Γράφει η Μαρία Δήμου
Είδαμε την παράσταση του Θοδωρή Γκόνη -που αναλαμβάνει το κείμενο τη σκηνοθεσία καθώς κι έναν μικρό ρόλο στο έργο- με τίτλο «Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου». Μια παράσταση που έλαβε χώρα στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρουστα στα πλαίσια του στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με περιορισμένο αριθμό παραστάσεων αλλά σχεδόν πλήρες θέατρο, γεμάτο και κυριολεκτικά και μεταφορικά, και δη από λάτρεις τόσο της τέχνης όσο και του τόπου.
Μια συντροφιά, μια παρέα ανθρώπων εφτά τον αριθμό, με την κονκάρδα του οδοιπόρου και του στρατολάτη στο πέτο, φτάνουν στο περιβόλι με τις πορτοκαλιές, τις ελιές και το μεγάλο βράχο. Αποφασίζουν σύμφωνα με την παλιά συνήθεια των Ελλήνων, να διηγηθούν τραγουδιστά την ιστορία τους, την ιστορία του τόπου, αυτού του τόπου.
Μια ιστορία αγάπης για τη μοναχοκόρη του παλαιού αγροτικού ιατρού της Επιδαύρου, που με το αίμα της έβαψε για πάντα τα Πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου – τα κατακόκκινα Σαγκουίνια.
Πολύ γρήγορα αυτονομούνται, δε συμμορφώνονται με τον αιώνα, κρατιούνται μακριά του, βρίσκουν τη δική τους φωνή, τη φωνή της φύσης και των αποχαιρετισμών. Ξεπερνούν την αρχική πίστη τους στη ζωή, όπως συμβαίνει με όσους πιστεύουν σοβαρά στη ζωή -από μια πίστη στο θάνατο- και η ιστορία τους παίρνει ύψος, ανεβαίνει, ανοίγει, εκρήγνυται σαν ρόδι μεγάλο και αρχίζουν να διηγούνται τις ιστορίες όλου του κόσμου. Τη μία και μοναδική.
Ιστορίες που λέγονται όχι μόνο με τα χείλη, αλλά και με την ψυχή, τα μάτια και τα χέρια, με τον συγχρονισμό τους. Έρχονται τα τραγούδια και τα λόγια του αποχαιρετισμού, χαρούμενα, δροσερά και ανάλαφρα ζουμερά Μήλα των Εσπερίδων. Τα Πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου.
«Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου» είναι ένα έργο για την επιστροφή στις ρίζες, τον τόπο αλλά και τα παιδικά χρόνια του δημιουργού (καθότι μοιάζει να περιλαμβάνει βιώματα του ίδιου του σκηνοθέτη) αλλά και όσων ενίοτε αναπολούν την απλότητα και την αγνότητα που ίσως πλέον έχει χαθεί. Μια πανδαισία γήινων χρωμάτων, μια εξαιρετική μουσική υπόκρουση σε μορφή αφηγητή για την ιστορία και ήχους που παντρεύουν με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο το παραδοσιακό με το μοντέρνο. Μια δυναμική ομάδα ηθοποιών και σκηνογραφία-κόσμημα για το χώρο του θεάτρου και πάντα με σεβασμό ως προς αυτό, το οποίο -αν μη τι άλλο- βρίσκεται σε μια τοποθεσία που δεν μπορεί παρά να σε ταξιδέψει στο παρελθόν.
Όσο για τον σκηνοθέτη, Θοδωρή Γκόνη, κάνει την εμφάνισή του στην εισαγωγή του έργου σε μια Λιντσική σκηνή όπου ποτίζει καρτερικά τον κήπο του. Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη (στιχουργό, ηθοποιό, σκηνοθέτη και ποιητή) με ένα εντυπωσιακό βιογραφικό στον καλλιτεχνικό χώρο, γεννημένο στην Αργολίδα. Στο έργο του «Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου», κατάφερε να συναρμολογήσει μια ιστορία ποιητική, με τη μουσική να παίζει θεμελιώδη ρόλο για την εξέλιξη της πλοκής. Στήνει μια διαχρονική «χορογραφία» τεχνών με τις οποίες ο ίδιος καταπιάνεται εδώ και χρόνια. Εδώ, επιλέγει να κάνει μια αναδρομή στο δικό του «κάποτε» που διαμόρφωσε το τώρα. Γλυκά και νοσταλγικά, αλλά όπως σε κάθε τέτοιο ταξίδι πάντα είθισται, με μια ελαφριά πικρία.
Συντελεστές:
Κείμενο – Σκηνοθεσία Θοδωρής Γκόνης
Σκηνικά – Κοστούμια Μάρια Μπαχά
Μουσική σύνθεση Φώτης Σιώτας
Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας
Κίνηση Ναταλία Μπάκα
Ηχολήπτης Νίκος Κόλιας
Μουσικοί επί σκηνής Φώτης Σιώτας, Δημήτρης Χατζηζήσης, Γιώργος Θεοδωρόπουλος
Παίζουν Ιωάννα Παππά, Χριστίνα Μαξούρη, Ρωξάνη Καρφή, Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης, Ναταλία Μπάκα, Θοδωρής Γκόνης
Βοηθός σκηνοθέτη Μαρίσσα Κώνστα
Οργάνωση παραγωγής Κατερίνα Κούρτη
Εκτέλεση παραγωγής Apparat Athen / Νικόλας Χανακούλας
