγμές διαλόγου, όπου η μουσική θα τονίσει αυτή την εξέλιξη. Το περιεχόμενο εδώ είναι πιο σοβαρό, το ύφος πιο γλυκό, έστω και με έναν εμπορικό τρόπο. Το φιλμ δεν τρέχει.  Κι εγκαταλείπει την οπτική του “οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αστείες να τις βλέπεις” για αυτή του “οι ανθρώπινες σχέσεις είναι όμορφες να τις βλέπεις, αλλά έχουν και πλάκα ενίοτε”.

Ένα τέτοιο περιεχόμενο και ύφος, ταιριάζει πολύ περισσότερο σ’ένα φιλμ για τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων. Γιατί, έτσι, το φιλμ αναγνωρίζει πως μόνο μια σχέση με όλα τα μέλη ευτυχισμένα, θα προχωρήσει ωραία. Κι είναι καλύτερη μια προσέγγιση των σχέσεων, που όχι μόνο δείχνει το πλήθος συναισθημάτων που υπάρχει σε αυτές, αλλά μας αφήνει να το νιώσουμε κι εμείς, αντί να στοχεύει πάντα στο γέλιο μας, ανεξαρτήτως του τι δείχνει.

Ωραία, αλλά γιατί;

Πώς συνέβη αυτή η μεγάλη αλλαγή; Για το περιεχόμενο, ευθύνεται μάλλον ο παραγωγός. Η Ντίσνεϊ ήθελε εδώ να προσεγγίσει τους ενήλικες πια φαν του πρώτου φιλμ, με μια ιστορία που δείχνει με σεβασμό και ενδιαφέρον τη ζωή τους. Αλλά και να κερδίσει καινούργιους εφήβους φαν, με χιούμορ και τραγούδι. Το ύφος, ο ρυθμός κι η μουσική, οφείλονται περισσότερο στη νέα σκηνοθέτρια, που έδωσε όμορφα ζωή στις επιθυμίες του στούντιο.

Ευτυχώς, λοιπόν, που άλλαξε το πρόσωπο πίσω από την κάμερα, κι ας έμειναν ίδιοι αυτοί που τού λένε τι να κάνει. Είναι το δικό του στιλ, που έδωσε σ’ αυτή τη δεύτερη απίστευτη Παρασκευή, μια αισθητική που την έκανε όμορφη, ενώ η παλιά ήταν απλώς συμπαθητική.

Ένα όμορφο φιλμ, παρά ένα καλούλι (μωρέ, πλάκα είχε).

info ταινίας