Γράφει η Βανέσσα Πανοπούλου

Ίσως πια να μην πιστεύουμε ο ένας τις ιστορίες του άλλου. Ούτε και τις μεταμεσονύχτιες επιφοιτήσεις του.

Δεν είναι κρίμα, αγάπη μου;

«Μια φορά και ένα καιρό, μια αρκετά θυελλώδη ημέρα, ήρθε άξαφνα ένα κοτσύφι και στάθηκε στον ώμο μου… σου έχω ξαναπεί αυτήν  την ιστορία;

Εμφανίστηκε από το πουθενά και προσγειώθηκε πάνω μου, με μια αίσθηση απόλυτης οικειότητας που μόνο η συνήθεια θα μπορούσε να προσδώσει σε μια τόσο σπάνια πράξη. Με κοίταξε κατευθείαν μέσα στα μάτια. Είδα την ίριδα των δικών του ματιών να διευρύνεται από έκπληξη, καθώς συνειδητοποίησε ότι δεν ήμουν ο άνθρωπός του. Έμεινε καθισμένος στον ώμο μου παρόλα αυτά. Ίσως επειδή μερικές φορές αυτό που αναζητούμε δεν είναι ένα συγκεκριμένο άτομο, αλλά την ευκαιρία να ξεκουραστούμε για λίγο κάπου που νιώθουμε άνετα. Και, σίγουρα αν το καλοσκεφτείς, μπορούμε πάντα να αναζητήσουμε εκείνο το ένα, το συγκεκριμένο άτομο λίγο αργότερα, λιγάκι αργότερα…να όπως έκανες και εσύ, και εγώ, ή όπως πιθανώς κάναμε τελικά μεταξύ μας…

Και το πουλί άρχισε να τραγουδάει μέσα στο αυτί μου. Απευθείας μέσα στο αυτί μου, χωρίς υπερβολή.

«Δεν είμαι και πολύ καλά»

Είπε, τελικά, ολοκληρώνοντας το τραγούδι του. Και μου έδειξε τα φτερά του.

Του απάντησα Χμμ, όχι σαν να λέμε “τι στο καλό, αυτό είναι ένα πουλί που μιλάει!”, ούτε καν ένα “έχω αρχίσει και χάνω το μυαλό μου”. Απλά Χμμ, σαν να λέμε “Γεια σου και σένα μικρό πετούμενο, μπορώ απολύτως και ευκόλως να ταυτιστώ μαζί σου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ρίξω μια ματιά στην καρδιά μου. Δεν είναι δα και κανένα θαύμα της ανατομίας, ναι βέβαια θα μου πεις είναι, είναι ένα θαύμα της φύσης για την ακρίβεια. Και παρόλα αυτά, φίλε μου, εγώ κατάφερα να την διαλύσω με ένα εκατομμύριο διαφορετικούς τρόπους! Αλλά ας επικεντρωθούμε σε εσένα καλύτερα.”

«Δεν είμαι και πολύ καλά»

Επανέλαβε ήρεμα το κοτσύφι, αφού σαφώς και συμφωνούσε ότι έπρεπε να επικεντρωθούμε σε αυτόν. Και μου έδειξε ξανά τα φτερά του.

Το μικρό κίτρινο δαχτυλίδι στο μάτι του μίκρυνε πάλι ξαφνικά, καθώς ο άνεμος σχεδόν τον παρέσυρε με τη μανία του, οπότε απλά τον έπιασα και τον συγκράτησα.

«Θα μπορούσες ενδεχομένως να μην επιχειρήσεις να μου στερήσεις την ελευθερία μου», είπε καταφατικά. «Επειδή τυγχάνει σήμερα να είμαι αδύναμος», συνέχισε στον ίδιο διδακτικό τόνο.

Όμως εγώ ποτέ δε θα επιχειρούσα να φυλακίσω κανέναν. Ή τουλάχιστον κανέναν άλλον πέρα από εμένα την ίδια. Και ίσως και εσένα. Σώπα τώρα. Είπα ίσως, ίσως και εσένα. Ας παραμείνουμε, όμως, επικεντρωμένοι στο πετούμενο.

«Ααχ, δεν είμαι καθόλου καλά, τελικά», είπε το κοτσύφι και εξέπνευσε δραματικά. «Έμπλεξα σε έναν καυγά χθες βράδυ. Ναι, βεβαίως, και τα πουλιά έχουν κόντρες και μανούρες. Μη μου κολλάς και εσύ τώρα με την ανωτερότητά του είδους σου. Και καταπώς φαίνεται από την συνολική μου εικόνα, τον έχασα τον καυγά, έτσι δεν είναι; Δυστυχώς, έτσι είναι. Έτσι όπως στα λέω!»

«Περί τίνος ήταν ο καυγάς;» Ρώτησα, όπως επιτάσσουν οι καλοί τρόποι.

«Να μη σε νοιάζει εσένα, μικρή και αδιάκριτη. Το θέμα είναι ότι έχασα. Και δεν είμαι και πολύ καλά. Ειλικρινά, δε μπορείς να δεις τα φτερά μου»;

Αλλά τα φτερά του ήταν μια χαρά. Είχε προσγειωθεί πάνω μου άψογα. Είχε πετάξει προς εμένα άψογα. Και όταν ήρθε εκείνη η ώρα, πέταξε μακριά μου εξίσου άψογα.

«Καημένο πλάσμα! Τι θα απογίνεις τώρα, κοτσύφι;» είπα τελικά, αποδεχόμενη τον ρόλο μου.

«Το όνομά μου δεν είναι κοτσύφι, άνθρωπε.»

«Και ποιο είναι το όνομά σου, τότε;»

«Δεν σου λέω. Και δεν είμαι και πολύ καλά. Οπότε, πιθανώς θα έπρεπε να δείχνεις λίγο μεγαλύτερο σεβασμό σε εμένα και τη συνολική μου κατάσταση! Έμπλεξα σε καυγά και έχασα! Και τα φτερά μου, όχι αλήθεια, τα είδες τα φτερά μου; Τολμάς και ρωτάς τι θα απογίνω; Θα εκδικηθώ στο όνομά μου, αυτό θα απογίνω!»

«Δεν θα έπρεπε κάποιος άλλος να εκδικηθεί στο όνομά σου; Κάπως έτσι δεν πάνε συνήθως αυτά τα πράγματα;»

«Ε λοιπόν, αυτά τα πράγματα, ε, αυτά τα πράγματα είναι θέμα τιμής και αξιοπρέπειας! Έχεις δει τη δική σου τιμή και αξιοπρέπεια πουθενά τριγύρω τώρα τελευταία; Θα σου πω εγώ, φυσικά και όχι. Είσαι έξω στο δάσος, μέρα μεσημέρι, και τα λες με ένα πουλί, καλή μου γυναίκα! Και τελοσπάντων, τυγχάνει αυτή τη χρονική περίοδο να μην μου περισσεύει κανένα κοτσύφι από την πληθώρα όσων  με έχουν λατρέψει κατά καιρούς. Ως εκ τούτου, θα εκδικηθώ στον όνομά μου, πάει και τελείωσε!»

Και τότε ακριβώς το μικρό κοτσύφι όρμησε μακριά στον ουρανό, χωρίς να νοιάζεται για τον άνεμο που μέχρι πρότινος απειλούσε να τον πετάξει κάτω…εξαιτίας, φυσικά, της κατάστασης των φτερών του…

«Δεν είμαι και πολύ καλά», είπα και εγώ με τη σειρά μου.

Και αντικατοπτρίζοντας το μικρό κοτσύφι, σηκώθηκα και έφυγα, θυμωμένη με τον κόσμο, θυμωμένη με εμένα και, φυσικά, ίσως τελικά από συνήθεια, θυμωμένη με εσένα.

Να λοιπόν η ιστορία. Και όσο για την επιφοίτηση, υποθέτω θα μας απασχολήσει σε δεύτερο χρόνο.