Γράφει η Ζέτα Τζιώτη

Στο Υπόγειο του Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, ο «Αρχιμάστορας Σόλνες» του Henrik Ibsen βρίσκει μια σκηνική εκδοχή που σέβεται βαθιά το κείμενο και ταυτόχρονα το αναδεικνύει με σύγχρονη καθαρότητα και ουσία.

Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη ξεχωρίζει για την ευφυΐα και την εργονομία της. Πρόκειται για μια δουλειά απολύτως εστιασμένη, όπου ο χώρος και ο χρόνος οργανώνονται με ακρίβεια, επιτρέποντας στο έργο να αναπνεύσει και στους ηθοποιούς να κινηθούν με ελευθερία μέσα σε ένα απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον. Η σκηνοθετική γραμμή υπηρετεί τον Ίψεν με καθαρότητα, χωρίς επιτήδευση, αναδεικνύοντας την ουσία του έργου: την αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει τα όριά του.

Στον ομώνυμο ρόλο, ο Θόδωρος Γράμψας είναι εξαιρετικός. Ενσαρκώνει τον Σόλνες με εσωτερική ένταση και ακρίβεια, αποτυπώνοντας έναν άνθρωπο διχασμένο ανάμεσα στη δύναμη και την ανασφάλεια, στη φιλοδοξία και τον φόβο της φθοράς. Η ερμηνεία του δεν καταφεύγει σε υπερβολές. Αντίθετα, χτίζεται σταδιακά, αποκαλύπτοντας με λεπτότητα τις ρωγμές του ήρωα.

Η αγαπημένη Κάτια Δανδουλάκη, στον ρόλο της Αλίνας, προσφέρει μια ερμηνεία γεμάτη βάθος και ευαισθησία. Με εσωτερικότητα και μέτρο, αποδίδει τη σιωπηλή θλίψη, την απώλεια και την ψυχική φθορά ενός ανθρώπου που κουβαλά το βάρος του παρελθόντος.

Ξεχωριστή είναι η παρουσία της Ισιδώρας Δωροπούλου, η οποία δίνει τον τόνο στην παράσταση με μια δυναμική και μαγνητική ερμηνεία. Η σκηνική της ενέργεια λειτουργεί καταλυτικά, ενεργοποιώντας τις εντάσεις του έργου και ωθώντας τον Σόλνες —και μαζί του τον θεατή— προς την επικίνδυνη επιθυμία της υπέρβασης. Δεν επισκιάζει, αλλά αναδεικνύει, λειτουργώντας ως ο απαραίτητος πυρήνας που θέτει σε κίνηση τη δράση.

Το σύνολο των ηθοποιών λειτουργεί  με συνοχή και αίσθηση κοινού ρυθμού. Κάθε ρόλος βρίσκει τη θέση του μέσα στο δραματουργικό σύμπαν, συμβάλλοντας σε μια ορθά ολοκληρωμένη παράσταση.

Πέρα όμως από τις ερμηνείες, εκείνο που καθιστά την παράσταση ουσιαστική είναι η δύναμη των θεματικών της. Ο Ίψεν, μέσα από τον Σόλνες, μιλά για τον χρόνο, τα γηρατειά, τη φθορά, την αγωνία της απώλειας της δημιουργικής ταυτότητας, αλλά και για την ακατανίκητη ανάγκη του ανθρώπου να «χτίζει ψηλά», ακόμη και όταν γνωρίζει το τίμημα. Πρόκειται για ένα έργο βαθιά υπαρξιακό, που εδώ αναδεικνύεται με καθαρότητα και ένταση.

Η παράσταση του Ασπιώτη δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει με εύκολα μέσα. Επιλέγει τη διαδρομή της ουσίας. Και ακριβώς γι’ αυτό καταφέρνει να συγκινήσει και να προβληματίσει, αφήνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με τα δικά του όρια, τις δικές του φιλοδοξίες και τον δικό του χρόνο.

Μια παράσταση ώριμη, συγκροτημένη και βαθιά ανθρώπινη, που επιβεβαιώνει τη διαχρονικότητα του Ίψεν και τη δύναμη του θεάτρου όταν υπηρετείται με γνώση και αλήθεια.

Λίγα Λόγια για το Έργο

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ο επιτυχημένος αρχιμάστορας Χάρβαρντ Σόλνες, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του Αλίνα, ζει μια καλοδομημένη, πλουσιοπάροχη ζωή, η οποία όμως δεν μοιάζει καθόλου ευτυχισμένη. Έχει επιλέξει να σταματήσει να κατασκευάζει κτήρια με ψηλούς πύργους που προσπαθούν να φτάσουν τον Θεό και έχει αφοσιωθεί στο να κατασκευάζει «…σπίτια για ανθρώπους».

Ανάμεσα  στον φόβο και την επιθυμία, την ενοχή και την ανάγκη για υπέρβαση, ο Σόλνες, καλείται να αντιμετωπίσει το παρελθόν του και τη μαγνητική δύναμη της Χίλντα, μιας νεαρής γυναίκας που τον προκαλεί να κοιτάξει ξανά προς τον ουρανό χτίζοντας «…κάστρα στον αέρα».

Η αναπάντεχη άφιξη της Χίλντα, θα φέρει στην επιφάνεια το ανεκπλήρωτο όνειρο, την επιθυμία για ανύψωση και την τραγική μοίρα του ανθρώπου που θέλει να «χτίζει ψηλά» χωρίς να φοβάται την πτώση.

Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης προσεγγίζει το έργο με σύγχρονη ματιά, φωτίζοντας τον υπαρξιακό πυρήνα του κειμένου και αναδεικνύοντας τη διαχρονική του δύναμη.

Μια σκληρή και, ταυτόχρονα, τρυφερή ιστορία για την ανάγκη του ανθρώπου να ξεπερνά τον εαυτό του — ακόμη κι όταν γνωρίζει ότι κάθε άνοδος εμπεριέχει τον κίνδυνο της συντριβής.

Μια παράσταση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της συμπλήρωσης των 120 χρόνων από το θάνατο του Ερρίκου Ίψεν, του μεγάλου ανανεωτή του παγκόσμιου θέατρου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο Κάρολος Κουν εγκαινίασε το Θέατρο Τέχνης το 1942, με έργο  του Ίψεν, την «Αγριόπαπια».  Η παράσταση «Αρχιμάστορας Σόλνες», με ηθοποιούς αποφοίτους της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης και της Δραματικής Σχολής «Πράξη Επτά», συνεχίζει αυτή την διαδρομή, με κοινή γλώσσα και αισθητική αναφορά, ενώ η μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη, στενού συνεργάτη του Καρόλου Κουν, λειτουργεί ως ουσιαστική γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης
Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Σκηνικά-Φωτισμοί: Ζωή Μολύβδα Φαμέλη
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα
Πρωτότυπη Μουσική: Στάμος Σέμσης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Μακρή
Φωτογραφίες-Βίντεο: Εύα Ζαχαροπούλου
Γραφιστικά: Δημήτρης Γκέλμπουρας-@forbidden.designs

Κομμώσεις-Μακιγιάζ: Διονυσία Κωνσταντίνου

Επικοινωνία-Προβολή στα Μ.Μ.Ε: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Σκαφίδα-Πράξη Επτά Α.Μ.Κ.Ε

 

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Χάλβαρντ Σόλνες (Ο αρχιμάστορας)   Θόδωρος Γράμψας

Αλίνα Σόλνες (Η Γυναίκα του) Κάτια Δανδουλάκη

Δρ. Χέρνταλ (Οικογενειακός γιατρός) Δημήτρης Δεγαϊτης

Ράγκναρ Μπρόβικ (Γιος του, σχεδιαστής) Θράσος Σταθόπουλος

Κάγια Φόσλι ( Η Ανιψιά του, γραμματέας του Σόλνες) Άνια Λεμπεντένκο

Χίλντα Βάνγκελ Ισιδώρα Δωροπούλου