Οι Απόκριες, με τη μεταμφίεση, τη σάτιρα και την ανατροπή της καθημερινότητας, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για πολλούς μεγάλους ζωγράφους. Από τη φλαμανδική Αναγέννηση έως τη μοντέρνα τέχνη, το καρναβάλι μετατράπηκε σε εικαστική αφήγηση της ανθρώπινης φύσης, της κοινωνικής κριτικής και της λαϊκής γιορτής.
Πίτερ Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος – «Η μάχη της Αποκριάς και της Σαρακοστής» (1559)
Τζέιμς Ένσορ – «Η είσοδος του Χριστού στις Βρυξέλλες» (1889)
Ο Τζέιμς Ένσορ χρησιμοποίησε τις μάσκες του καρναβαλιού ως σύμβολο κοινωνικής υποκρισίας. Το έργο, πλημμυρισμένο από μορφές με grotesque χαρακτηριστικά, συνδέει τη γιορτή με την πολιτική σάτιρα και την ψυχολογική ένταση της νεωτερικότητας.
Κλοντ Μονέ – «Καρναβάλι στο Μπουλόν» (1874)
Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ – «Στο Μουλέν Ρουζ: ο χορός» (1890)
Ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ κατέγραψε την καρναβαλική διάθεση της παριζιάνικης νυχτερινής ζωής. Παρότι δεν πρόκειται για καθαρά αποκριάτικη σκηνή, το κλίμα μεταμφίεσης, θεάματος και ελευθερίας εντάσσει το έργο στη θεματική του καρναβαλιού.
Πάμπλο Πικάσο – «Αρλεκίνος» (διάφορες εκδοχές, 1901–1927)
Οι αποκριάτικες εικόνες στη ζωγραφική δεν περιορίζονται σε σκηνές διασκέδασης. Από τον Μπρίγκελ έως τον Πικάσο, το καρναβάλι γίνεται αλληγορία: χώρος κοινωνικής κριτικής, ψυχολογικής διερεύνησης και εικαστικής ελευθερίας. Οι μάσκες, οι αρλεκίνοι και τα πλήθη αποτυπώνουν τη βαθύτερη ανθρώπινη ανάγκη για μεταμόρφωση και προσωρινή ανατροπή της πραγματικότητας.















